Van tijd tot was er wel een krant die over Ommen schreef. Hoe het er is, maar ook vaak met een historische blik.

De Brugstraat in Ommen in 1970.
Foto: OudOmmen

Hieronder een verhaal afkomstig van het Nederlands Dagblad van 50 jaar terug. Waarom steeds meer mensen in Ommen gaan wonen. “Steeds een groter aantal mensen kiest dit stadje voor de rust en natuur en ontvlucht de grote steden om hier rust te vinden”, aldus de krant op 25 april 1970.

“Op de grens van Salland en Twente, waar de Overijsselse Vecht door ongerept landschap, bezaaid met bramen, jeneverbessen en wilde rozen kronkelt, kan men ’s zomers duizenden lissen en dotters zien staan in het zonlicht. Het woeste landschap met zijn rijke flora en fauna doet de bezoeker ietwat wonderlijk, maar liefdelijk aan. Wonderlijk, omdat het heuvelachtige „koeland” wordt afgewisseld door grote zandverstuivingen en tientallen oude Vecht-armen en liefelijk door de duizenden heirode sterretjes van de steenanjers tussen het grijs-groene gras en de zwierige takken van de wilde rozen, die overal uit het borstelige gras omhoog springen. Dit oude landschap van Vecht en Regge kan men vinden op het uitgestrekte grondgebied van de gemeente Ambt-Ommen. Dit is het land van de oude zandweggetjes en de witte berkestammen; het land van imposante heidevlakten en talrijke heuvels die men hier „bergen” noemt b.v.: de Lemelerberg, Archemerberg, de Stapelberg en de Besthmenerberg. Wie vanaf de Lemelerberg (het hoogste punt van Overijssel) de boerderijen als kleine blokjes verspreid in het landschap ziet liggen, met in de verte de dorpjes met hun spitse kerktorens omhoog geheven, ondergaat een wonderlijke rust en een gevoel van vrijheid. De Lemelerberg is voor de natuurliefhebber in alle jaargetijden interessant. In het voorjaar, wanneer men vanaf de Lemelerberg meer dan honderd paasvuren als vlammende fakkels kan zien oplichten. In mei, als aan de voet van deze berg, maar meer nog in het nabij gelegen landgoed Eerde, duizenden krentestruiken een witte bloemenwaas tussen de zware, oude boomstammen penselen. In juli, wanneer de schaapherder zijn kudde bij één van de bronnen op deze berg zijn dorst laat lessen en de zachte zomerwind verfrissend over de heuveltoppen blaast. In augustus, wanneer duizenden hectare heide in bloei staan. In de herfst wanneer de bossen hun kleurenspel beginnen, met de vele soorten paddestoelen, die hun kleuren over het mostapijt strooien, of tegen de hellende wanden van de geulen staan, die men hier „ravijnen” noemt. Maar vooral ook in de winter, wanneer de bossen van de Lemelerberg met een dikke sneeuwvacht zijn bedekt, en het landschap een sprookjesachtig aanzien heeft gekregen. Honderden mensen binden dan de ski’s onder, en genieten hier van de wintersport. Het op de berg gelegen hotel is dan ingericht als wintersport-hotel, en tevens zijn er meer dan 250 paar ski’s te huur. De besneeuwde Lemelerberg is dan met recht „Neerlands Zwitserland”.

Een rijke historie
Zowel het stadje Ommen zélf, als de buurtschappen, gelegen in Ambt-Ommen hebben een rijke historie. Reeds vóór het jaar 1000 woonden er mensen op de plaats, waar tegenwoordig Ommen ligt. Ommen heette toen nog „Omheim” en later „Umme”. Op 25 augustus van het jaar 1248, besloot bisschop Otto III Ommen stadsrechten te schenken, waardoor het stadje dezelfde rechten kreeg als b.v. Deventer, Kampen en Zwolle. Ook werd Ommen nu van muren en poorten voorzien. Ommen is steeds het middelpunt geweest van veel krijgsrumoer. Op 9 mei 1330 viel een troepenmacht Ommen binnen, staken alle huizen in brand en vernielden de vesten en muren. (meer…)

OMMEN – Op de website OudOmmen.nl is vanaf nu ook het Ommer historische tijdschrift De Darde Klokke te zien en te lezen.

Het allereerste proefexemplaar van De Darde Klokke begin 1954.
Zie voor een overzicht (of de inhoud) van alle uitgaven van De Darde Klokke het album “Tijdschrift De Darde Klokke”.

Het gaat om alle 228 nummers van de sinds 1954 uitgegeven kwartaaluitgave over de geschiedenis van Ommen en omgeving. Via de zoekmachine op de website zijn alle gevraagde onderwerpen pijlsnel terug te vinden. Alleen de vier laatste nummers verschijnen telkens later omdat die alleen voorbehouden zijn aan de abonnees van De Darde Klokke.

