OMMERSCHANS – Met een lint van zo’n 360 personen hand in hand zijn zaterdagmiddag symbolisch de fundamenten van het ooit grootste gebouw in Nederland gemarkeerd.

Lint van zo’n 360 personen.
Foto: Harry Woertink
Zie voor meer foto’s het album “2018, het jaar van de Ommerschans”.

Het niet meer aanwezige gebouw met een omtrek van 100 bij 100 meter was ooit onderdeel van de Bedelaarskolonie de Ommerschans die in 1819 van de grond kwam van de in 1818 opgerichte Maatschappij van Weldadigheid. Het vormen van een menselijk lint werd gehouden in het kader van “2018, het jaar van de Ommerschans” en de nominatie van Unesco Werelderfgoed voor alle kolonies van de Maatschappij van Weldadigheid. De deelnemers krijgen allen een zelfde shirt aan voor de herkenbaarheid en als teken van verbondenheid. Als een blijvende herinnering maakte een drone luchtopnames.

Koloniekleding
De activiteiten vonden plaats bij de “Veldzichtboerderij” aan de Balkerweg dicht bij de voormalige schans. Bestuursleden van de vereniging de Ommer schans waren voor deze gelegenheid gestoken in nieuw gemaakte koloniekleding, zoals dat ook 200 jaar geleden werd gedragen. Een gelegenheidskoor bestaande uit zogeheten paupers zong het publiek toe met het Ommerschanslied. Ook begeleidden zij de deelnemers naar de fundamenten van het ooit grootste gebouw van Nederland. Een veldwachter scheidde hier de mannen en vrouwen, zoals dat ook al twee eeuwen geleden gebeurde.

Op de Ommerschans, gelegen op de grens van Ommen en Balkbrug moesten luilevende armen woeste gebied ontginnen tot vruchtbare gronden. Niet alleen om in hun eigen levensonderhoud te kunnen voorzien maar ook om arbeidsvreugde bij te brengen en een beroep als boer te leren. In het gebouw werd gewoond en diverse arbeid verricht zoals he maken van manden en het weven.

Ommerschanslied
Kwam van de stad, naar de Ommerschans; ‘k had geen geld meer. ’t Was m’n laatste kans. Nu ben ik alles kwijt, aan de Weldadigheid. M’n klompen en m ’n schep, is alles wat ik heb!

Bron: Harry Woertink – 7 april 2018

Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we alle oorlogsslachtoffers. Dit jaar is het thema “2018. Jaar van verzet”.

Een foto van Jan Hendrik Seigers tijdens de oorlog (l) en in 1989 (r).
Foto: OudOmmen
Zie voor meer afbeeldingen het album “Verzet WO2”.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de rechtstaat buiten werking gesteld. Er was sprake van willekeur, vervolging, terreur en moord. Verreweg de meeste mensen probeerden er het beste van te maken en gingen zoveel mogelijk door met hun dagelijks leven. Een kleine groep kwam in verzet. Kwam op voor de rechten van anderen. Verzette zich tegen onrecht en onrechtvaardigheid.

Jan uit Ommen
Een van de mensen actief in het verzet was Jan Hendrik (Jan) Seigers (1919-1997). Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Seigers op vele fronten actief in het verzet. Hij wist Joodse families onder te brengen en geallieerde vliegers te verbergen en verder te vervoeren. Ook voerde hij gewapend verzet tegen de onderdrukking van de Duitsers. In verzetskringen was Seigers ook bekend onder de naam Jan uit Ommen.

Jan Seigers werd geboren in Lemele. Al in 1940 wordt hij opgenomen in de ondergrondse Orde Dienst. Als Joodse mensen moeten onderduiken wordt als eerste bij Seigers aangeklopt. Zijn werkterrein komt ook buiten Lemele te leggen in onder andere de verzetsgroep Veenendaal. In 1942 gaat Seigers wonen in het bosrijke en heuvelachtige gebied van Ommen De Wolfskuil. In een heuvel wordt een onderaards verblijf gemaakt. Voor buitenstaanders niet te ontdekken en in de omgeving afgezet met prikkeldraad. Bemanningen van Engelse en Amerikaanse vliegtuigen die door Duitsers naar beneden zijn geschoten vinden bij Seigers onderdak. Ook ontvluchte Franse krijgsgevangenen vinder er een schuiloord. Veel succes is er bij het opvangen, verbergen en verder vervoeren van geallieerde piloten. Via de Enschedese verzetsman Johannes ter Horst zet Seigers totaal 70 piloten op de ontsnappingslijn Venlo, België, Frankrijk en Spanje naar Engeland. Het huis in de Wolfskuil, met zijn geheime schuilplaats, is een veilig onderkomen geweest. Lees verder “2018. Jaar van verzet” (1) →

OMMEN – Na een bezetting van vijf jaar werd Ommen op 11 april 1945 bevrijd van de Duitsers. De bevrijdingstocht door het Canadese leger kwam uit zuidelijke richting.

