OMMEN – De eerste contouren van de nieuwbouw van het Cultuurhistorisch Centrum Ommen (CCO) zijn met het storten van de betonnen funderingsvloer zichtbaar geworden.

De betonnen funderingsvloer van de nieuwbouw van het Cultuurhistorisch Centrum Ommen (CCO).
Foto: Harold Dokter
Zie voor meer foto’s de albums “2020 – Uitbreiding Streekmuseum” en “6. Storten vloer“.

Na de bouwvakantie gaat aannemer Salbam uit Vilsteren verder met de bouw van de muren van het nieuwe gebouw aan Den Oordt 7 Ommen. De verwachting is dat volgend jaar april de bouw klaar is. Het CCO bij molen Den Oordt gaat straks onderdak bieden aan het streekmuseum en de historische tak van de vereniging. Bovendien komt er een toeristisch informatiepunt (TIP).

Prachtig gebouw
“Hier komt echt een prachtig gebouw. Het kost wat, maar dan heb je ook wat”, aldus wethouder van financiën, Ko Scheele, doelend op de 4,5 ton die met de nieuwbouw gemoeid zijn. “Ommen verdiend een mooi modern museum. Ommen heeft een miljoen overnachtingen. Is het dan geen goed idee om de toeristen hier naar toe te lokken. Een tip past daar gewoon bij. Er komt een gemeenschappelijke balie om die functie te versterken. Het TIP gaat er voor zorgen dat er goede verbindingen worden gelegd tussen de toeristische sector en toerist. De toeristen die hier komen worden goed bediend en zien dan gelijktijdig een mooi museum. We gaan er echt iets moois van maken. Het is overigens niet alleen voor de toeristen, maar ook voor Ommen zelf.”

Meer geld nodig
“Om het plan echt goed te maken was er meer geld nodig dan aanvankelijk begroot. Maar we hebben extra geld kunnen vinden omdat we in gesprekken met partijen tot de conclusie kwamen dat de historische kring door de verhuizing uit de Carrousel geen behoefte meer heeft aan subsidie voor de huur van de Carrousel. Door die subsidie in te zetten voor de bouw hebben we geld vrij kunnen maken en zo is het hele plan dekkend gemaakt”, aldus wethouder Scheele.

Aan de plannen om op kleine schaal het zagen van bomen zichtbaar te maken in de voormalige houtzaagmolen wordt nog gewerkt.

Bron: Harry Woertink – 17 juli 2020

De tweede dinsdag in juli staat Ommen in het teken van de jaarmarkt de Ommer Bissing. Door de corona kon er dit jaar helaas geen jaarmarkt worden gehouden.

De Ommer Bissing in juli 1937.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s en informatie het album “Ommer Bissingh”.

Om toch een beetje in de sfeer te blijven van de traditionele jaarmarkt een kijkje in de krant van 1952, die verslag doet van de jaarmarkt, waar Ommen zo trots op is. Hoe de jaarmarkt is verlopen, maar ook hoe de lezers in de sfeer van de Ommer Bissing werden gebracht. Toen werd “Bissing” zonder de toevoeging van de “h” geschreven.

Zomerhoeden
“1952. Enorme drukte op de Ommer Bissing. Ondanks de tropische hitte (38 gr. C.) mocht de Ommer Bissing zich ineen nog grotere drukte verheugen dan voorgaande jaren. Het terrein langs de Vecht was dan ook niet ruim genoeg om alle kramen te bergen. Zelfs de muziektent op de Markt deed dienst als standplaats. Reeds des morgens acht uur trokken de bezoekers uit alle windstreken in drommen naar Ommen. Opvallend groot was ditmaal het aantal vreemdelingen, waarvan de meesten getooid waren met grote zomerhoeden.

