OMMERSCHANS – De vereniging De Ommerschans houdt donderdag 20 april haar ledenvergadering om 19.30 uur in MFC Trefpunt Balkbrug.

Bommen Berend was op 18 juni 2022 even terug op de Ommerschans tijdens herdenking Rampjaar 1672.

Speciale gast op deze vergadering is de Hardenbergse wethouder Werner ten Kate die vanaf ongeveer 20.00 uur vertelt hoe de Ommerschans er voorstond in de 17e eeuw. Tevens laat Jante Oosting de aanwezigen proeven aan de ideeën voor een ‘koloniekamer’ in MFC Trefpunt.

Op de vergadering wordt afscheid genomen van de trouwe bestuursleden Ans Esselink en William Janssen. Gelukkig is het bestuur er in geslaagd vier nieuwe bestuursleden te vinden die op de ledenvergadering benoemd gaan worden. Tijdens de vergadering wordt verder een toelichting gegeven op de plannen voor de Ommerschans, met name over het beter zichtbaar maken van het kerngebied Ommerschans.

Bezoekerscentrum

In het jaarverslag van de vereniging wordt gemeld dat de begeerde bezoekerscentrum nog niet is gerealiseerd, ondanks verregaande plannen en financiën. De vereniging merkte dat niet alle partijen op één lijn zaten. Het bestuur schoof aan voor overleg met diverse partijen, zoals St. Participatie Ommerschans, wethouders gemeente Ommen en Hardenberg, buurtbewoners Ommerschans, Veldzicht, Klankbordgroep, Ondernemend Reestdal over het realiseren van het Bezoekerscentrum Ommerschans. Net voor de gemeenteraadsverkiezingen heeft de gemeente Ommen een bijdrage toegezegd voor het bezoekerscentrum, mits ook de andere partijen (gemeente Hardenberg, provincie) dat zouden doen. De gemeente Hardenberg gaf naar aanleiding van vragen in de gemeenteraad aan die toezegging niet te kunnen doen, maar eerst een goed onderbouwd en realistisch plan te willen zien.

Activiteiten en evenementen

Op 18 juni 2022 was de Rampjaarherdenking 1672 het hoogtepunt. Het verhaal van de Ommerschans werd tot leven gebracht met Bommen Berend en het Waerachtigh Festeijn van de Muytinatie. Door de warmte zijn misschien mensen weggebleven, maar veel mensen kwamen wel. De maandelijkse rondleidingen op de schans worden goed bezocht. Voor leerlingen van verschillende basisscholen uit de voormalige gemeente Avereest – die het lespakket Ommerschans in hun lesprogramma hebben – heeft de vereniging ook met veel plezier weer een rondwandeling kunnen organiseren. Dat gold ook voor een viertal families en een ANWB-reis reüniegroep. Bijzonder was de rondwandeling met het echtpaar Wolles die speciaal hiervoor uit Amerika waren over gekomen en de rondwandeling met nazaten van de landbouwdirecteur en tevens laatste bewoner van hoeve 5, Reinier van Nispen.

Op uitnodiging van de vereniging de Ommerschans heeft Angelie Sens in september in de Reestkerk een bevlogen lezing verzorgd over haar boek de Kolonieman. Bij de lezing waren zo’n 60 geïnteresseerde bezoekers. De vereniging de Ommerschans geeft op verzoek lezingen over de geschiedenis van de Ommerschans. Op verzoek van de Overijsselacademie heeft vereniging de Ommerschans meegewerkt aan de Podcast Bommen Berend in Overijssel.

Open monumentendag werd herdacht dat 200 jaar geleden de eerste 10 bedelaars aankwamen op de Ommerschans. Met een groepje, gekleed in koloniekleding wandelden leden vanaf de brug in Balkbrug naar de Veldzichthoeve in Ommerschans.

