Categorie archief: Informatiebronnen

Oproep aan Reizen Waes voor tv-opname in Ommen, het mooie Hanzestadje aan de Vecht

Harry Woertink

OMMEN – Als het aan Annie Ekkelenkamp uit Ommen ligt wordt Ommen binnenkort onderwerp in het favoriete televisieprogramma Reizen Waes. De Belgische programmamaker Tom Waes deed onlangs een oproep voor tips.

Kasteel Eerde was destijds het hoofdkwartier van Krishnamurti.
Foto: OudOmmen

Volgens Annie Ekkelenkamp moet er voor Ommen ook plek zijn in het programma. Ze is al jaren fan van het reisprogramma, dat eerst op de Belgische tv werd uitgezonden en nu ook op de Nederlandse tv (NPO3). “Tom Waes gaat op avontuur met tips van kijkers in de hand. Ook plekken in Nederland staan op zijn programma. Reizen Waes heeft een grote toegevoegde waarde omdat de onderwerpen vanuit een andere, steeds verassende optiek worden gecomponeerd. Geweldig en ontluikend!”, aldus een enthousiaste Ekkelenkamp, die Tom Waes twee “unieke” tips heeft gegeven over, zoals ze het zelf omschrijft, “het mooie Overijsselse Hanzestadje aan de Vecht, met hele mooie historische kenmerken”.

Ommen op de kaart
De eerste tip gaat over Krishnamurti die Ommen op de kaart zette met zijn duizenden aanhangers uit de hele wereld: “In 1926 kwam Jiddu Krishnamurti naar Ommen met Kasteel Eerde van wijlen baron Philip Dirk van Pallandt om zijn wereldcentrum “Orde van de Ster in het Oosten” te stichten, het belangrijkste spirituele centra ter Wereld. Het mooie Ommen stond in een klap op de kaart van Nederland met het nieuws van deze Oosterse wijsgeer: er kwamen duizenden mensen uit wel 50 verschillende landen naar het natuurrijke landgoed Eerde. Zelfs treinen uit o.a Bazel, Wenen, Berlijn enz, enz, stopten op het kleine stationnetje in Ommen. Later schonk baron van Pallandt zijn achttiende-eeuwse stamslot met inbegrip van 1700 hectare bos cadeau aan Krishnamurti. Jaren later gaf Jiddu Krishnamurti het terug: hij wilde geen aardse bezittingen. Krishnamurti had het altijd over Broederschap. Kasteel Eerde leent zich uitstekend voor mooie opnames. Ik hoop dat onze aimabele burgemeester Hans Vroomen U dan een rondleiding wil geven of misschien de kleindochter van baron van Pallandt of anders onze geliefde oud-burgemeester Bernard Kobes”, aldus Annie Ekkelenkamp in de e-mail die ze naar Waes in Antwerpen heeft gestuurd. Lees verder Oproep aan Reizen Waes voor tv-opname in Ommen, het mooie Hanzestadje aan de Vecht →

Canon van de Ommer: Gerrit Jan Seinen (10)

Canon van de Ommer, Harry Woertink

Gerrit Jan Seinen (1902 -1989), een bijzonder persoon, maar wel iemand van woord en daad. Je kon op Seinen rekenen, iemand ook met een sociaal hart.

Gerrit Jan Seinen in de reeks ‘Canon van de Ommer’.
Afbeelding: OudOmmen
Zie ook het album “10. Gerrit Jan Seinen”, de verzamelplek voor alles over Gerrit Jan Seinen.

Als wethouder had Seinen een zwak voor werklozen en mensen die anderszins een beroep moesten doen op hulp en bijstand van de gemeente. Als wethouder was Seinen er altijd en had altijd een luisterend oor.