Om 10 uur was het reeds zo druk, dat men slechts schuifelend vooruit kon komen. Op de Bissing viel veel te leren. Zo moet men niet vreemd opkijken, wanneer er de komende weken grote vraag is naar brandnetels. Deze zijn een remedie tegen alle denkbare ziekten. Onze medische wetenschap is daar nog niet achter gekomen, maar dank zij de profeet op de Bissing weten wij het nu. Liefhebbers van schone kunsten konden eveneens hun hart ophalen. Een goed gevoed heer, die sterke gelijkenis vertoonde met Benjamino Gifli, zong alle schlagers voor uit een beduimeld boekje. Helaas had hij niet de stem van deze grote zanger, het deed meer denken aan een remmende auto. Maar desondanks werden deze liederenbundels grif gekocht. Een minder winstgevend beroep is dat van vuurvreter en zeer zeker in deze smoorhitte. Deze artist, die met zijn tandenloze mond een vreesaanjagend uiterlijk had, kondigde een heel programma aan, mits het publiek voldoende wilde offeren. Deze gift kon men op een tapijt deponeren. Enkelen voldeden aan dit verzoek, maar de artist meende, dat hij voor 60 cent geen hele voorstelling kon geven. Maar hij verklaarde zich bereid als voorschot vast een brandende sigaret in te slikken. Lees verder “Enorme drukte op de Ommer Bissing” →

“De nieuwe betonnen Vechtbrug te Ommen, de ontbrekende schakel in den gemoderniseerden verkeersweg Achter hoek-Twente naar het Noorden, is bijna voltooid en zal nog dit jaar in gebruik worden genomen”, koppen verschillende kranten medio 1936 over de voortgang van de nieuwe brug over de Vecht bij Ommen.

In de zomer in 1936 wordt een begin gemaakt met het vervangen van de ijzeren brug voor een betonnen brug. Daarom wordt tijdelijk op ongeveer 50 meter ten westen van de tegenwoordige brug een noodbrug gelegd.
Foto: Drents Archief
Zie voor meer foto’s het album “Vechtbrug”.

De brug waarmee Ommen het op dat moment mee moet doen vormt al jaren een flessenhals voor het verkeer tussen het noorden en het zuiden van ons land. De uit 1868 daterende ijzeren ophaalbrug is aftands en veel te smal voor het drukke doorgaande verkeer, is de algemene mening.

Stremming
Dat de brug vraagt om vernieuwing en verbreding klinkt ook door aan het adres van het Ommer gemeentebestuur. Vooral ook omdat de ANWB en de Bond van bedrijfsautohouders maatregelen vragen. Daar komt ook nog bij dat de klap van de brug niet altijd goed functioneert met als gevolg stremming van het verkeer. Bovendien vraagt de ANWB om verbetering van de Stationsweg, die tot toen uit veldkeien bestond. Voor het verkeer in het algemeen en voor het toerisme in het bijzonder, aldus de ANWB en wijst op het belang van aansluiting van meerdere verkeerswegen, zoals de grintweg Zwolle-Ommen, de grintweg naar Almelo Goor en Deventer en de nieuwe klinkerweg naar Mariënberg en Hardenberg. In 1927 wordt de brug gesloten voor vrachten zwaarder dan 3600 kilogram omdat de brug zwaarder niet meer aan kan. De Bond van bedrijfsautohouders wijst in de strijd voor een nieuwe brug dat de Vechtbrug de enige rechtstreekse autoverbinding is tussen Twente en noorden. Door de sluiting van de brug bij Ommen is men noodzaakt telkens 50 kilometer om te rijden.

Over de brug
Als het Werkfonds met 46.500 gulden over de brug komt neemt de gemeenteraad op voorstel van burgemeester en wethouders het besluit tot het bouwen van een nieuwe betonnen Vechtbrug tegelijk met een rondweg langs de zuidoostzijde van de kom. In de zomer in 1936 wordt een begin gemaakt met het vervangen van de ijzeren brug voor een betonnen brug. Daarom wordt tijdelijk op ongeveer 50 meter ten westen van de tegenwoordige brug een noodbrug gelegd. De bouw van de nieuwe betonnen brug verloopt goed.

Lees verder Van een oude ijzeren ophaalbrug naar een nieuwe betonnen brug over de Vecht in Ommen →

Op de tweede dinsdag van juli wordt al eeuwenlang de Ommer Bissingh gehouden. Een jaarmarkt vermoedelijk zo oud als de stad Ommen zelf, mogelijk nog ouder.