Erfgoedlabel

De toekenning van het werelderfgoed aan vier Koloniën en die van Europees erfgoedlabel aan vier andere heeft ertoe geleid dat er diverse overleggen zijn georganiseerd tussen de zeven Kolonien en tussen de vier van het Europees erfgoedlabel. De samenwerking krijgt geleidelijk meer gestalte. Er zijn fondsen verworven voor marketing activiteiten en ook daarvoor zijn regelmatig bijeenkomsten belegd. Op 31 december 2022 telde vereniging de Ommerschans 106 leden.

Tekst: Harry Woertink – Foto: collectie OudOmmen.nl

OMMEN – Bij uitgeverij Atlas Contact verschijnt op 14 april 2023 het boek over het bijna vergeten concentratiekamp Erika, geschreven door Hester den Boer.

Het gaat om een oorlogsverhaal van Hester’s opa en het verzwegen kamp Erika. De titel van het nieuwe boek is dan ook “Kamp Erika. Het oorlogsverhaal van mijn opa en het Nederlandse kamp dat verzwegen werd”.

Hoe werd er door de kranten over Ommen geschreven toen in 1948 het 700 jaar bestaan van de stad werd gevierd. Dit is deel 2.

1948. Ommen 700 jaar. De historische optocht steekt hier vanuit het Bouweinde de Julianastraat/Schurinkstraat over richting Hardenbergerweg (thans Dr. A.C. van Raaltestraat).
Zie ook het album “1948 – 700 jaar stadsrechten”

Ommen, belangrijk militair punt

“Bisschop Otto III was in 1248 Ommen wellicht goedgunstig gestemd om het plaatsje tot stad te verklaren. De uitleg hiervoor is dat Ommen een belangrijk militair punt was in des bisschopsstrijd tegen Coevorden en de Drenten.

Hoe het ook zij, de Ommenaren bouwden spoedig stevige muren en wallen om hun jonge stadje heen en zij ondervonden aan de lijve de voordelen van een sterke defensie, want zeer lange tijd werden ze met rust gelaten.

Ruziemakende heren

Bijna honderd jaar lang ging het goed, maar toen werd Ommen, de „kleine man”, het slachtoffer van een paar machtige ruziemakende heren in zijn omgeving. De heren van Rechteren en Voorst waren het namelijk niet met de toenmalige bisschop van Utrecht, Jan van Diest, eens, over het bedijken van het Mastenbroek.

Voorjaar 1945. Vanuit het zuiden komen onder andere Engelse, Canadese en Amerikaanse soldaten Nederland binnen om ons land te bevrijden. Het Duitse leger geeft zich niet zo maar over.

1945. Bij de bevrijding van Ommen. Een Canadese tank op de beschadigde Vechtbrug. Na vijf jaar wappert de Nederlandse vlag weer van het gemeentehuis.
Zie voor meer afbeeldingen van de bevrijding WO 2 het album: “Bevrijding”.

10 april 1945

Inmiddels is op 10 april 1945 Lemele bevrijd. Helaas moet hierbij de 32-jarige Hendrik Kleinlugtenbeld uit Dalmsholte het leven laten als hij dodelijk getroffen wordt door een kogel terwijl hij op het land aan het werk is. Om de geallieerde opmars te vertragen, plaatsen de Duitse soldaten bommen onder bruggen. Ook onder de Vechtbrug en onder de duiker van het Ommerkanaal bij de Hardenbergerweg worden bommen gelegd. Bewoners van de Stationsweg en in de omgeving van de Vechtbrug zijn naar elders gevlucht, bang als zij zijn voor het in de lucht vliegen van de Vechtbrug. Enkele gezinnen in de Brugstraat hebben hun woonkamer verruild voor de kelder. Ommen ligt er verlaten bij die avond. De mooie blauwe lucht doet niets vermoeden van het granaatvuur dat spoedig op Ommen zal neerdalen.

