Het is oktober 1930 wanneer gewerkt wordt aan de Regge. Het toenmalige waterschap “De Regge” laat een megaklus uitvoeren: verbetering van de Regge.

Bij het uitzetten van het tracé voor de Regge stuitte men bij de Steile Oever op een hoge wal in een prachtig stukje natuur. Hier heeft men de oude loop gelaten zo die was, en eenvoudig een geheel nieuwe bedding voor de Regge gegraven. Notaris A.G. Bloem (1859-1928) liet zich begin 1900 portretteren op de Steile Oever. Op de achtergrond is de Regge goed zichtbaar.
Foto: OudOmmen

De rivier wordt behalve verbreed ook recht getrokken door bochten af te snijden en dijken op te werpen. Als laatste deel van de Regge is nu het gebied tussen Hancate en Ommen aan de beurt. Een verslag over de werkzaamheden van toen en de vorderingen en het belang van het werk. Tussen Hancate en Ommen zijn op dat moment zo’n 350 mannen flink aan de slag. Ze zijn gewapend met schop of kruiwagen. De noeste werkers bestaan uit 250 werklozen, waarvan de meesten afkomstig zijn uit Amsterdam en de overige in de naaste omgeving wonen. Een baggermolen en een zandzuiger helpen een handje mee. En zo worden per week daar ongeveer 10.000 kubieke meter grond verzet.

Steile Oever
Bij het uitzetten van het tracé stuitte men bij de Steile Oever op een hoge wal in een prachtig stukje natuur. Hier heeft men de oude loop gelaten zo die was, en eenvoudig een geheel nieuwe bedding voor de Regge gegraven. Maar overigens worden alle ongewenste bochten uit de waterloop gehaald en dichtgeworpen met het uitkomende zand van de nieuwe bedding. Aan de buitenzijde van de opgeworpen dijk worden afwateringssloten voor het omringende land gegraven, die met duikers en klepduikers op het riviertje lozen.

Nieuwebrug
Bij de Nieuwebrug graven 100 man aan het werk, die de bovengrond afgraven en die tot dijken opwerpen. Zodra is afgegraven tot waterpeil, komt de baggermachine in actie, die tot 6000 kubieke meter per week verwerken kan. Deze laadt het uitgegraven zand in bakken, hetwelk dan door de zandzuiger op andere plaatsen weer wordt opgespoten. Zo ontstaat daar dan een waterbekken van 2.65 meter diep, dan volgt een gelijkvloers gedeelte „banket” genaamd, aan elke zijde van de rivier 4.50 meter breed, en daarboven komt dan de dijk ter hoogte van 1.70 meter. Lees verder De normalisering van de Regge – een tocht langs de werkzaamheden – een werk van grote betekenis (2) →

De Regge ontspringt in de nabijheid van Diepenheim en mondt uit in de Vecht bij Ommen. Door de Regge had Twente een belangrijke verbinding met de Hanzesteden Zwolle en Kampen.

Een barak met de naam “Wolfskuil Ommen” is één van de vele barakken waar de noeste werkers aan de Regge ondergebracht werden.
Foto: OudOmmen

Rond 1900 is de Regge gekanaliseerd. Gebieden die voorheen drassig en moerassig waren, werden geschikt gemaakt voor een landbouwkundige functie. Met de toenemende aandacht voor natuurwaarden is inmiddels anno nu duidelijk geworden dat de verbeteringsmaatregelen ook een aantal nadelen hebben. Met name verdroging als gevolg van gedaalde grondwaterstanden en versnelde en verhoogde piekafvoeren tijdens hoogwater werden algemeen erkend als ongewenste effecten van de destijds doorgevoerde maatregelen. Ook meerdere kenmerkende plant- en diersoorten verdwenen of waren sterk afgenomen. Daarom zijn inmiddels tal van herstelprojecten voor de Regge uitgevoerd. Onder de gemeente Ommen ging het om de projecten Wolfskuil-Giethmen, Archem-Eerde en Kiekebelt waar de genormaliseerde Regge weer meanderend is aangelegd en het riviertje meer ruimte heeft gekregen.