Ommer Bissingh omstreeks 1937
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s het album “Ommer Bissingh”.

In de 19de eeuw was de Ommer Bissingh één van de drukst bezochte jaarmarkten in Overijssel en duurde drie dagen. Op maandag de linnenmarkt, op dinsdag de jaarmarkt en op woensdag de veemarkt.

Bissinghbel
Een oud Bissingh gebruik is het luiden van de Bissinghbel, een klein koperen luidklokje aan de vooravond van de Ommer Bissingh. De Bissingh begon toen op zondagavond na kerktijd al op gang te komen als de herbergen vol lopen met kooplui. Op maandagmorgen 11 uur luidde het klokje van het gemeentehuis de Ommer Bissingh in. De grote toeloop van de kooplieden leidde er in het verleden toe om de Bissinghbel te luiden als teken dat de standplaatsen op de jaarmarkt bij verloting zouden worden toegewezen. Het luiden van de Bissinghbel is steeds gebleven, toch zijn een aantal gebruiken rondom de jaarmarkt verdwenen. Dat waren het verplichte schoorsteenvegen en het wieden van de straten en stoepen. De Ommenaren waren als brandveiligheidsmaatregel verplicht hun schoorstenen te vegen eer de Ommer Bissingh begon. Deze verplichting werd ook door de gemeente gecontroleerd en eventuele gebreken aan de schoorsteen werden opgespoord. Verder was voorafgaande aan de Bissingh iedereen in de stad verplicht stoep en straat voor de woning van gras en onkruid te ontdoen.

Razend druk
Een dag op de Ommer Bissingh in vroegere jaren: het is er ‘s morgens al razend druk. Behalve over de weg was ook aanvoer met zompen over de Vecht, die in een lange rij aan de Vechtoever liggen afgemeerd. Boeren uit de buurtschappen zijn gekomen met hun kleedwagen. Daarop ook nog enkel biggen die ze van de hand willen doen op de veemarkt. Boeren van stand komen me hun sjees. Alle soorten van landbouwgereedschappen, linnen, lapjes, vaatwerk, aardewerk en goud en zilverwerk worden te koop aangeboden. Linnen en vee zijn de belangrijkste handelswaar. Op het Kerkplein zijn de lappenstoffen te vinden. Lees verder Ommer Bissingh ooit een van de drukst bezochte jaarmarkten in Overijssel →

Van brand wil iedereen graag bespaard blijven. Als er dan brand is dan zijn onze spuitgasten meer dan welkom.

Spuit I waar vroegere in Ommen brand mee bestreden werd.
Foto: Streekmuseum Ommen
Zie ook “deel 1”, “deel 2”, “deel 3” en voor meer foto’s het album “Brandweer”.

Vroeger werd de burgerij min of meer verplicht om bij brand actief te zijn. Dat varieerde van het bedienen van de brandspuit en het gieten van het water tot oppassers om te voorkomen dat niemand op de slang ging staan en spoelen en drogen van de slangen na de brand.

De allereerste brandspuiten waren handbediende zuigerpompen, holle cilinders met een zuiger erin. Ze werkten als een soort grote injectiespuit met een handvat of hefboom voor de bediening. Ze konden maar een kleine hoeveelheid water bevatten en moesten telkens vanuit een emmer worden gevuld. Jan van der Heyden en zijn broer Nicolaas hebben de brandspuit in 1672 verbeterd door er een ‘zuigpomp’ en lederen brandslangen aan toe te voegen. Het benodigde water kon nu direct uit een put, sloot, gracht of rivier opgezogen worden. De spuit, die eerder naar de brand werd gedragen, werd al snel voorzien van wielen, zowel om als een kar of getrokken te worden met paarden.

Spuit I en Spuit II
In 1827 besloot koning Willem I dat alle gemeenten brandspuiten en andere blusmiddelen moesten aanschaffen. Ommen was in het bezit van 2 brandspuiten: Spuit I, de brandspuit met drukbol die zorgt voor een gelijkmatige druk op de waterstraal. Vier mensen moesten met behulp van bomen pompen. Verder Spuit II, die telkens met een emmer gevuld moest worden. Zowel Spuit I als Spuit II zijn in het bezit van Het Streekmuseum in Ommen.