Twee slachtoffers in stad Ommen

Tussen Lemele en Archem richten op de avond van 10 april 1945 de lopen van tanks en ander militair geschut zich op Ommen. En dan tegen 11 uur ’s avonds regent het granaatvuur op stad Ommen van het Canadese leger. Dit met de bedoeling de Duitsers te verjagen. Het is een oorverdovend lawaai. Overal worden huizen en gebouwen beschadigd en vliegen pannen van de daken. Ook de huizen van de familie van H. van Aalderen aan de Hamsgoren en van de familie E. Makkinga aan de Middenstraat worden getroffen. De gevolgen zijn droevig. Johannes Makkinga, 35 jaar oud, wordt dodelijk getroffen. Het andere slachtoffer Herman van Aalderen, ook 35 jaar oud, wonend aan de Hamsgoren wordt ook tijdens de beschieting van de stad getroffen en overlijdt de volgende dag.  

11 april 1945

Op 11 april 1945 vroeg in de morgen schrikt door een enorme knal heel Ommen wakker. Grote stofwolken stijgen op boven de Vechtbrug. De Duitsers laten de brug in de lucht vliegen, maar gelukkig ontploft een deel van de bommen niet. Door de luchtdruk raken planken voor dichtgetimmerde ramen van de huizen los zodat weer naar buiten gekeken kan worden. In de verte wegrennende Duitsers, eerst over de Varsenerdijk en als er vanaf de Koeksebelt wordt geschoten langs de sloot in de richting van Varsen. De vluchtende Duitse soldaten laten ook de duiker in het Ommerkanaal aan de Hardenbergerweg opblazen. Maar dan tegen acht uur ’s morgens komen onze bevrijders “The Black Watch” Ommen binnen over de half kapotte Vechtbrug. Ommen is bevrijd!

Nederlandse vlag

Bij het stadhuis staan vele Ommenaren om de colonne aan soldaten te ontvangen. De Nederlandse vlag gaat uit op het zwaar beschadigde stadhuis. De Ommer straten lopen vol met blije inwoners. Nu voor het eerst gaan angst meer voor de grijsgrauwe Duitsers. Het zijn onze bevrijders, de Canadezen die door de verschillende straten trekken. Het duurt niet lang of ook de tanks staan opgesteld bij de Vechtbrug. De vernielde brug wordt snel gerepareerd. De eerste Canadezen die de brug over komen houden geen pauze op deze woensdagmorgen. Ze controleren of er nog Duitsers zijn achtergebleven. Jeeps en kleine rupsvoertuigen komen in een onafzienbare rij Ommen binnen rijden. Het marktplein staat weldra vol.

BS

Glasscherven en kapotte dakpannen werden bijeen geveegd. Mannen met armbanden met de letters BS (Binnenlandse Strijdkrachten) beginnen wat orde te scheppen. Bewaakt door de Canadezen komen Duitse krijgsgevangen terug over de Varsenerdijk. Verslagen mannen, schimmen van het eertijds zo fiere Duitse leger. Op de Markt is tussen de Canadezen en de Ommenaren een levendige ruilhandel ontstaan. De Canadezen hadden sigaretten en chocola die ze graag willen ruilen met eieren. ‘s Avonds is het gezellig op de Markt. Er klinkt muziek van onder anderen Glenn Miller en er wordt gedanst. Op vuurtjes bakken de Canadezen eieren.

Spanning voorbij

De vijf jaar spanning vanwege de Duitse bezetting is voorbij. “De laatste dagen van de oorlog zaten we met de hele familie in de kelder, vlak onder de winkel”, herinnert Cor Wicherson zich nog. Op de hoek Bouwstraat/Vrijhof hadden zijn ouders een bakkerij. “Door een klein venster in de kelder zagen we de laatste Duitsers op hun voertuigen wegtrekken. Toen het lawaai ophield kropen mij broers en ik uit de kelder naar buiten toe. Achteraf levensgevaarlijk. Er konden toch nog Duitsers achter gebleven zijn. Wij liepen naar de Vechtbrug en zagen dat een groot gat geslagen was in de brug. Later zagen we de eerste Canadezen de brug over lopen met hun wapen in de aanslag”.

Tekst: Harry Woertink – Foto: collectie OudOmmen.nl

Een duik in oude kranten over paastradities in Ommen.

