De Gemienschop van Oll Ommer maakte op 19 mei 1954 een reisje naar de bronnen van de Vecht in Duitsland. Onder de deelnemers ook Herman Wigbels voor het Ommer Nieuwsblad. Dit is deel 2 van zijn verslag voor het Ommer Nieuwsblad.

Het prachtige middeleeuwse altaar-drieluik in de kerk van Schöppingen, verhalend alle episoden van het lijden van Christus. Dit schoonste werk van de onbekende schilder leeft voort in de geschiedenis als de Schöppinger Meister en van wiens hand alleen nog in Keulen een werk te vinden is, want het grote stuk in Berlijn is bij de laatste oorlog verbrand.
Foto: Harry Woertink
Zie ook het album “1954 – Reis naar de oorsprong van de Vecht”

Schöppingen
In ons eerste artikel vertelden wij van de reis naar Schöppingen en de aanbieding van een foto aan de Duitse gastheren. In Schöppingen vertelde Pfarrer Krasbutter op interessante wijze in platduuts iets van de geschiedenis van de kerk en de plaats zelf. Onder Lodewijk de Vrome in 838 was Schöppingen als een plaatsje en iets van die oude tijden waait nog steeds door de kruinen der bomen en spreekt nog uit de stenen der kerk. Van een heidense offerplaats maakte Sankt Brictius er een Christengemeente van. Uit de offersteen groeide een houten kerk, later herbouwd in Romaanse stijl. Veranderingen en uitbreidingen schonken de kerk daarbij nog een vroeg- en laatgotisch uiterlijk. In de kerk, waar zich allen verzamelden, verhaalde de Pfarrer bijzonderheden over de geschiedenis van het interieur en zijn stem werd gloedvol toen hij kon vertellen over het prachtige middeleeuwse altaar-drieluik dat de dag tevoren teruggekomen was van een 30.000 guldens eisende restauratie. Het prijkte reeds weer boven het altaar in al zijn mystieke middeleeuwse schoonheid, verhalend alle episoden van het lijden van Christus. Vol bewondering bekeken allen dit schoonste werk van de onbekende schilder, die voortleeft in de geschiedenis als de Schöppinger Meister en van wiens hand alleen nog in Keulen een werk te vinden is, want het grote stuk in Berlijn is bij de laatste oorlog verbrand.

Na nog een laatste blik geworpen te hebben op de kleine Vecht waarin de vrouwen hun was zaten te spoelen en welk stroompje nooit bevriest, hoe wonderlijk het ook moge klinken, werd verder gereden naar Eggenrode. Behalve de Pfarrer gingen de Schöppinger autoriteiten mee om het contact met Scholten Berend tot stand te brengen. Van een wonderlijke schoonheid was hier het landschap. Puur de lucht, zacht de kleuren, fris en vredig, zorgeloos mooi de landerijen. Vanaf de Schöppingerberg, 157 meter, had men een prachtig panorama aan alle zijden. Als een groene lappendeken in vele tinten vertoonde zich het opschietende zaaisel tegen de heuvelflanken, overal doorbroken met het tere wit van de bloeiende bongerds en doorsneden met het wit van de fruitbomen die hier allerwegen langs de straten geplant zijn. Lees verder Reis naar de oorsprong van de Vecht (2) →

De Gemienschop van Oll Ommer maakte op 19 mei 1954 een reisje naar de bronnen van de Vecht in Duitsland. In Schöppingen vloeit het water van de Vecht onder het altaar van de oude Romaanse kerk. De mensen zagen het water hier uit de muur stromen.

1954. De eerste brug over de Vecht in Duitsland: een houten stellage met een vloertje van misschien 1 meter breed. Veel meer dan een slootje is de mooie Vecht van Ommen hier nog niet.
Foto: OudOmmen
Zie archiefnummer WB0004 voor vergroting met namen van personen.

De geboorteplaats van de mooie Vecht genoot grote belangstelling bij de bezoekers. Onder hen ook Herman Wigbels die voor het Ommer Nieuwsblad verslag deed van de tocht. Dit is deel 1 van zijn verslag voor het Ommer Nieuwsblad.

Ontdekking
Tussen half 9 op de morgen van de 19e mei (1954) en half 9 ’s avonds van dezelfde dag ligt de “ontdekking” van de bronnen der Vecht door 130 Ommer, die met groeiende belangstelling kennis maakten met de dorpjes en stadjes, de natuur en de mensen van het idyllische Westfaalse land, waar doorheen een kleine en bescheiden Vecht voort kronkelt naar het niet minder schone Sallandse land, waar de volle trotse schoonheid van de rivier een stempel op het landschap en op de mensen heeft gedrukt.

In Schöppingen en Eggerode moge men platduuts spreken en hier Ommers; daar moge de streek doordrenkt zijn met katholieke vroomheid en hier met een evenwel sprekende Protestantse zin en geest; één ding hebben de bewoners van deze plaatsen gemeen: hun liefde voor het volkseigene, voor de streek, voor de Vecht vooral. Dezelfde warme begeestering voor deze lieftallige Vechtstroom was te beluisteren in de woorden van de voorzitter van Oll Ommer, de heer Hurink, en in de woorden van Amtdirektor Kröger, Pfarrer Krasbutter en de ongekroonde burgemeester Scholten Berend van Eggerode.