De bestrijding van branden gebeurde van oudsher met emmertjes water die van hand tot hand werden doorgegeven. Een leren emmer behoorde dan ook tot de verplichte uitrusting van elk burger van Ommen. Het water kwam uit de Vecht of uit verschillende brandputten en -kolken. In Stad-Ommen was sprake van een 9-tal zogeheten publieke waterputten. Op het Vrijthof is een vroegere brandput gemarkeerd met een granieten deksel met daarop de tekst: “Brandput, anno 1860”. In 1872 kwam er nog een put bij. Alle waterputten werden aan het eind van de negentiende eeuw vervangen door stadspompen. Bij sommigen pompen bleef een waterreservoir voor brand. Lees verder Hoe in Ommen vroeger de brandweer geregeld was (4) →

Met een grote steen op de Besthmenerberg worden drie vermoorde verzetshelden uit de oorlog herdacht. Het gaat om Jaap Musch, Jan van Putten en Derk Webbink.

De dikke steen met bank waar in 1944 de verzetshelden Jaap Musch, Jan van Putten en Derk Webbink zijn geëxecuteerd.
Foto: Harry Woertink
Zie voor meer foto’s het album “2020 – Nieuw Monument”.

Alle drie zijn in de Tweede Wereldoorlog op de schietbaan van Kamp Erika geëxecuteerd. Het nieuwe gedenkmonument is een onderdeel van het vernieuwde oorlogsmonument van strafkamp Erika op de Besthmenerberg onder Ommen. Als gevangenenkamp was Kamp Erika van 1941 – 1945 een plek van ontberingen, pijn, vernederingen en veel leed.

De route naar het herdenkingsmonument is vanaf de parkeerplaats de Steile Oever aan de Hammerweg aangegeven met grijze vijfhoekige betonnenpaaltjes. Het gevangenenkamp had ook een vijfhoekig model. Op de kruising van vier paden volgt eerst het herdenkingsblok over de Sterkampen van Krishnamurti. Er tegenover ligt het donkere herdenkingsblok over “Kamp Erika” van 1941 tot 1945. Rechts daarvan het blok over het interneringskamp “Kamp Erica” (dan met een c geschreven) van einde oorlog 11 april 1945 tot 1946 en aan de andere kant op de kruising een blok met informatie. Dit blok is ook te gebruiken als zitplaats. Wanneer de routepaaltjes verder worden vervolgd komt men na ongeveer 900 meter in oostelijke richting uit bij eerdergenoemde executieplek van de drie verzetsstrijders. De plek is gemarkeerd met een grote veldkei en een zitbank.

Jaap Musch
Jacob Philip (Jaap) Musch (1913) uit Amsterdam redde in de Tweede Wereldoorlog Joodse kinderen uit de crèche tegenover de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam. Ongeveer 160 kinderen uit de kinderopvang en daarnaast nog een groot aantal andere kinderen ontkwamen via de organisatie waar hij lid van was aan transport naar de concentratiekampen. In totaal ging het om minstens 231 kinderen. Jaap Musch is na zijn arrestatie in Nijverdal overgebracht naar Kamp Erika en is hier verhoord door leden van de Sicherheitsdienst uit Arnhem. Die waren berucht. Ze waren toevallig op bezoek in het strafkamp. Daar is Jaap door hen gruwelijk gemarteld. Hij liet niets los.

Lees verder Executieplek op de Besthmenerberg van drie vermoorde verzetshelden gemarkeerd met grote steen →

Je kon erin trouwen, rouwen of als taxi gebruiken. Maar ook kon het gebruikt worden om de spuit van de brandweer er mee te vervoeren.

De auto voor deze motorbrandspuit deed in 1944 niet alleen dienst als brandweerauto, maar ook als rouwauto, ziekenauto en taxi.
Foto: OudOmmen
Zie ook “deel 1”, “deel 2” en voor meer foto’s het album “Brandweer”.