1940. Eiertikken op Tweede Paasdag op de hoek van het gemeentehuis.
Zie voor meer afbeeldingen de albums: “Paastradities” waaronder “Eiertikken“

Tweede Paasdag 1933

“Het traditioneele eiertikken hetwelk vroeger op de z.g. Paaschweide gebeurde vond nu bij de brug plaats, wat dan ook veel volk trok. Oude gebruiken welke nog steeds in eere blijven, vinden langzamerhand ook weer ingang bij enkele jongeren, zoodat velen in spanning zitten wie de meeste eitjes „tikt”. Bij deze gelegenheid worden ze in vloeistof gekookt van verschillende kleuren. Eveneens de oude trek van kinderen met de ouders naar de z.g. „Koeksebelt” of wel Paaschberg waar ze spelletjes doen en de „Paaschsnoep” opmaken, bracht veel drukte”.

Tweede Paasdag 1940

“Vanwege het buitengewoon mooie voorjaarsweer heerschte hier op Tweeden Paaschdag een groote drukte, die tegen den middag het hoogtepunt bereikte. Om twaalf uur vond bij het stadhuis het traditioneele eiertikken plaats, waar groote belangstelling voor bestond.

Het is dit jaar 40 jaar geleden dat de Atletiek Club Ommen (ACO) de KNAU-licentie ontving van de Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie.

1985. De begin jaren van ACO op het sportveldje naast de sporthal waar nu het overdekte zwembad is.
Zie voor meer afbeeldingen het album: “Atletiek Club Ommen (ACO)“.

De officiële oprichting van de atletiekclub was op 22 oktober 1982, een jaar voordat de licentie werd ontvangen.

Het begin

Het was wereldtopper Gerard Nijboer die in de tachtiger jaren de deuren van de hardloopsport in Ommen opende. Door zijn goede resultaten, onder meer op de Olympische Spelen, kwam het hardlopen en dus ook de atletiek enorm in de lift. De Ommenaren Jo ter Maat en Harry Woertink namens destijds het initiatief tot de oprichting. Beiden deden naast basketballen ook aan hardlopen. Echter, wedstrijdjes in Ommen ontbraken, in tegenstelling tot omliggende plaatsen. Ter Maat en Woertink vroegen zich af waarom ze niet zelf  eens wat zouden gaan organiseren. Met de organisatie van de eerste Ommer Bissinghloop in 1982 is ook de atletiekvereniging Ommen ontstaan. Op de eerste vergadering meldden zich 48 leden om verder te gaan.

De Blokken

Na de oprichting kon direct gebruik gemaakt worden van het sportveldje naast sporthal De Blokken. “Jullie vallen met de neus in de boter, omdat juist atletiekmateriaal is aangeschaft voor de school De Stadsmars”, luidde het warme welkom van sportambtenaar Henk van Heuveln. Een garagebox bood onderdak voor het simpele materiaal. In de loop van de tijd schafte de club zelf materiaal aan.

Dit jaar is het zestig jaar geleden dat Ponypark Slagharen is begonnen.

Het Ponypark Slagharen in 1980 met links de paardencarrousel en rechts de ‘NOS-trein’ in gebruik voor de live-uitzending van “Stuif Es In”.
Zie voor meer afbeeldingen het album: “Ponypark Slagharen“

De website OudOmmen.nl is in het bezit van enkele bijzondere foto’s, genomen in 1980 op het park. De foto’s zijn gemaakt tijdens een televisie-uitzending van “Stuif Es In” op die locatie. Ze zijn interessant omdat het de paardencarrousel toont op de oude locatie. Deze attractie stond in 1980 voor het eerst in Slagharen.

Stuif Es In
Ponypark Slagharen was wekelijks het decor van het televisieprogramma ‘Stuif Es In’. Maar liefst vijf jaar achtereen kwam dit jeugdprogramma live vanuit Slagharen. Daarvoor moest wel een straalverbinding gelegd worden met de studio in Hilversum. Dat gebeurde door een mobiele zendmast met een straalverbindingsparabool gericht op de Zwollekerspel-toren bij Zwolle en via een straalverbindingsroute werd getransporteerd naar de Hilversum-toren vlak bij het Mediapark.