Voor iedereen toegankelijk
De afgelopen maanden is veel werk verzet met het digitaliseren en publiceren van de originele exemplaren op de beeldbank. “We willen met OudOmmen.nl graag interessante geschiedenis voor iedereen toegankelijk maken. Dat ligt in de lijn met de doelstelling van onze stichting”, aldus Tjeerd de Leeuw van de Stichting OudOmmen.nl. “De Darde Klokke levert met hun tijdschrift een belangrijke bijdrage aan de historie van Ommen. Met de vele artikelen en afbeeldingen die al op de website te zien zijn zorgt de nieuwste toevoeging voor een uitgebreid naslagwerk. Interessante aanvullingen zijn ook met name de artikelen die betrekking hebben op de Tweede Wereldoorlog. Vooral ook interessant omdat 2020 in het teken staat van 75 jaar bevrijding”.

Eerste nummer
Het eerste (proef-)nummer van het tijdschrift “De Darde Klokke” verscheen in januari 1954 en werd aangekondigd in het dialect: “’t Maondblad uut egeven deur de Gemienschop van Oll ‘0mmer, verschient veurlopig zes keer in ’t jaor.” Gevolgd door: “Leed’n van de Gemienschop kriegt dit blaaggien veur niks. Belangstellenden könt veur ’n daalder in ’t jaor, in beparkte maote, op anvraoge ’n abonnement krieg’n. Advertenties wordt niet op ‘e nummen. De inhold van dit blaaggien wordt uutslutend deur de samenstellers bepaold. Beroep is niet meugelijk. An schrieverijje met aandere kraanten wördt niet mee e daon.” In het eerste nummer ook een uitgebreide beschrijving van (samengevat) “Begunsel”: “Wi’j geleuft daw dat begunsel niet better kunt umschrieven dan met het woord “Gemienschopszin”. Ons Ommer volk ef altied een stark ontwikkeld gevuul veur de gemienschappelijke verantwoordelijkheid van de mensen veur mekare ehad.” en doel: “Ommen te dien’n. Ommen veuruut te brengen. Ons doel is Ommen !”. Het laatste nummer van de eerste serie werd uitgegeven in oktober 1962 en afgesloten met het artikel “’n Boerenbrullefte” eindigend met “(’t volgend maol wieder)”.

(meer…)

“Zaagloods onder molen wordt Oudheidkamer. Zeskanter in Ommen zal niet meer draaien. De stichting Oudheidkamer Ommen krijgt binnenkort de beschikking over een permanente expositieruimte en daarmee tevens de gelegenheid haar verzameling streekherinneringen aan vroeger tijd den volke te tonen.

Opening van de Oudheidkamer in de molen Den Oordt.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer afbeeldingen het album “Molen Den Oordt / Streekmuseum”.

Onder de molen Den Oordt is namelijk een zaagloods in aanbouw, die na voltooiing door de stichting in gebruik genomen zal worden”, aldus kondigt de plaatselijke krant op 3 augustus 1963 de komst van de Oudheidkamer Ommen aan. De krant van toen vervolgt verder: “De zeskantige houtzaagmolen Den Oordt, die in 1824 als tweede-handse molen in Ommen werd geplaatst, werd in 1955 door het gemeentebestuur aangekocht. Het bouwwerk verkeerde op dat ogenblik in zeer vervallen staat, waardoor restauratie noodzakelijk werd. Deze werkzaamheden, die uitsluitend betrekking hadden op de molen, konden begin 1962 worden afgesloten”.

Oudheidkamer
De Oudheidkamer ging in 1952 van start in een pand aan de Kruisstraat. Sinds 1963 is de Oudheidkamer gevestigd in molen Den Oordt. In 1969 werd de expositieruimte uitgebreid met de bouw van een voormalig Tolhuis. Ook in 1988 volgde een uitbreiding. Toen werd aan de noordkant van de zaagloods een nieuw gebouw gerealiseerd. Vanaf toen ook ging de “Oudheidkamer” verder als “Streekmuseum”.

Kolk
Met de restauratie van molen Den Oordt ging een lang gekoesterde wens in vervulling voor Ommen maar was het complex overigens nog niet geheel in oude luister hersteld. Naast de houtzaagmolen lag namelijk in het verleden een waterkolk — als opslagplaats voor boomstammen — terwijl onder de molen een langgerekte zaagloods stond, waarin de stammen op een heen en weer glijdende slede tot planken werden verzaagd. De kolk werd gedempt, de zaagloods gesloopt. Het lag evenwel van het begin af in de bedoeling van het Ommer gemeentebestuur de gerestaureerde molen opnieuw met een zaagloods te completeren. De kolk zou daarentegen niet terugkeren. Het bleek niet mogelijk te zijn de restauratie van de molen en de bouw van de zaagloods gelijktijdig uit te voeren. (meer…)

“Lilla Stugan” op z’n Zweeds of in het Nederlands: “Klein huisje”. Dat is de naam van het kunstnijverheidswinkeltje dat tussen 1960 en 1962 aan de Steile Oever heeft gestaan.