ARP
Als man recht door zee maakte Seinen maakte maar liefst 38 jaar deel uit van de gemeenteraad van Ommen. Begonnen in 1936 als raadslid en van 1945 tot 1974 ook wethouder als lid van de Anti-Revolutionaire Partij (ARP), in de zeventiger jaren opgegaan in CDA. Naast zijn wethouderschap was Seinen boer. De boerderij “De Höfte” aan de Bermerstraat was toen nog één van de overgebleven boerenbedrijven in de stad. In 1976 is de boerderij afgebroken om plaats te maken voor de bouw van een nieuw winkelpand. Seinen liet een nieuw huis bouwen op de hoek Voormars/Baron Fridagstraat. In zijn jonge jaren is Seinen actief in het kerkelijk jongerenwerk. Nog maar amper lid van de gemeenteraad richt Seinen in 1936 de Christelijken Besturenbond op. Hoofddoel is een comité voor werklozenzorg. Seinen wordt als voorzitter gekozen. De verwachting die dan uitgesproken wordt is dat Seinen een en ander krachtig aan zal pakken. Als lid van de gemeenteraad en in nog meer functies heeft hij getoond, daarvan verstand te hebben, wordt dan gezegd.

Zondagsrust
Over de zondagsrust is Seinen principieel. In 1938 dient Seinen dan een motie in over het verbieden van het venten met ijscokarretjes op zondag als nummer 5 zich aandient voor een ventvergunning. In 1954 is een uitvoerige discussie in de raad over de openstelling op zondag van het nieuwe zwembad. Volgens Seinen: “De winkels zijn ook dicht; zij die de zondagsrust niet respecteren moeten dit maar leren.” In 1968 maakt Seinen 30 jaar deel uit van de gemeenteraad en wordt geridderd in de orde van de Oranje-Nassau. Burgemeester mr C.P. van Reeuwijk heeft de eer heb de decoratie uit te reiken. Tijdens een hearing van politieke partijen in Nijverdal heeft Seinen de lachers op zijn hand als hij fulminerend ten strijde trekt tegen de gewestvorming door gemeenten. ”Volkomen overbodig. Wij hebben in onze gemeente nog een heleboel nodig, maar geen gewest”, aldus trekt Seinen in 1973 van leer.

Militair oefenterrein
Als de gemeente Ommen in beeld is voor de komst van een nieuw militair oefenterrein stelt wethouder Seinen eerst het volk te willen beschermen en dan pas de natuur. “Kom en we zullen jullie gastvrijheid verlenen”, tekent een krant in 1970 op als Seinen om commentaar wordt gevraagd. Legeroefeningen en toerisme kunnen toch niet samengaan? is dan de vraag die Seinen wordt voorgelegd. Seinen: “Als dat zo mocht zijn heb ik liever, dat de helft van die toeristen uit Ommen verdwijnt, dan dat zij hier oefenende militairen voor de voeten zouden lopen. Je moet gewoon wat het zwaarst is het zwaarst laten wegen. Geen toerisme zonder vrijheid en geen vrijheid zonder leger. Trouwens met die toeristen zal het dacht ik zo’n vaart niet lopen. Ook nu al zijn er regelmatig in Ommen militaire oefeningen. Man, ik mag de natuurbeschermers niet horen praten, daar erger ik me vreselijk aan. Moet ik mijn vrijheid verliezen omdat er zo nodig een paar bloemetjes en boompjes en beestjes bewaard moeten blijven? Laat de cavalerie er maar overheen daveren. Het zal mij een zorg zijn. Lees verder Canon van de Ommer: Gerrit Jan Seinen (10) →

De normalisering van de Regge – een tocht langs de werkzaamheden – een werk van grote betekenis (2)

Harry Woertink

Het is oktober 1930 wanneer gewerkt wordt aan de Regge. Het toenmalige waterschap “De Regge” laat een megaklus uitvoeren: verbetering van de Regge.

Bij het uitzetten van het tracé voor de Regge stuitte men bij de Steile Oever op een hoge wal in een prachtig stukje natuur. Hier heeft men de oude loop gelaten zo die was, en eenvoudig een geheel nieuwe bedding voor de Regge gegraven. Notaris A.G. Bloem (1859-1928) liet zich begin 1900 portretteren op de Steile Oever. Op de achtergrond is de Regge goed zichtbaar.
Foto: OudOmmen

De rivier wordt behalve verbreed ook recht getrokken door bochten af te snijden en dijken op te werpen. Als laatste deel van de Regge is nu het gebied tussen Hancate en Ommen aan de beurt. Een verslag over de werkzaamheden van toen en de vorderingen en het belang van het werk. Tussen Hancate en Ommen zijn op dat moment zo’n 350 mannen flink aan de slag. Ze zijn gewapend met schop of kruiwagen. De noeste werkers bestaan uit 250 werklozen, waarvan de meesten afkomstig zijn uit Amsterdam en de overige in de naaste omgeving wonen. Een baggermolen en een zandzuiger helpen een handje mee. En zo worden per week daar ongeveer 10.000 kubieke meter grond verzet.

