Met een officiële bijeenkomst is zaterdag 12 september op landgoed Eerde de Legion of Honor Award postuum uitgereikt aan Adri Knappert.

Tijdens de ceremonie werden rond een kampvuur verhalen verteld over Adri als scout, verzetsstrijdster en onderduikmoeder en werd stil gestaan bij de Four Chaplains Memorial Foundation en hun bijzondere werk.

Joodse kinderen
De award is toegekend door de Four Chaplains Memorial Foundation Neder land voor de bijzondere verdiensten van Adri Knappert tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Ze heeft tijdens de oorlog dertien Joodse kinderen onderduik verleend, zodat zij allen de oorlog hebben overleefd. Haar daden tijdens en na de Tweede Wereldoorlog waren ook ingegeven door de maatschappelijke betrokkenheid van Scouting toen en nu. De Four Chaplains Memorial Foundation Nederland heeft daarom gevraagd aan Scouting Nederland, vertegenwoordigd door voorzitter Céline Blom, om de award in ontvangst te nemen. De ceremonie vond plaats bij de Blokhut van Scouting op Landgoed Eerde in de gemeente Ommen, waar Adri heeft gewoond en de dertien kinderen twee jaar lang onder duik heeft verleend. Tijdens de ceremonie werden rond een kampvuur verteld over Adri als scout, verzetsstrijdster en onderduikmoeder en werd stil gestaan bij de Four Chaplains Memorial Foundation en hun bijzondere werk.
Bij de plechtigheid waren aanwezig scouts, nazaten van Baron van Pallandt en vertegenwoordigers van enkele organisaties en ook burgemeester Annemiek Jetten.

Indrukwekkende staat van dienst
Adri Knappert werd op 7 oktober 1904 in Hendrik Ido Ambacht geboren als Adriana Henriette Elisabeth Susanna Knappert. Ze had een oudere zus Anna Maria Catharia (1903). Eerste jaren Adri heeft binnen Scoutingorganisaties een lange en indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. Ze was er al vroeg bij toen ze als één van de eerste padvindsters en als jonge leidster actief was bij een groep in Amsterdam. Ze werd later captain van de Pioniersters. Laren Toen ze naar Laren verhuisde, kwam ze te wonen op landgoed Raboes bij Francina Everdina Blijdenstein. Daar raakte ze in 1928 betrokken bij de op richting van een padvindstersgroep op het landgoed. In die periode was ze districtscommissaresse bij het Nederlandse Padvindsters Gilde (NPG). In 1929 startte in Laren de jongensgroep 4 Raboes, waar Adri verkennersleidster van werd. In januari 1933 startte de groep met een welpenhorde, naast verkenners en voortrekkers. Uiteindelijk stopte ze in juli 1934 als groepsleider en hopvrouw bij groep 4.

Ondertussen had ze in december 1930 als eerste vrouw in Nederland haar woodbadge behaald (in Nederland nu de Gilwell training genoemd) bij De Nederlandse Padvinders. In dat jaar werd Adri beroepsmatig aangesteld als vaste trainster bij het NPG. Ze gaf zowel trainingen door het jaar heen in de districten als kamptrainingen op Landgoed Eerde. In 1931 en 1932 was Adri ook redacteur van de Schalmei, het officiële orgaan voor besturen en leidsters van het Nederlandsche Meisjesgilde. Den Haag In 1934 verhuisde ze naar Den Haag en woonde ze enige tijd op het hoofdkwartier van het NPG op BillitonstraIn 1934 verhuisde ze naar Den Haag en woonde ze enige tijd op het hoofdkwartier van het NPG op Billitonstraat 18. Ze was daarnaast leidster bij de KRAVO-groep in Den Haag.

Internationaal
Ze werd ook internationaal actief. Ze was onder andere lid van de Internationale Padvindsters-training-raad en expert op kampeergebied. Samen met hoofdcommissaresse Eva de Koning – Uden Masman had zij in 1939 de leiding van het Nederlands contingent naar de Pax Ting. Dit was het eerste internationale kamp na de oprichting van de World Association of Girl Guides and Girl Scouts (WAGGGS). Het kamp werd gehouden van 25 jul 1939 tot 7 augustus 1939 in de Hongaarse stad Gödöllő. Op advies van Lady Baden-Powell werd de naam Vredesbijeenkomst (Pax Ting) gekozen. Het had een vergelijkbaar evenement als de World Scout Jamboree van de WOSM (World Organisation Scout Movement) moeten worden. Door de dreiging van de Tweede Wereldoor log waren er slechts 5800 meisjes uit 32 landen aanwezig. Een maand later, op 1 september, viel Duitsland Polen binnen en brak de Tweede Wereldoorlog uit.