De foto’s zijn gemaakt op 29 maart 1980. Te zien is de groene reportagewagen van PTT van waaruit bedieningstechnicus van het Audio Video Verbindingen Centrum van de PTT (later KPN) in Hilversum werkte. Een andere foto laat de ‘NOS-trein’ (3 wagens) zien van waaruit de reportage werd gemaakt voor de live-uitzending van “Stuif Es In”.

1963-2023
Shetland Ponypark Slagharen werd zestig jaar geleden opgericht door Henk Bemboom. Inmiddels staat het teboek als attractie- & vakantiepark Slagharen. Als winkelier in huishoudelijk artikelen begon Bemboom in 1958 met een rondreizende “Shetland Show”. Met pony’s en wagentjes trok hij door het hele land. Niet als kermisattractie maar om winkelweken van middenstanders aantrekkelijk te maken. Klanten mochten met de pony in een wagentje een ritje maken om de kerk.

In 1963 zette Bemboom op stuk weiland een paar houten huisjes neer. Als speciale attractie kregen de vakantiegangers er een pony bij. Deze formule sloeg enorm aan en was jaarlijks goed voor duizenden toeristen die naar Slagharen kwamen. Het was de start van Ponypark Slagharen.

Bemboom
Op het park in Slagharen noemde het personeel de leden van het gezin van de oprichter bij de voornaam. Op het park zaten eerder ook Bemboom Emmen (Verkoophuis) en Bemboom Ommen (horeca). Met het laatste werden Willem- en Rudy Bemboom bedoeld. Ommen was ook de woonplaats van de broer van Henk en tevens maker van de bordjes voor Slagharen: Hendricus J.G. Bemboom.

In 2012 werd het attractiepark in Slagharen overgenomen door Parques Reunidos, een Spaanse multinational en exploitant van meerdere attractieparken. Sinds dien is de familie Bemboom niet meer bij het park betrokken. In 2014 overleed Henk Bemboom op 93-jarige leeftijd.

In 2017 vertrokken de laatste pony’s uit het park om te mogen genieten van hun oude dag in PonyparkCity, op vijf kilometer afstand van het pretpark in Slagharen. Henk Bemboom nam dat vakantiepark in 1976 in gebruik met vakantiehuisjes, die identiek waren aan die in Slagharen. Zijn zoon Gerard zwaait al tientallen jaren de scepter in dat park.  

Zie voor het verhaal over de pony’s van Hendricus J. G. Bemboom uit Ommen de volgende link:

Tekst: Harry Woertink – Foto’s: collectie OudOmmen.nl

Hoe werd er door de kranten over Ommen geschreven toen in 1948 het 700 jaar bestaan van de stad werd gevierd. Dit is deel 1 van een serie.

1948. Ommen 700 jaar stad. Historische optocht. Bats Gerrits op een vélocipède.

Hoewel het Overijsselse stadje Ommen, dat begin dezer maand zijn zevende eeuwfeest vierde, in ’t geheel geen bijzondere betekenis heeft, zal menigeen zich op het horen van die plaatsnaam iets herinneren met betrekking tot Ommen. Sinds het moment waarop bisschop Otto van Utrecht aan Ommen stadsrechten verleende, is er heel wat gebeurd in en vooral ook rondom deze plaats.

Ommen als vakantieplek

Talrijke jongeren zullen met tederheid terugdenken aan Ommen als de plek, waar zij vele gelukkige uren van hun vakantie hebben doorgebracht. Hier immers kamperen er jaarlijks duizenden! Hier is het ook, dat de vrijzinnig-christelijke jeugd haar massale pinksterconferenties pleegt te houden, welke voor de deelnemers onvergetelijk zijn.