Steile Oever
Bij het uitzetten van het tracé stuitte men bij de Steile Oever op een hoge wal in een prachtig stukje natuur. Hier heeft men de oude loop gelaten zo die was, en eenvoudig een geheel nieuwe bedding voor de Regge gegraven. Maar overigens worden alle ongewenste bochten uit de waterloop gehaald en dichtgeworpen met het uitkomende zand van de nieuwe bedding. Aan de buitenzijde van de opgeworpen dijk worden afwateringssloten voor het omringende land gegraven, die met duikers en klepduikers op het riviertje lozen.

Nieuwebrug
Bij de Nieuwebrug graven 100 man aan het werk, die de bovengrond afgraven en die tot dijken opwerpen. Zodra is afgegraven tot waterpeil, komt de baggermachine in actie, die tot 6000 kubieke meter per week verwerken kan. Deze laadt het uitgegraven zand in bakken, hetwelk dan door de zandzuiger op andere plaatsen weer wordt opgespoten. Zo ontstaat daar dan een waterbekken van 2.65 meter diep, dan volgt een gelijkvloers gedeelte „banket” genaamd, aan elke zijde van de rivier 4.50 meter breed, en daarboven komt dan de dijk ter hoogte van 1.70 meter. Lees verder De normalisering van de Regge – een tocht langs de werkzaamheden – een werk van grote betekenis (2) →

De normalisering van de Regge in 1930 – een tocht langs de werkzaamheden (1)

Harry Woertink

De Regge ontspringt in de nabijheid van Diepenheim en mondt uit in de Vecht bij Ommen. Door de Regge had Twente een belangrijke verbinding met de Hanzesteden Zwolle en Kampen.

Een barak met de naam “Wolfskuil Ommen” is één van de vele barakken waar de noeste werkers aan de Regge ondergebracht werden.
Foto: OudOmmen

Rond 1900 is de Regge gekanaliseerd. Gebieden die voorheen drassig en moerassig waren, werden geschikt gemaakt voor een landbouwkundige functie. Met de toenemende aandacht voor natuurwaarden is inmiddels anno nu duidelijk geworden dat de verbeteringsmaatregelen ook een aantal nadelen hebben. Met name verdroging als gevolg van gedaalde grondwaterstanden en versnelde en verhoogde piekafvoeren tijdens hoogwater werden algemeen erkend als ongewenste effecten van de destijds doorgevoerde maatregelen. Ook meerdere kenmerkende plant- en diersoorten verdwenen of waren sterk afgenomen. Daarom zijn inmiddels tal van herstelprojecten voor de Regge uitgevoerd. Onder de gemeente Ommen ging het om de projecten Wolfskuil-Giethmen, Archem-Eerde en Kiekebelt waar de genormaliseerde Regge weer meanderend is aangelegd en het riviertje meer ruimte heeft gekregen.

Verbetering van de Regge
Het is oktober 1930 wanneer gewerkt wordt aan de Regge onder Ommen. Waterschap “De Regge” laat een megaklus uitvoeren: verbetering van de Regge. De rivier wordt behalve verbreed ook recht getrokken door bochten af te snijden en dijken op te werpen. Als laatste deel van de Regge is nu het gebied tussen Hancate en Ommen aan de beurt. Een verslag over de werkzaamheden van toen en de vorderingen en het belang van het werk.