Verbetering van de Regge
Het is oktober 1930 wanneer gewerkt wordt aan de Regge onder Ommen. Waterschap “De Regge” laat een megaklus uitvoeren: verbetering van de Regge. De rivier wordt behalve verbreed ook recht getrokken door bochten af te snijden en dijken op te werpen. Als laatste deel van de Regge is nu het gebied tussen Hancate en Ommen aan de beurt. Een verslag over de werkzaamheden van toen en de vorderingen en het belang van het werk.

Schop en kruiwagen
Aan de Regge tussen Hancate en Ommen zijn in 1930 zo’n 350 mannen flink aan de slag. Ze zijn gewapend met schop of kruiwagen. De noeste werkers bestaan uit 250 werklozen, waarvan de meesten afkomstig zijn uit Amsterdam en de overige in de naaste omgeving wonen. Een baggermolen en een zandzuiger helpen een handje mee. En zo worden per week daar ongeveer 10.000 kubieke meter grond verzet. Eigenaardig, terwijl de Regge in geen jaren een bootje gezien heeft – het riviertje is immers tot onbevaarbaar water verklaard – kruist daar thans een stoomsleepbootje van de firma Prins van Wijngaarden, die het baggerwerk verricht, heen en weer, om de gevulde zandbakken te vervoeren naar de plaats van bestemming. De Regge mondt uit in de Overijsselse Vecht. Lees verder De normalisering van de Regge in 1930 – een tocht langs de werkzaamheden (1) →

In 1949 werd door de toenmalige OVC-voorzitter Andela pogingen ondernomen om, naast een zondagafdeling ook een zaterdagafdeling in het leven te roepen, om zo één sterke voetbalvereniging te krijgen.

In 1971 werd het gouden jubileumfeest gevierd. Uit handen KNVB-voorzitter Jo van Marle (links) ontvangt het bestuur een vlag. V.l.n.r. achter de tafel: Bertus Jansen, Jannes Tepper, Egbert Pasman (penningmeester), Andries Bult (voorzitter), Evert Daman (secretaris), Herman Bouwhuis, Peter Kramer en Harmen Jan Reurink.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s en namen het album “Voetbal – OVC (Ommer Voetbalclub ’21)”.

Echter, zover kwam het niet. De zaterdagvoetballer richtte een eigen voetbalclub op met de naam CSO, het huidige OZC. Saillant detail: op dit moment zijn bij OVC en OZC vergaande plannen voor een fusie. In 1950 werd gestart met het Goede Vrijdag toernooi voor zaterdagclubs. Een groots voetbaltoernooi dat veel bekijks trok en hoog stond aangeschreven. Meer dan 20 jaar werd het toernooi gespeeld; later ook op Paasmaandag. De prijsuitreiking vond altijd plaats in hotel Het Zwarte Paard.

Niet op zondag
Eind jaren ‘50 werd een professionele trainer aangesteld in de persoon van Ab van de Bend uit Zwolle. Opvallend was dat hij om principiële overwegingen niet op zondag bij de wedstrijden aanwezig wilde zijn. Aanwijzingen voor de wedstrijd gaf hij daarom vooraf op papier aan de spelers. Vanaf 1952 had OVC het bezit van een eigen houten kleedgebouwtje bestaande uit twee kleedkamers, een materiaalhok, één wc en een kleedruimte voor de scheidsrechter. Van een clubhuis was nog geen sprake. De inwendige mens van de supporters werd versterkt vanuit een snackwagen die langs de lijn stond. In de kraam Klaas Hurink met zoon Jan, bekend als Jan Aco, later werd de kraam overgenomen door Johan Hegeman van café Het Zwarte Paard. Vooral de rookworsten vonden in de rust gretig aftrek. Het kwam wel eens voor dat door een verdwaald afstandsschot de bal de kraam hard raakte en soms in de pan met worst belandde.