Een Canadese tank op de Vechtbrug.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s van de bevrijding de albums “Bevrijding van Ommen” en “Bevrijding van Ommen 2”.

Dit leger maakte voor Ommen en omgeving een einde aan de Tweede Wereldoorlog (1940-1945). Al eerder waren Vriezenveen en Nijverdal bevrijd. Op 6 april 1945 passeerden de soldaten van de Manitoba Dragoons de grens tussen Den Ham en Ommen bij de Groene Jager. De brug over de Regge in de buurtschap Nieuwebrug werd opgeblazen en Eerde kon bereikt worden via de brug over de Regge in Archem. Met de bevrijding voor Ommen in zicht sneuvelden twee Canadese soldaten. Op 6 april 1945 werden luitenant George Thomas Wilson en trooper Gerald Wilfred Soanes door een vijandelijke Panzerfaust dodelijk getroffen terwijl ze met hun Staghound – een gepantserde verkenningswagen – op de Stationsweg in Ommen polshoogte kwamen nemen. Beiden maakten deel uit van de XII Manitoba Dragoons.

Om de Duitsers verder te verjagen werd op 10 april 1945 tussen Lemele en Archem het geschut van het Canadese leger op Ommen gericht. Vervolgens trok de hoofdmacht van het Canadese leger de “Black Watch” richting Ommen. Een bulldozer en tanks trokken mee op. De eerste om opgeblazen bomen op te ruimen en de tanks om zonodig vuursteun te geven. Door de geringe schade aan de Vechtbrug kostte het vervolgens de Canadese patrouille weinig moeite om Ommen binnen te vallen. Het is nog vroeg in de morgen als op 11 april 1945 als eerste de stad Ommen veilig en vrij van de vijand wordt verklaard. De andere compagnieën trokken ook meteen de brug over en sloegen links af om de linker flank van de opmars naar het noorden te dekken en namen in de buurtschap Varsen positie in. Na vijf jaar onderdrukking kon door de Ommenaren voor het eerst weer de Nederlandse driekleur voor de dag gehaald worden. Vlaggen wapperden op het gemeentehuis en bij andere gebouwen toen Ommen op 11 april 1945 was bevrijd. Lees verder Bevrijdingsdag van Ommen: 11 april 1945 →

De Vecht is in vroegere jaren een belangrijke scheepvaartweg geweest. Het verkeer te water tussen Nordhorn en Zwolle was lange tijd behoorlijk druk.

Het kanaliseren van de oude Vecht in 1901 gezien vanaf de Vechtbrug in Ommen.
Afb.: OudOmmen

In de 19de eeuw is het eigenlijk voortdurend sukkelen geweest met de bevaarbaarheid van de Vecht. Stroomopwaarts was er al heel weinig vaart, omdat er dikwijls te weinig water stond, terwijl de vaart stroomafwaarts al voor 1800 vaak met horten en stoten moest geschieden, waarbij de gezamenlijke schippers soms om het water te doen stijgen een dam aanlegden, die zij weer doorstaken, zodra de waterstand voldoende was gestegen. De Vecht was een echte regenrivier, het waterpeil was aan grote wisselvalligheden onderhevig. De klachten over het grillig gedrag van de rivier waren legio. Het is volstrekt geen bijzonderheid als het gemeenteverslag van de stad Ommen over 1844 schrijft, dat de zompschuiten in de zomer nauwelijks 1/6 van de gewone last konden vervoeren, doch aan de andere kant overstroomden de wei- en hooilanden langs de oevers meermalen, ook des zomers. Het bed van de rivier lag geenszins vast, af en toe ontstonden dode armen, terwijl elders oevers in het water stortten. De gedragingen van de Vecht zorgde zelfs een grenswijziging tussen de gemeenten Stad- en Ambt-Ommen.