Schop en kruiwagen
Aan de Regge tussen Hancate en Ommen zijn in 1930 zo’n 350 mannen flink aan de slag. Ze zijn gewapend met schop of kruiwagen. De noeste werkers bestaan uit 250 werklozen, waarvan de meesten afkomstig zijn uit Amsterdam en de overige in de naaste omgeving wonen. Een baggermolen en een zandzuiger helpen een handje mee. En zo worden per week daar ongeveer 10.000 kubieke meter grond verzet. Eigenaardig, terwijl de Regge in geen jaren een bootje gezien heeft – het riviertje is immers tot onbevaarbaar water verklaard – kruist daar thans een stoomsleepbootje van de firma Prins van Wijngaarden, die het baggerwerk verricht, heen en weer, om de gevulde zandbakken te vervoeren naar de plaats van bestemming. De Regge mondt uit in de Overijsselse Vecht. Lees verder De normalisering van de Regge in 1930 – een tocht langs de werkzaamheden (1) →

Voetbalvereniging OVC’21 viert dit jaar haar 100 jaar bestaan. Deze serie gaat over de historie van Ommens oudste sportvereniging (4)

Harry Woertink

In 1949 werd door de toenmalige OVC-voorzitter Andela pogingen ondernomen om, naast een zondagafdeling ook een zaterdagafdeling in het leven te roepen, om zo één sterke voetbalvereniging te krijgen.

In 1971 werd het gouden jubileumfeest gevierd. Uit handen KNVB-voorzitter Jo van Marle (links) ontvangt het bestuur een vlag. V.l.n.r. achter de tafel: Bertus Jansen, Jannes Tepper, Egbert Pasman (penningmeester), Andries Bult (voorzitter), Evert Daman (secretaris), Herman Bouwhuis, Peter Kramer en Harmen Jan Reurink.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s en namen het album “Voetbal – OVC (Ommer Voetbalclub ’21)”.

Echter, zover kwam het niet. De zaterdagvoetballer richtte een eigen voetbalclub op met de naam CSO, het huidige OZC. Saillant detail: op dit moment zijn bij OVC en OZC vergaande plannen voor een fusie. In 1950 werd gestart met het Goede Vrijdag toernooi voor zaterdagclubs. Een groots voetbaltoernooi dat veel bekijks trok en hoog stond aangeschreven. Meer dan 20 jaar werd het toernooi gespeeld; later ook op Paasmaandag. De prijsuitreiking vond altijd plaats in hotel Het Zwarte Paard.

Niet op zondag
Eind jaren ‘50 werd een professionele trainer aangesteld in de persoon van Ab van de Bend uit Zwolle. Opvallend was dat hij om principiële overwegingen niet op zondag bij de wedstrijden aanwezig wilde zijn. Aanwijzingen voor de wedstrijd gaf hij daarom vooraf op papier aan de spelers. Vanaf 1952 had OVC het bezit van een eigen houten kleedgebouwtje bestaande uit twee kleedkamers, een materiaalhok, één wc en een kleedruimte voor de scheidsrechter. Van een clubhuis was nog geen sprake. De inwendige mens van de supporters werd versterkt vanuit een snackwagen die langs de lijn stond. In de kraam Klaas Hurink met zoon Jan, bekend als Jan Aco, later werd de kraam overgenomen door Johan Hegeman van café Het Zwarte Paard. Vooral de rookworsten vonden in de rust gretig aftrek. Het kwam wel eens voor dat door een verdwaald afstandsschot de bal de kraam hard raakte en soms in de pan met worst belandde.

Zondagse gordijnen
Met het succes van OVC wordt het op zondagmiddag steeds drukker in het Laar. Tijdens de wedstrijden staan de wegen van het Laar vol toeschouwers die de wedstrijder op die manier gratis kunnen volgen. Om daar een eind aan te maken wordt de Koesteeg in 1951 van twee tot drie uur voor publiek gesloten. In overleg met de politie mag ook niemand meer op de grote weg van het Laar stilstaan. Als er een hertenkamp naast het veld komt loopt het uit de hand. Veel Ommenaren komen op zondag de hertjes voeren, onderwijl genietend van het voetbalspel op de groene grasmat. De vindingrijkheid van het voetbalbestuur is groot. Lees verder Voetbalvereniging OVC’21 viert dit jaar haar 100 jaar bestaan. Deze serie gaat over de historie van Ommens oudste sportvereniging (4) →

Huis Junne na brand verdwenen

Harry Woertink

De buurtschap Junne had ooit een havezate. De boerderij met de naam erve Hoyers of Nijenhuis maakte in de achttiende eeuw plaats voor een havezate, beter bekend als Huis Junne.