Zondagse gordijnen
Met het succes van OVC wordt het op zondagmiddag steeds drukker in het Laar. Tijdens de wedstrijden staan de wegen van het Laar vol toeschouwers die de wedstrijder op die manier gratis kunnen volgen. Om daar een eind aan te maken wordt de Koesteeg in 1951 van twee tot drie uur voor publiek gesloten. In overleg met de politie mag ook niemand meer op de grote weg van het Laar stilstaan. Als er een hertenkamp naast het veld komt loopt het uit de hand. Veel Ommenaren komen op zondag de hertjes voeren, onderwijl genietend van het voetbalspel op de groene grasmat. De vindingrijkheid van het voetbalbestuur is groot. Lees verder Voetbalvereniging OVC’21 viert dit jaar haar 100 jaar bestaan. Deze serie gaat over de historie van Ommens oudste sportvereniging (4) →

De buurtschap Junne had ooit een havezate. De boerderij met de naam erve Hoyers of Nijenhuis maakte in de achttiende eeuw plaats voor een havezate, beter bekend als Huis Junne.

Zo moet ongeveer Huize Junne er uit hebben gezien.
Illustratie: Geeske Exel-Nijmeijer (uit het boek “Junne en haar bewoners” van G.J.Hesselink).
Zie ook het album “Huis Junne” met o.a. een link naar de geocache-wandeling “Het geheim van het huis Junne”.

In 1893 brandde Huis Junne tot de grond toe af en is niet meer herbouwd. Enkele veldkeitjes en een rechte bomenlaan nabij de brink van Junne zijn nog de enige stille getuigen. Erve Hoyers of Nijenhuis wordt volgens de volkstelling van 1748 bewoond door Gerit Hooijer en zijn vrouw Jannigje Claassen. Inwonend zijn dan het echtpaar Egbert Egberts en zijn vrouw Geesje Egberts met hun zoon Hendrik (onder de 10 jaar) en Lubbigje Egberts.

Havezate Oosterveen
In 1759 is de boerderij erve Hoyers of Nijenhuis nog steeds eigendom van de van Pallandt’s. In dit jaar wordt het recht van havezate van het voorname landhuis Oosterveen onder Nieuwleusen verlegd naar Junne. In die tijd gebeurde het meermalen dat het recht van havezate van de ene plaats naar de andere verhuisde. Dit kon met instemming van de Ridderschap en Steden. Havezate Oosterveen werd in 1640 gebouwd door Rutger van Haersolte die getrouwd was met Elisabeth Margaretha van Pallandt. Omdat het huwelijk zonder kinderen bleef, schonken ze het Oosterveen in 1663 als huwelijkscadeau aan hun neef Elbert Anthony van Pallandt en hun nichtje Johanna van Haersolte. Elbert Anthony liet zich daarna heer van Oosterveen, Eerde en Egede noemen. Ook zij stierven zonder nazaten en in 1759 liet erfgenaam August Leopold van Pallandt het recht van havezate Oosterveen verplaatsen naar erve Hoyers of Nijenhuis in Junne. De havezate Oosterveen zelf raakte in verval en kwam tenslotte in bezit van de familie Van Marle. In 1862 is het landhuis Oosterveen afgebroken.

Statig wit huis
Een havezate was in de regel een versterkt huis (burcht), hofstede, hof of hoeve. Oorspronkelijk was het een benaming voor een grote boerderij met land. In de 17e eeuw was de havezate een riddermatig goed. Het bezit hiervan was een voorwaarde voor lidmaatschap van een ridderschap. Het is wellicht denkbaar dat vanaf dat moment de boerderij Hoyers of Nijenhuis in Junne de status krijgt van havezate, de boerderij is afgebroken. Lees verder Huis Junne na brand verdwenen →