Miniatuur van de Lilla Stugan.
Foto: Harry Woertink
Zie voor meer foto’s het album “Lilla Stugan Kunstnijverheid”.

Vanaf 1963 is de kunstnijverheid nog een poosje gevestigd geweest in het Diorama-gebouwtje aan de Koesteeg in Ommen, dat later dienst deed als repetitieruimte voor muziekvereniging Crescendo. In een krant van juni 1964 is onder de rubriek toeristische trips te lezen: “In zuidelijke richting over de Vechtbrug rechtsaf, komt men bij de nieuwe zogeheten Zweedse Hut in de Koesteeg. Een diorama, „Lilla- Stugan” genaamd, met Zweedse kunstnijverheid en niet te vergeten koffie met smörrebröd.”

Blokhutje
Lilla Stugan was een blokhutje, staande tussen het huisje met de naam “Weversnest” toen bewoond door mevrouw A.H.E.S. (Adrie) Knappert en het huisje “De Falga” halverwege de Steile Oever. Om het blokhutje te kunnen bereiken moest je door een poortje. Er werd kunstnijverheid gemaakt en verkocht zoals een bijzettafeltje, divers houtsnijwerk waaronder een uitgezaagde bonte specht (met een haakje voor sleutels) en een tegeltje van de blokhut. Het inspireerde destijds Piet Meijer uit Den Ham om een miniatuur van het blokhutje na te bouwen met behulp van kleine houtjes. Na familiebezoekjes in Ommen ging hij wel eens langs het blokhutje om te kijken hoe het er uitzag. Het miniatuur blokhutje is nu in het bezit van de dochter in Lemele.

De Falga
Wie waren de bewoners van De Falga? Bekend is wel dat mejuffrouw P.A. van Es, eerder woonachtig in Indië, na haar scheiding in Ommen is komen wonen in het houten huisje “De Falga”. Hier hield zij ook Angorapoezen. Bij mevrouw Van Es was nog een dame inwonend. Zij ging over de kunstnijverheid. Maar wie was zij? We ontvangen graag meer informatie. Over haar naam maar ook over de naamgeving van het huis Falga dat in de loop der jaren aanzienlijk is uitgebreid. Aan de kant van de weg staat daar een scheepsanker rechtop.

Meer informatie over de kunstenares, over “Lilla Stugan Kunstnijverheid” of over de naam “De Falga” is zeer welkom; mail naar: info@OudOmmen.nl.

Bron: Harry Woertink – 7 december 2019

OMMEN – De Vechtkade in het centrum van Ommen is sinds zaterdag 23 november 2019 versierd met een nieuw monument van Hoop. Dit ter nagedachtenis aan zij die door kanker zijn overleden.

Het monument aan de oevers van de Vecht heeft de vorm van een anker en is voorzien van meer dan 650 kiezelsteentjes met daarop teksten van nabestaanden die daarmee hun geliefden herdenkenken.
Foto: Harry Woertink
Zie voor meer foto’s het album “Monument van Hoop”.

SamenLoop
Initiatiefnemers zijn de organisatoren van de SamenLoop voor Hoop die in het weekend van 25 en 26 mei voor de derde achtereenvolgende keer in Ommen werd gehouden ten behoeve van de KWF kankerbestrijding. Tijdens deze loop konden bezoekers en deelnemers stenen inleveren met een boodschap. Deze stenen zijn verwerkt in het blijvend herdenkingsmonument waarin de saamhorigheid en de hoop op een leven zonder kanker is verankerd.

“Samen dragen we de Stenen van Hoop. De stenen vertegenwoordigen de kracht om door te gaan met leven, symboliseren onze hoop en verbinden ons tijdens het bijzondere evenement dat de SamenLoop voor Hoop is”, licht Lydie Zwiers namens de organisatie toe tijdens de officiële onthulling van het monument.

Bij het anker staat de volgende tekst:
“Iedere steen, iets met elkaar gemeen.
Verankerd in de hoop voor later.
Meegenomen door het altijd stromend water.”

Voor de onthulling was veel belangstelling. Iedereen vond wel zijn of haar steentje terug in het monument. “Blij dat dit zo kan. Dit is voor ons ook een moment om ons verdriet een plekje te geven. Maar ook om hier eens weer terug te komen”, aldus een van de aanwezigen, die even in de tranen sprong toen ze haar eigen steentje weer terug zag.

Bron: Harry Woertink – 23 november 2019