Zo moet ongeveer Huize Junne er uit hebben gezien.
Illustratie: Geeske Exel-Nijmeijer (uit het boek “Junne en haar bewoners” van G.J.Hesselink).
Zie ook het album “Huis Junne” met o.a. een link naar de geocache-wandeling “Het geheim van het huis Junne”.

In 1893 brandde Huis Junne tot de grond toe af en is niet meer herbouwd. Enkele veldkeitjes en een rechte bomenlaan nabij de brink van Junne zijn nog de enige stille getuigen. Erve Hoyers of Nijenhuis wordt volgens de volkstelling van 1748 bewoond door Gerit Hooijer en zijn vrouw Jannigje Claassen. Inwonend zijn dan het echtpaar Egbert Egberts en zijn vrouw Geesje Egberts met hun zoon Hendrik (onder de 10 jaar) en Lubbigje Egberts.

Havezate Oosterveen
In 1759 is de boerderij erve Hoyers of Nijenhuis nog steeds eigendom van de van Pallandt’s. In dit jaar wordt het recht van havezate van het voorname landhuis Oosterveen onder Nieuwleusen verlegd naar Junne. In die tijd gebeurde het meermalen dat het recht van havezate van de ene plaats naar de andere verhuisde. Dit kon met instemming van de Ridderschap en Steden. Havezate Oosterveen werd in 1640 gebouwd door Rutger van Haersolte die getrouwd was met Elisabeth Margaretha van Pallandt. Omdat het huwelijk zonder kinderen bleef, schonken ze het Oosterveen in 1663 als huwelijkscadeau aan hun neef Elbert Anthony van Pallandt en hun nichtje Johanna van Haersolte. Elbert Anthony liet zich daarna heer van Oosterveen, Eerde en Egede noemen. Ook zij stierven zonder nazaten en in 1759 liet erfgenaam August Leopold van Pallandt het recht van havezate Oosterveen verplaatsen naar erve Hoyers of Nijenhuis in Junne. De havezate Oosterveen zelf raakte in verval en kwam tenslotte in bezit van de familie Van Marle. In 1862 is het landhuis Oosterveen afgebroken.

Statig wit huis
Een havezate was in de regel een versterkt huis (burcht), hofstede, hof of hoeve. Oorspronkelijk was het een benaming voor een grote boerderij met land. In de 17e eeuw was de havezate een riddermatig goed. Het bezit hiervan was een voorwaarde voor lidmaatschap van een ridderschap. Het is wellicht denkbaar dat vanaf dat moment de boerderij Hoyers of Nijenhuis in Junne de status krijgt van havezate, de boerderij is afgebroken. Lees verder Huis Junne na brand verdwenen →

Subsidie voor Historisch Museum Ommen

Harry Woertink, Streekmuseum Ommen

OMMEN – Het Cultuurhistorisch Centrum Ommen (CCO) kan rekenen op een eenmalig bedrag van 25.000 euro van de gemeente als extra financiering voor het nieuwe museum.

Met de inrichting van het nieuwe museum wordt de laatste hand gelegd aan de nieuwbouw.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s de albums (en subalbums) “Molen Den Oordt / Streekmuseum” en “2021/01 – Inrichting nieuwbouw”.

Hetzelfde bedrag is aangevraagd bij de provincie in het kader van het project Leader. De provincie stimuleert met deze subsidieregeling nieuwe projecten met als voorwaarde dat de gemeenten ook zelf financiële ondersteuning verlenen. Het museum heeft als doel de belangstelling voor- en de beleving en de geschiedenis en de tradities van Ommen en omgeving te bevorderen en de betrokkenheid daarbij te vergroten. Het CCO omvat het Historisch museum, de Historische Kring Ommen en het Toeristisch Informatiepunt. Het museum wil in deze samenwerking een kenniscentrum zijn op het gebied van cultuureducatie, voor bezoekers en in samenwerking met het onderwijs bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen.