Band gegroeid
In die 12 uren gevuld met een wederzijdse spontane hartelijkheid, gevuld met prachtige vergezichten in het Westfaalse land, met bezoeken van de schoonste burchten van het Munsterland en korte verblijven in de ring van stadjes en dorpjes, in die korte tijd is er ineens een band gegroeid die mogelijk voert tot een ander en nauwer contact tussen de streek waar de Vecht begint en de streek waar haar grootste schoonheid bereikt wordt. Dat vooral is de geestelijke winst van deze dag, zo vol van de mooiste indrukken.

Vol verwachting klopt ons hart. In dat zinnetje ligt opgesloten hetgeen 130 deelnemers aan de tocht naar de oorsprong van de Vecht gevoelden, toe zij woensdagmorgen in alle vroegte door het Sallandse en Twentse landschap reden. Door de majesteitgelijke schoonheid van de meimorgen zoefden 3 bussen (1 van Lambers touringcarbedrijf en 2 van Meinderink Beerzerveld) en de 2 luxe auto’s (in een ervan burgemeester Van Reeuwijk) voort naar de Duitse grens. In Hellendoorn werd Johanna van Buren, de dialectdichteres en in Wierden de Westfaalse bard Hulsbekke aan boord genomen. Lees verder Reis naar de oorsprong van de Vecht (1) →

Toch nog onverwachts is op 19 juni 2021 op 77-jarige leeftijd Jan Soer uit Ommen overleden. Jan verbleef voor herstel van corona in een verpleeghuis in Hardenberg.

Archieffoto van Jan Soer uit 2018.
Foto: Stichting Open Monumentendag Ommen

Jan Soer was in Ommen en omstreken een heel bekend persoon. Zijn hele leven zette Jan Soer zich in als vrijwilliger. In vakanties organiseerde hij veel activiteiten voor kinderen van de basisschool. Haalde oudpapier op voor het buurthuis. Vroeger was hij actief bij de padvinderij en de zondagsschool. Jan was altijd optimistisch en sprak mensen moed in, stuurde een kaartje naar zieke mensen en bracht eenzame mensen een bezoekje. Zijn enorme inzet voor de samenleving kon menigmaal rekenen op een vrijwilligersprijs.

Buurthuis Ommerkanaal
Jan Soer was van 1976 tot 1993 onderwijzer aan de openbare school aan het Ommerkanaal. Eigenlijk had Jan in het onderwijs twee banen. Eerst 17 jaar in Ommerkanaal, later nog 13 jaar als remedial teacher voor het openbaar onderwijs in Ommen. Toen de school ophield te bestaan werd Soer vrijwillig secretaris en beheerder van het Buurthuis Ommerkanaal. Als 74-jarige oud-leerkracht nam Jan Soer op 3 maart 2018 afscheid van het buurthuis gevestigd in het gebouw waar hij daarvoor 17 jaar lang schoolhoofd was. Sinds hun komst aan het Ommerkanaal in 1976 heeft Jan ook met zijn vrouw Gertie pal naast de school gewoond. Na 41 jaar aan het Ommerkanaal gewoond te hebben zijn Jan en Gertie Soer in 2018 verhuisd naar de rand van het centrum in Ommen.

Vrijwilligerswerk
Jan Soer zette zich vooral in voor vrijwilligerswerk. Vanaf het moment in 1993 dat de school werd omgevormd tot buurthuis is Jan daarvan de drijvende kracht geweest. Als secretaris, als beheerder, als organisator van de jaarlijkse rommelmarkt, de burendag, het feest op Koningsdag en als ophaler van oud-papier. In 2018 – na 25 jaar – vond Jan het tijd worden om het stokje over te dragen. Dat had hij, stipt als hij is, al een jaar eerder aan het bestuur van het buurthuis aangegeven. Er volgde een drukke afscheidsreceptie in het buurthuis. Iedereen was gekomen: de deelnemers aan de kaartavonden, de 55+soos, koersbal en ouderengym. Maar ook bezoekers van veel meer activiteiten waaraan Jan ondersteuning had geboden in de loop van de jaren. Allen kwamen toen Jan bedanken voor alles wat hij gedaan heeft om de buurtschap levendig te houden – en dat is heel wat geweest.

Oud papier
Jaren ook was het Jan Soer die Ommen en omgeving afstruinde voor het ophalen van oud papier. Elke middag reed Jan met auto en aanhanger de buurt rond om oud papier in te zamelen. Dat deed hij in eerste instantie voor zijn school, later kwam de opbrengst van de immer volle papiercontainers ten goede aan het buurthuis. Voor de jaarlijkse rommelmarkt was Jan al maanden tevoren bezig met het verzamelen van spulletjes. Ook hier stopte Jan mee toen hij naar Ommen ging verhuizen. Jan was verder tot laatst toe actief bij de stichting kunstzinnige vorming die kunst- en cultuuractiviteiten voor alle scholieren in Ommen organiseerde en ook was hij 28 jaar lang penningmeester van het bestuur van de Open Monumentendag in Ommen.

Wij wensen zijn vrouw Gertie, de kinderen en kleinkinderen heel veel sterkte bij dit grote verlies en gemis.

Bron: Harry Woertink – 19 juni 2021