Maar de plaatsnaam Ommen, die een zo lieflijk in de oren klinkt, herinnert de ander juist aan het oord der verschrikkingen, dat Ommen in oorlogstijd voor verscheidene Nederlanders was: de plaats van het vreselijke concentratiekamp. Bij ouderen kan de naam Ommen heel andere gedachten geven: in onze parlementaire geschiedenis kreeg het stadje enig gerucht, toen dr. A. Kuyper in het jaar 1908 door het district Ommen weer in de Tweede Kamer werd gebracht. Weer anderen weten zich te herinneren, dat nabij het stadje aan de Vecht voor de oorlog de zogenaamde sterkampen van Krishnamurti werden gehouden. En tenslotte kan men bij het noemen van de plaatsnaam Ommen aan de Ommerschans denken.

Klein en kerks

Maar wanneer u heden te Ommen uit het Marienbergse treintje stapt en de lommerrijke laan naar het stadje doorwandelt, ziet u van alle genoemde zaken niets. Dan dient Ommen zich nog niet aan als ideaal kampeer Oord, evenmin als de gemeente van het concentratiekamp, ook niet als centrum van politieke activiteit en helemaal niet als plaats van samenkomst voor een theosofische secte. En wat de Ommersehans betreft: daarvan merkt u niets want deze ligt anderhalf uur gaans ten Noorden van de stad, namelijk bij Balkbrug aan het kanaal de Dedemsvaart.

Neen, het Ommen, dat u vanuit de stationslaan aanschouwt, „doet zich heerlijk open” als een oud stadje. De aanwezigheid van de Overijsselse Vecht versterkt het stedelijk karakter. Pas over dit water begint het centrum; u komt na de brug al direct voor het stadhuis te staan, een deftig bouwwerk in de hoofdstraat, waaromheen die prettige sfeer vaneen oud stedeke hangt. lets verderop ziet u dan de hervormde kerk, een bepleisterde gevel, waarvan de toren dit gemeen heeft met veel schilderijen, dat je hem beter van verre dan dichtbij kunt zien. Aan zijn voet valt de houtsch namaak zo op. Nu ja, dan bent u aan het eind van uw Ommen’s latijn en verlaat u het stadje weer zowat. Aldus verging het mij tenminste.

Ik wandelde terug en bekeek nogmaals de hervormde kerk. Een actieve stedeling wist mij van het bedehuis zelf weinig te vertellen; wel verzekerde hij mij, dat de Ommer predikant een trouw Kohlbruggiaan is, ongetwijfeld een nuttige zaak. Dr. H. F. Kohlbrugge, bekend uit de periode van voor de afscheiding van 1834, verdient wel navolging. Overigens bestaat in Ommen alle gelegenheid, om zijn geloof te belijden. Ik zag een nieuwe gereformeerde kerk uit de serie waarvan men er dertien in een dozijn heeft, een fijnzinnig rooms kerkje, gewijd aan de heilige Brigitta en een synagoge met pseudo-oudhollandse gevel, nu natuurlijk niet meer als bedehuis in gebruik, want de weggevoerde Ommer joden hebben geen van allen de Duitse terreur overleefd.

Rustig leeft Ommen verder

Hiermede hebt u het stadje Ommen dan gehad. Wat landbouw, wat veeteelt, wat nijverheid. Er omheen in het oude Ambt-Ommen, liggen een paar dorpen die op het stadje georiënteerd zijn. In dat ambt was eertijds de veenderij van gewicht.

Rustig leeft Ommen verder. Een week lang heeft men er feest gevierd, bij welke gelegenheid gebleken is, dat het plaatsje zich prachtig leent voor ruiterconcoursen. De rijvereniging „De Heideruiters” nam het initiatief tot het beleggen van een landelijk concours, waaraan ruiters uit alle streken hebben deelgenomen. Ik hoorde veel lof over deze gebeurtenis, die ook uniek was, doordat allerlei ruiterorganisatie bijeenkwamen, welke tevoren nergens samenwerkten.