Met haar trainingen kwam ze al regelmatig op landgoed Eerde, waardoor ze daar bekend was met de omgeving en eigenaar Philip baron van Pallandt. De baron bood haar aan om naar het landgoed te komen en liet haar het huis ’t Weversnest aan de Steile Oever op het Landgoed huren.

Klik op deze link voor het eerdere verhaal over Adri Knappert

Tekst en foto: Harry Woertink

Dit is deel 2 over de historie van de buurtschap Giethmen.

Erve Luttikhof, de hofboerderij in Giethmen met een zandstenen waterput.

Erven Wolfscamp
Van het eerder overwegend agrarische Giethmen zijn lang niet alle boerderijen nog aanwezig. Die er nog wel zijn dateren van heel oud, maar zijn wel in vorm en gebruik in de loop van de jaren gewijzigd. Uit de geschiedenis blijkt dat deze hoeve al ter sprake komt omstreeks 1379. Aan deze monumentale boerderij aan de Koedijk 9 zijn de gebinten als vakwerk zichtbaar. Bovenin bevinden zich gaten waar steenuilen vrij spel hebben. Het gaat om de erve Wolfscamp, een oude erve die ook in het Markeboek van Giethmen wordt genoemd. Tot in de negentiende eeuw heetten de bewoners Wolfscamp en behoorde het toe aan de eigenaar van Landgoed Vilsteren. In 1870 wordt de erve gekocht door Peter Snel en in 1968 door de familie Van Dorsten.

Erve Luttikhof
In 1381 is sprake van een zogenaamde hofboerderij. Deze is beter bekend als erve Luttikhof. Bij de boerderij bevindt zich een zandstenen waterput en een met rode pannen gedekt bakhuisje. Ooit woonde hier de Hofmeijer van de Marke Giethmen, die namens de grondeigenaar het beheer uitoefende over de landerijen. De pachters moesten hier de jaarlijkse pacht betalen meestal in granen, wol en vlas dat werd opgeslagen in voorraadschuren. Tegenwoordig heeft de boerderij aan de Koedijk 3 een vakantiebestemming met Bed & Breakfast met de naam “Luttikhoeve” waar ook in het knusse “Bakhuisje” overnacht kan worden.

Kogelvangers
Niet meer functioneel maar nog wel zichtbaar in het landschap zijn de Kogelvangers van Giethmen Een viertal afgebakende heuvels op rij met steile zijkanten van tien meter hoog. Een drietal weggetjes ernaartoe. Dit alles gelegen in de natuur tussen de Oude Raalterweg en de Dalmsholterweg.

De Ommer buurtschap Giethmen is eeuwenoud.

Op de woning van de familie Warmelink prijkt een bord met de tekst ‘Meisters Henduk’ verwijzend naar de hier wonende schoolmeester.

Marke Giethmen
Het begin. Op de hoger gelegen gronden kwamen de eerste bewoners. Zo ook langs de Regge. Geleidelijk ontstond de buurtschap Giethmen. In de elfde- en twaalfde eeuw werden de buurtschappen ongevormd tot Marken. Ze hebben eeuwenlang gefunctioneerd en kunnen gezien worden als gemeenschap van eigenaren van landerijen met rechten op de aangrenzende onverdeelde en onbebouwde gronden. Eens per jaar, of soms vaker, werd er een vergadering van de erfgenamen van de Marke gehouden, de zogenaamde “Holting” of “Holtspraek”. De voorzitter hiervan was de Markerichter. Deze behoorde meestal tot een van de adellijke grootgrondbezitters in de Marke. De Markerichter werd eens in de 3 of 4 jaar opnieuw herkozen. In Marke-regelingen werd het gebruik van gronden, de essen en het woeste land geregeld. Met aangrenzende Marken werden de scheidslijnen vastgesteld, beschreven en ter plaatste gemarkeerd met grote veldkeien, sloten, wallen stouwen, palen en aanwezige bomen of grote zandkuilen.

Aan Adri Knappert (1904-1991) is postuum de Legion of Honor Award toegekend. De officiële uitreiking vindt plaats op 12 september 2026 op Landgoed Eerde.

1943. Adri Knappert met een aantal van haar onderduikertjes in ’t Weversnest aan de Steile Oever in Ommen.
Klik op deze link voor meer foto’s van Adri Knappert en ’t Weversnest

Scouting
De award is toegekend door de Four Chaplains Memorial Foundation Neder land voor de bijzondere verdiensten van Adri Knappert tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Ze heeft tijdens de oorlog dertien Joodse kinderen onderduik verleend, zodat zij allen de oorlog hebben overleefd. Na de oorlog heeft zij kinderen opgevangen van NSB’ers die gevangen waren gezet. Adri Knappert heeft geen familieleden in leven. Een groot deel van haar leven heeft zij gewijd aan Scouting. Céline Blom zal als voorzitter van Scouting Nederland de award in ontvangst nemen.