Vechtdal Proef
Vechtdal Proef is een eenmalige gemeentelijke subsidie toegezegd van € 7.740,50. In 2020 hebben Dennis Bremmer van Vechtdal Hooglanders en Natasja Martin van Vechtdal Express met veel enthousiasme gewerkt aan het projectplan Vechtdal Proef: het Verrukkelijk Vechtdal openluchtmuseum bij producenten, boeren en horeca. Op een innovatieve en educatieve manier willen zij gasten verleiden om de regio te ontdekken; over het water, met de choppers, met de fiets of lopend. Kanttekening is nog wel dat de gemeente Hardenberg ook een duit in het zakje doet van 13.060 euro. De verdeling tussen de gemeenten Ommen en Hardenberg in co-financiering is gemaakt naar rato van de investering van de partners.

Vechtfloat
Een nieuwe onderneming die ook op subsidie kan rekenen is Vechtfloat. Goed voor een subsidie van 1120 euro. Vechtfloat biedt een totale waterrecreatiebeleving met duurzame en herkenbare verhuurbootjes en thematische belevingsarrangementen. De arrangementen zijn te boeken op het interactieve online Bootplatform Vechtfloat Overijssel. Lees verder Subsidie voor Historisch Museum Ommen →

Historisch Museum Ommen van oud naar nieuw (4)

Harry Woertink, Streekmuseum Ommen

Het Historisch Museum in Ommen wordt vernieuwd. Eerder bekend als “Oudheidkamer” en “Streekmuseum” zal het Historisch Museum dit jaar in gebruik genomen worden. In de aanloop daar naar toe een reeks artikelen over de historie van het museum; dit is deel 4.

1979. Na de restauratie van de molen. Rechts het nog bestaande molenaarswoning en links de in 1984 afgebroken woning Den Oord 4 waar een nieuwe woning is gebouwd.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s de albums (en subalbums) “Molen Den Oordt / Streekmuseum” en “2021/01 – Inrichting nieuwbouw”.

Beheerder
Nadat in 1969 ook het Tolhuis aan de expositieruimte van de Oudheidkamer kan worden toegevoegd gaat het crescendo. Toeristen komen graag een kijkje nemen. Druk heeft de Oudheidkamer het ook met touringcars die met hun dagreisjes een bezoek aan de Oudheidkamer brengen. Mede door de toename van het toerisme in Ommen, is het noodzakelijk de Oudheidkamer als bezienswaardigheid beter te coördineren en een beheerder aan te stellen. In 1981 kan via detachering door het werkvoorzieningsschap voormalig banketbakker Gerard Kelderman worden benoemd als vaste beheerder van de Oudheidkamer. Tot dan toe werd de Oudheidkamer gerund door enthousiaste vrijwilligers, met de bestuursleden Jan Lucas (voorzitter), Peter Vosselman (secretaris), Gerrit van der Kolk (penningmeester), Mans Gerrits, Harm Oldeman, Henk Wittenberg en Harry Woertink. De vrijwilligers die als suppoosten optreden doen het graag en kunnen rekenen op een uitstapje aan het einde van het seizoen.

Fotoarchief
Het reilen en zeilen is vanaf het ontstaan van de Oudheidkamer mede mogelijk gemaakt dankzij subsidie van de gemeente en trouwe contribuanten. Daarnaast wordt een bescheiden entree geheven. Onder bezielende leiding van Kelderman groeit de Oudheidkamer tot een volwaardig cultuur-historisch museum. De eerste twee jaar werkt Kelderman aan de inrichting van de Oudheidkamer. Soort bij soort rangschikte hij de bezittingen, zodat het geheel overzichtelijker werd en er allerlei leuke hoekjes ontstonden met oude klederdrachten en een schoolklasje centraal. In 1983 beginnen de historicus Gerrit Steen en Kelderman in de wintermaanden met het opzetten van een fotoarchief van de gemeente Ommen in het gemeentehuis. De ongeveer 2000 foto’s die het archief besloeg waren grotendeels afkomstig van H. Oldeman en H. Ekkelkamp. Dit archief is verder aangevuld met foto’s van huizen en straten van recentere datum. Kelderman maakte ook verschillende diaseries en films over oudOmmen en voor de scholen werd een klankbeeld gemaakt over de Tweede Wereldoorlog die in de Oudheidkamer werd getoond. Lees verder Historisch Museum Ommen van oud naar nieuw (4) →

OVC’21 viert 100 jaar bestaan als oudste Ommer sportvereniging (3)

Harry Woertink, Jubilea

Voetbalvereniging OVC’21 viert dit jaar haar 100 jaar bestaan. Deze serie gaat over de historie van Ommens oudste sportvereniging.