Nog 700 jaar

Het rustige Ommen haalt met gemak ’n tweede periode van zevenhonderd jaar, wanneer het voortleeft op de manier van vandaag. Toch is het hier heus niet altijd rustig geweest. Dat houdt verband met de Ommerschans, een vesting, die in het begin van de zeventiende eeuw halverwege Ommen en Avereest werd aangelegd. Die schans moest de mensen in deze streek beveiligen maar voor zover het Ommen aangaat heeft men er weinig genoegen van beleefd. De bezettende macht werd grotendeels te Ommen ingekwartierd. Toen ’s landsregering na een eeuw de schans ophief, kon Ommen het terrein wat eigendom van de stad was, niet eens inpalmen. Maarde Ommenaren „namen” dit niet en gingen onder aanvoering van de burgemeester naar de schans om deze te bezetten.

Ommerschans

In de patriottentijd hebben er schermutselingen plaats gevonden en in 1819 kreeg de schans een nieuwe bestemming. De maatschappij van weldadigheid vestigde er ’n bedelaarskolonie. Jacob van Lennep gééft in het dagboek van zijn voetreis in 1823 een vrij uitvoerige beschrijving van het leven in de kolonie. Van schansen en kampen (van verschillende aard) weet Ommen dus wel mee te praten. Moge het stadje ook in de komende eeuwen nog heel wat mensen naar zich toetrekken. Echter uitsluitend om er in vrijheid van de heerlijke natuur rondom de plaats te kunnen genieten!

In deel 2 meer over Ommen 1948 en 700 jaar feest.

Tekst: Harry Woertink – Foto: collectie OudOmmen.nl

Advertentie 1948:

Een stad met stadsrechten kan niet zonder een stadswapen en vlag.

Het stadswapen van de gemeente Ommen toont de heilige Brigida, patrones van Ierland.

Ommen heeft ze dan ook allebei: wapen en vlag. Het stadswapen toont de heilige Brigida, patrones van Ierland. De officiële gemeentevlag bestaat uit een wit en geel vlak welke gescheiden worden door een schuine blauwe balk en is sinds 1956 in gebruik.

Heilige Brigida van Kildare

De beeltenis van het gemeentewapen is een vrouwelijke heilige – de heilige Brigida van Kildare, patrones van Ierland – houdende in de rechterhand een palmtak, alles van zilver, vergezeld rechts van een omgewende leeuw en links van een adelaar waarboven een achtpuntige ster, alles van goud. Het schild gedekt met een gouden kroon van 3 bladeren en 2 paarlen. De achtergrond op het schild is blauw van kleur, de heilige Brigida van Kildare is afgebeeld in het zilver en de leeuw, kijkend naar de heilige, de adelaar en de ster zijn van goud.

Bisschoppelijk stadszegel

Ommen heeft in de loop van de tijd meerdere ontwerpen gekend van het stadswapen. Het eerste was vrijwel identiek aan het oudste stadszegel van de Stad Ommen. De voorstelling een heilige figuur (vrouw met palmtak), klaarblijkelijk voorstellende de Patrones van de kerk in Ommen, en daarnaast enerzijds een omgewende leeuw, anderzijds een arend, waarboven een achtpuntige ster.

Ommen ligt aan de Vecht, in de streek Salland of specifieker het Vechtdal.

1939. Prins Bernhard (midden) op bezoek in Ommen bij het Buitencentrum van de Ned. Padvindersvereniging. Naast de prins met zilveren spelsel Ph. D. Baron van Pallandt van Eerde; geheel rechts burgemeester C.E.W. Nering Bögel.

De plaats Ommen wordt al rond het jaar 1100 genoemd als doorwaadbare plaats langs de Vecht. In 1248 kreeg Ommen stadsrechten.

Vreemdelingen

De natuurlijke rijkdom van het stadje aan de Vecht werd al heel vroeg ontdekt door vakantiegangers, toen nog aangeduid als ‘vreemdelingen’. Het begon met de nationale padvinderij en de Sterkampen, die beiden Ommen als basis hadden. Zij zorgden ervoor dat jaarlijks horden mensen naar Ommen kwamen. De in 1903 geopende spoorlijn heeft daar ook een hele positieve bijdrage aan geleverd.