In 1896 werd de Vecht een Rijksrivier en kwam een einde aan de gedragingen van de Vecht. Tien jaren later was de lengte van haar stroombed door niet minder dan 69 bochtafsnijdingen tussen Dalfsen en de Rijksgrens van 75,4 tot 45 km ingekort. Als scheepvaartweg had de Vecht toen allang alle betekenis verloren. Dedemsvaart en Overijsselse kanalen verwerkten het verkeer. De normalisatie kwam dan ook speciaal ten goede aan de afwatering. Tengevolge van de veenafgravingen in noord- en noordoost-Overijssel in de tweede helft der 19e eeuw en de verbeteringen in de afwatering op Duits gebied kreeg de Vecht steeds meer water te verwerken. Dat via de stuw bij Haandrik de Overijsselse kanalen en via die te Ane de Dedemsvaart met Vechtwater werden gevoed bood daartegen onvoldoende compensatie. Het 10-jarenplan van 1896-1906 deed nu de gemiddelde zomerstand ±70 cm dalen, terwijl het verhang toenam van 0,00011 tot 0,00017. Er kwamen nu klachten over een te lage grondwaterstand. De boeren vonden ook, dat de afvoer ’s winters te goed was. Om aan de bezwaren tegemoet te komen werd een stuwplan uitgevoerd in 1906-1914. Stuwen werden gebouwd te Hardenberg, Mariënberg, Vechterweerd (gem. Dalfsen), Vilsteren en Junne. Bij de stuwen te Vechterweerd, Vilsteren, Haandrik en Ane werden sluizen gelegd. De oude stuwen bij Haandrik en Ane werden in 1920 opgeruimd en vervangen door nieuwe. Door middel van de stuwen wordt gezorgd, dat de grondwaterstand niet te laag wordt. Lees verder Ommen. Lang geleden (7) →

Vervolg over oud Ommen. Dit keer over industriële bedrijven. Gesteld kan worden dat vroeger de industrie in Ommen weinig had te betekenen. Eigenlijk kan alleen de agrarische industrie worden genoemd.

Suikerfabriek met spooremplacement – Lemelerveld.
Zie voor meer foto’s de albums “Beetwortel Suikerfabriek” en “Suikerfabriek – Lemelerveld”.

Volgens de bedrijfstelling 1930 waren er: 2 zuivelfabrieken met 23 arbeidskrachten en 4 graanmalerijen (molens) met 9 arbeidskrachten. De gegevens der beroepstelling wijzen verder uit, dat een aantal in de gemeente Ommen woonachtige arbeidskrachten werkzaam is op buiten de gemeente gevestigde fabrieken. Men kan zich afvragen, waarom zich in de gemeente Ommen praktisch geen industrie ontwikkeld heeft. Speciale gunstige vestigingsfactoren voor industrie hebben in Ommen ontbroken. Aan het einde van de 18e eeuw schijnt de knoopmakerij van enige betekenis te zijn geweest. Al voor de Franse tijd is deze echter in verval geraakt. Eén aardewerkfabriek, 2 blauwververijen, 2 korenmolens, een houtzaag- en pelmolen benevens een pel-oliemolen, alles in Stad-Ommen. Aan de Ommerschans had de Maatschappij voor Weldadigheid in 1836 een koffiebaalweverij opgericht, waarin in 1841 138 valide personen en 345 zwakken en gebrekkigen werkten. Ook was men begonnen met de vervaardiging van boezelaarsbont en halsdoeken. Volgens het Gemeenteverslag werd te Ommen in 1852 opgericht een calicotweverij van G. & H. Salomonsen uit Almelo. Deze fabriek droeg het karakter van een weefschool. In de fabriek werkten een 20-tal arbeiders, terwijl een groter aantal dat het weven in de fabriek had geleerd, thuis werkte.

Beetwortelfabriek Lemelerveld
Inmiddels was in de gemeente Ambt-Ommen, na het graven van het Almelose kanaal (Zwolle-Almelo), een bedrijf gevestigd, dat zeker recht heeft op een nadere beschouwing, temeer daar het een bedrijf betreft, waarvan de vestiging niet samenhangt met de natuurlijke ontwikkeling van de agrarische gemeente Ambt-Ommen, doch beschouwd moet worden als min of meer toevallig. Bedoeld wordt hier de beetwortel suikerfabriek te Lemelerveld. Deze fabriek werd in 1865 in werking gesteld. Op zichzelf was het niet uitzonderlijk, dat in die jaren een beetwortel suikerfabriek werd gesticht. In 1858 werd in Zevenbergen, afgezien van een tijdelijke vestiging in de Franse tijd, de eerste suikerfabriek gesticht. Merkwaardig is alleen dat Lemelerveld als vestigingsplaats werd gekozen. In de gemeente Ambt-Ommen namelijk werden geen suikerbieten verbouwd, evenmin in Dalfsen, Raalte, Heino of Hellendoorn. De fabriek moest haar grondstoffen uit de IJsselstreek laten komen. Lees verder Ommen. Lang geleden (6) →

OMMEN – Op woensdag 11 april – de Bevrijdingsdag van Ommen- organiseert de historische vereniging CCO een thema-avond. Dit keer in de bovenzaal van de bibliotheek aan de Chevalleraustraat 5.