De Ommer Voetbal Club in het jaar van oprichting.
Foto: OudOmmen

Degradatie
Tot 1950 weet het eerste elftal van OVC zich in de vierde klasse te handhaven. De degradatie naar de afdeling Zwolle zorgt voor nogal beroering. Tot het laatste toe bleef men hopen dat degradatie achterwege zou blijven. Twee jaar achtereen wist OVC op het allerlaatste nippertje het vege lijf te redden, dus waarom nu niet? Voor een antwoord op deze vraag wendde de krant zich in mei 1952 tot OVC-secretaris en medeoprichter Hein Lokin. Deze sprak van een harde klap om na 10 jaar spelen in de KNVB te moeten degraderen. Lokin: “Maar onze ploeg is inderdaad de zwakste van deze afdeling. De aanvang van de competitie was hoopvol, maar in de loop van het seizoen verloren we twee beproefde spelers, die wij niet afdoende konden vervangen. Het is juist gebrek aan spelersmateriaal dat ons bestuur grote zorgen baart. In onze glorietijd konden wij onze ploeg aanvullen met spelers uit Lemelerveld, Den Ham, Hardenberg. In de loop der jaren zijn in deze plaatsen ook verenigingen opgericht, dus is deze aanvulling voor Ommen verkeken. Een grote handicap is, dat er in Ommen geen voldoende werkgelegenheid is, waardoor goede spelers vaak noodgedwongen naar elders vertrekken. Een verheugend verschijnsel is de steeds toenemende groei der vereniging. Het bestuur wil trachten dooreen intensieve training het spelpeil op te voeren, en wie weet komen we dan het volgende jaar weer in de KNVB”, zo weet de krant uit de mond van Lokin op te tekenen. In 1951 wordt het 30-jarig bestaan gevierd. Omdat het zilveren jubileum ongemerkt voorbij is gegaan wordt besloten het dit keer grootser aan te pakken. Gerard van Doorn is verzocht met zijn cabaret-ensemble met een speciaal programma op te treden.

Bouw kleedkamer
Als de KNVB bij herhaling erop wijst dat OVC voor de voetballers kleedgelegenheid moet bieden naast het veld zijn de leden niks te beroerd om hun handen uit de mouwen te steken. Ze gaan aan de slag. Beschermheer van de vereniging, baron van Pallandt, stelt de club gratis hout beschikbaar. Zolang de bouw bezig is stelt de Nederlandse Padvindersvereniging een gedeelte van de Padvindersboerderij beschikbaar als kleedkamer. In het Laar treden op de eerste zaterdag 15 OVC’ers aan om gewapend met schoppen onder de deskundige leiding van Willem de Jonge een begin te maken met de eerste werkzaamheden voor de bouw van een kleedkamer. Alle arbeid wordt zoveel mogelijk door de leden verricht. Leveranciers hebben toegezegd de materialen tegen kostprijs te leveren. Op deze manier krijgt OVC een goedkope kleedkamer die ook dienst kan doen als clublokaal. Lees verder OVC’21 viert 100 jaar bestaan als oudste Ommer sportvereniging (3) →

Canon van de Ommer: Friedrich Karl (Karel) Seemann (9)

Canon van de Ommer, Harry Woertink

Iemand in het rijtje van personen die veel betekend hebben voor een ander is Friedrich Karl (Karel) Seemann (1899 – 1978) uit Junne.

Friedrich Karl (Karel) Seemann in de reeks ‘Canon van de Ommer’.
Afbeelding: OudOmmen
Zie ook het album “09. Friedrich Karl (Karel) Seemann”, de verzamelplek voor alles over Karel Seemann.