Dit jaar – anno 2026 –  is het exact 15 jaar geleden dat Arriën dankzij de vernieuwing van de Brink weer een aaneengesloten buurtschap is. Het verhaal over de officiële opening toen van de vernieuwde brink hier opnieuw geplaatst:

“De geschiedenis in de Ommer buurschap is weer tot leven gekomen. Op zaterdag 29 oktober 2011 werd de brink, op de kruising van de Hardenbergerweg, Brinkweg, Coevorderweg en Ridderinkweg, officieel geopend door wethouder Ilona Lagas.

Het kalf is zo juist op de sokkel geplaatst en het touw kan er vanaf waarmee het naar de sokkel was geleid door wethouder Ilona Lagas.

Oude brink terug
Een kunstwerk van oud ijzer, gevormd door beeldend kunstenaar Erik Schutte tot een kalfje, markeert de brink. Door de N34, de weg Ommen-Witte Paal, is Arriën lange tijd gespleten geweest. Een reconstructie van de weg in opdracht van de gemeente Ommen zorgde er voor dat de oude brink weer zijn centrale functie heeft terug gekregen. Echter, niet eerder dan nadat vanuit Plaatselijk Belang Arriën daar jaren lang is gepleit. Een brink was bedoeld als vergaarplaats voor vee. Daarom staan de schuren met de achterkant naar de brink gericht. Maar een brink was ook een plek waar mensen de laatste nieuwtjes met elkaar uitwisselden. Als het aan Plaatselijk Belang Arriën ligt krijgt de brink die functie weer terug. Op de centrale brink met gras en bomen staan bankjes en informatieborden over de buurschap en start een wandelroute.

Marke Arrien
De buurschap Arriën is van oorsprong een esdorp, met akkers op de hoge es tussen de Vecht en de buurschap en graslanden op de lager gelegen marsgronden. Later was sprake van de Marke Arriën. Op de hogere zandruggen langs de Vecht ontstonden al gauw buurschappen met een sterk gemeenschapsgevoel. Al vanaf 1381 is sprake van de buurschap ‘Eryen’, dat later ‘Arriën’ wordt. Een buurschap wordt gezien als de oudste lokale organisatievorm. Vaak is in buurschappen sprake van noaberschap, waar men elkaar bijstand bood bij geboorte, huwelijk, ziekte of dood, maar ook praktisch te hulp schoot bij de oogst of schade. Eeuwenlang waren er ongeschreven wetten, maar naarmate de bevolking toename ontstond een organisatie, de marke. De marke regelde het gebruik van de gemeenschappelijke gronden. Zij hadden hun eigen rechtspraak met een markerecht. Daarin werd het gebruik van de woeste gronden geregeld, zoals het hakken van hout, de voor- en naweide, het weiden van varkens op eikels in het bos, de veedrift en het schutten van vee. Lees verder Arrien heeft de brink terug →

Vroeger ging het vervoer bij gebrek aan goede landwegen over water.

Een vooroorlogse zomp.

Zompen
Vervoer over water was dan ook van grote economische betekenis. De Vecht en de Regge vormden een belangrijke handelsverbinding met het Duitse achterland en Twente. De schepen waarmee werd gevaren waren zompen, een platbodem, ideaal voor ondiepe wateren maar kwetsbaar voor kapseizen. Met een beetje wind al heel snel. De zijkanten liepen heel breed uit waardoor ze een groot laadruim hadden bij minimale diepgang. Staand op hun schip kwamen de schippers bomend vooruit. Waar mogelijk werd zeil gebruikt. Langs delen van de Vecht lag een goed jaagpad waarlangs de schippers hun zompen voorruit konden trekken. Maar er waren ook perioden dat een schip vast vroor en de schipper op de schaats naar huis moest.

Het jongste nummer (220) van het Ommer historisch tijdschrift De Darde Klokke staat weer vol met verschillende verhalen met een knipoog naar het verleden.

1986. Afbraak van Jeruzalem, een zijstraat van de noordkant van de Varsenerstraat.

Eerde
Zo is er een verhaal over Maaike, ooit de buurvrouw van de Indische wijsgeer Krishnamurti op landgoed Eerde. In 1917 kregen Maaike en haar man Dirk van der Zwaag de kans om vanuit Friesland te komen wonen en werken op het landgoed. Op 19 april 1928 werd dochter Maaike op de boerderij naast het kasteel geboren. Of Krishnamurti toen ook met een krentewegge op bezoek zal zijn geweest is niet bekend, maar over en weer moeten de goeroe en haar familie elkaar hebben gekend. In 1931 verhuisde het gezin naar een nieuwe boerderij op de Wuuste in Witharen, een gebied dat grotendeels nog woest en onontgonnen was.