Thema-avond 11 april: ‘De Kracht van Overleven’ – Portretten en verhalen van joodse overlevenden van de tweede wereldoorlog.

Vanaf 20.00 uur vertelt fotograaf Marijke Talen uit Vroomshoop over haar boek “Overleven”. Zij fotografeerde Joodse overlevenden van de Tweede Wereldoorlog en liet hun verhalen vastleggen. Marijke laat zien hoe krachtig de mens is en hoe belangrijk het is om ondanks alles positief te blijven. Ze zal stil staan bij de vele indrukwekkende fragmenten en beelden uit “Overleven”.

Deze lezing is reeds meerdere malen gegeven en wordt door zowel jong als oud goed ontvangen. Na afloop is er gelegenheid om na te praten, dit alles wordt als zeer waardevol ervaren. De lezing in de bovenzaal van de bibliotheek aan de Chevalleraustraat 5 in Ommen begint om 20.00 uur. Iedereen is van harte welkom.

Om de thema-avond te bezoeken is opgave vooraf nodig. Reserveringen via het Streekmuseum in Ommen: email: info@museum-ommen.nl of telefonisch: 0529-453487. Voor CCO-leden is de toegang gratis. Niet leden betalen vier euro entree per persoon.
Bron: Harry Woertink – 23 maart 2018

OMMEN – Vakantiecentrum “De Wolfskuil” aan de Wolfskuil 15 in Ommen viert haar 70-jarig bestaan. Eerder was deze accommodatie bekend als “Repelaerhoeve”.

Kinderhuis De Wolfskuil in 1940.
Zie voor meer afbeeldingen de albums “Kinderhuis De Wolfskuil” en “St. Jorishoeve – Repelaerhoeve”.

Het was op 15 april 1948 dat jonkheer Ocker Relepaer de “Hopman Repelaerstichting” in het leven riep om te waarborgen dat kinderen die een steuntje in de rug nodig hebben vakantie kunnen vieren. Dit jaar is het dan ook 70 jaar voor kinderen met minder. Jonkheer Ocker Repelaer, geboren in ’s Gravenhage op 16 januari 1888, was iemand die het lot aantrok van minderbedeelden. Hij was zeer welgesteld. Zijn familiebezit was voornamelijk afkomstig van de familie van zijn moeder, de familie Van Lynden. In 1911 komt Ocker Repelaer in aanraking met de padvinderij van Robert Baden Powell, de grote voorloper van de scoutingbeweging in de wereld. Als hij 37 jaar oud is richt Repelaer een padvinderijgroep op met de naam “Willen is Kunnen” oftewel WIK. Uit de eerste opgerichte groep ontstaan meerdere padvinderijgroepen in Den Haag en omstreken. Nadat hij in 1936 Wassenaar voor de padvinderij een landgoed koopt gaat dat ook in Ommen gebeuren. Zijn neef, Baron van Pallandt van Eerde, verkoopt hem in 1938 een groot bosterrein de Wolfskuil.

Kinderhuis
De sociaal bewogen jonkheer Repelaer laat in de Wolfskuil een groot kinderhuis bouwen. Hier begint het Leger des Heils een kindersanatorium voor kinderen uit achterstandswijken van de Randstad, ook wel “bleekneusjes” genoemd. Zij logeren daar voor ongeveer vier weken om weer aan te sterken. Het zijn de crisisjaren van de jaren dertig van de vorige eeuw. Ook zijn geesteskind: de padvinderij WIK uit Den Haag haalt hij naar Ommen om ze in de zomermaanden te laten kamperen. Hij regelt daarvoor tenten, vervoer en foerage en laat een blokhut bouwen voor de padvinderij. Gedurende de oorlogsjaren 1940-45 zijn er geen padvinderij-activiteiten. Na de oorlog worden de activiteiten weer opgepakt.

Brand
Vanaf mei 1945 tot 1947 wordt het kinderhuis op de Wolfskuil beschikbaar gesteld voor kinderen van wie de ouders gedetineerd waren vanwege hun oorlogsverleden. In 1947 brandt door een defect aan de centrale verwarming het kinderhuis van het Leger des Heils tot de grond toe af. Alleen de inventaris kon nog worden gered. Een jaar na de brand staat er weer een nieuw gebouw. Lees verder 70 jaar vakantievieren in De Wolfskuil Ommen →