Karel Seemann was niet zomaar een inwoner van Junne. Als veelzijdig ambachtsman stond Seemann altijd voor iedereen klaar. Als fietsenmaker, loodgieter, smid, monteur van landbouwmachines en als taxichauffeur. Hij was er altijd voor zijn buurtgenoten. Seemann was iemand met opmerkelijke talenten die hij inzette voor anderen. Voor zijn belangrijke rol ten dienste van de samenleving is Seemann dan ook in 2011 geëerd met een eigen straatnaam in Junne. Een deel van de Dieselweg kreeg toen de naam “F.K. Seemannweg” met de toevoeging onder het straatnaambordje van de volgende de tekst: “Hij stond zijn leven ten dienste van een ander. Junne herdenkt hem met dankbaarheid”.

Lüps
Landgoed Junne was eigendom van de Duitse fabrikant en grootgrondbezitter Lüps. De jongste zoon van deze familie erfde het landgoed in 1888, toen groot 1040 hectare. Vijftig jaar is de buurtschap in bezit geweest van de familie Lüps, die voor het beheer een rentemeester aanstelde. Eerst was dat de heer De Zeeuw en vanaf 1892 Alexander Seemann (26-9-1862), getrouwd met Christine Alwina Sonnenschein (14-9-1859). Zij kwamen vanuit Aussermund in Duitsland in Junne wonen. Er was voor de rentmeester een nieuwe woning gebouwd met de naam “Weidmannsheil”, een jagersgroet.

Gezin Seemann
Zoon Karel Seemann werd op 20 december 1899 geboren in Junne. Naast Karel waren er nog 3 kinderen in het gezin Seemann: de oudste, broer Alexander en twee zussen: Agnes Maria en Alwine Alice. Alexander junior was de vader van de bekende schrijver Broos Seemann. Vader Alexander Seemann overleed op 4 mei 1944. In het huishouden van de familie Seemann was de uit Duitsland afkomstige Anna Munstermann werkzaam als huishoudster. Dat bleef ze doen ook na het overlijden van de moeder van Karel Seemann in 1952.

Technische knobbel
Na de school was Karel een ambtelijke baan toebedacht ver buiten zijn geboortegrond. Maar tot grote teleurstelling van zijn ouders was dat slechts van korte duur. Hij keerde terug naar Junne om er nooit meer weg te gaan. Gelukkig bezat hij voor het opbouwen van een bestaan een technische knobbel. Karel besloot dan ook een eigen bedrijfje op te zetten in het moffelen van fietsen met een zelf geconstrueerde oven die nieuw aangebrachte lak moest verharden. Ook begon hij als rijwielhersteller en loodgieter met daarnaast een houtzagerij en boerenbedrijf met 12 koeien. Het slaan van waterpompen had hij geleerd als leerling bij loodgieter Dijks in Ommen. Een houten schuur bij de woning was zijn werkplaats. In de houtzagerij “De Witte Delle” gelegen bij de woning “Weidmannsheil” zaagde Seemann veel hout uit de bossen van Junne. In de dertiger jaren trok hij ook met een dorsmachine langs de boeren voor het dorsen van graan.

Taxi
Karel Seemann was naast baron Bentinck tot Buckhorst in Beerze een van de eersten die in het bezit was van een auto. Hij heeft daarmee tal van moeders met baby naar het Groene Kruisgebouw gebracht aan de Beerzerweg in Junne of als het nodig was ging met de wijkverpleegkundige met de taxi de boer op. Seemann was ook een van de eersten met een telefoonaansluiting en deed zo dienst als telefoonpost om boodschappen in de buurt over te brengen. Naast zijn vele beroepen had Seemann als hobby het jagen en vissen. In 1935 wordt Weidmannsheil verbouwd. De ongetrouwde Karel Seemann blijft bewoner, samen met huishoudster Anna Munstermann. Op 30 maart 1978 overlijdt Seemann en wordt begraven op het kerkhof van de RK-kerk in Ommen. Anna Munstermann gaat terug naar haar familie in Duitsland. In Junne viel een leegte toen de laatste Seemann, die zoveel betekend had, niet meer onder hen was.

Bron: Harry Woertink – 13 januari 2021