Dat allemaal kon met een en dezelfde auto. Wat waren ze trots op hun brandspuit met dieselmotor. De brandspuiten stonden opgesteld in het brandspuitenhuisje dat gebouwd was tegen de muur van de Hervormde kerk op het Kerkplein. Bij brand kwam de (taxi) auto van garage Hurink snel voorgereden om de brandspuit aan te koppelen op weg naar de brand. Was het brandspuitenhuisje eerst te vinden aan de noordkant van de kerk. In 1848 werd de zuidkant van de kerk naast de consistoriekamer als betere locatie geschikt geacht. Later toen het opnieuw verbouwd moest worden en ook het platte dak vervangen moest worden door een aflopend dak stak de kerk daar een stokje voor. Het licht zou worden weggenomen uit het onderste gedeelte van een raam. Daarom werd toen op dezelfde plaats een nieuw huisje gebouwd met de deuren naar het zuiden. Tegelijk werden een 20-tal emmers aangeschaft. Het brandspuitenhuisje heeft dienstgedaan tot 1961, toen werd het afgebroken.

Instructie bij blussen van brand
In 1900 is een nieuwe “Instructie bij het blussen van brand” vastgesteld met een opperbrandmeester, 6 brandmeesters en zoveel manschappen als nodig waren, 3 pijpgasten, één zakkendrager en een bode. De manschappen kwamen onder bevel van de brandmeesters te staan. Deze laatste was kenbaar aan een stok, ringsgewijze geverfd met de kleuren rood en wit en voorzien van een knop, waarop de letters van de spuit waartoe zij behoorden. De anderen hadden als onderscheidingsteken een leren, zwartgelakte klep met een koord om de hals gedragen, voorzien van de letter van de spuit. Op 16 mei 1913 breekt brand uit bij B.J. Grootenhuis aan de Brugstraat met als gevolg een grote vuurzee. Omdat de brandweer het niet alleen aan kan wordt hulp ingeroepen van de brandweer van Dalfsen. Als men de brand ‘meester’ is zijn vijf huizen in de as gelegd. De geleende spuit wordt door vrachtrijder Steen met twee paarden teruggebracht naar Dalfsen. Er volgt nog een rekening van de wagenmaker die de spaken van de vier wielen van de Dalfser brandspuit heeft moeten vernieuwen. De burgers die zich hadden ingezet bij deze bluswerkzaamheden worden beloond met 10 cent per uur en wachthouders in de nacht krijgen 15 cent per uur. Een bijkomstigheid was nog dat opperbrandmeester Peter Oldeman drie dagen na de brand nog steeds hees was van het commanderen. Aangezien Oldeman tijdens de brand moeilijkheden kreeg met de marchaussee, die hem zijn bevoegdheden op het terrein van de brand betwistten, kreeg Oldeman voortaan een pet met het wapen van Ommen als teken van rang en bij een volgende brand daar geen onduidelijkheden meer over konden ontstaan.

Lees verder Hoe in Ommen vroeger de brandweer geregeld was (3) →

OMMEN – Het Nationaal Tinnen Figuren Museum opent haar deuren weer op dinsdag 30 juni 2020 voor het publiek.

Opstelling van tinnen figuren bij de start van het Tinnen Figuren Museum in Ommen in 1985.
Foto: OudOmmen
Zie voor meer foto’s het album “Markt 1 – Nationaal Tinnen Figuren Museum”.

Het spreekt voor zich dat het museum er alles aan doet om iedereen een veilig en aangenaam bezoek aan te bieden. In lijn met de landelijke maatregelen om het coronavirus te bestrijden, is het museum alleen na een online reservering te bezoeken. De openingsuren zijn tijdelijk gewijzigd: dinsdag t/m zondag van 13.00 tot 17.00 uur. De bijzondere jubileumexpositie ‘Miniatuurschilders’ staat centraal. Op zaterdag 27 juni om 11.00 uur geeft wethouder Ko Scheele een speciaal accent aan de heropening, in het bijzijn van vrijwilligers en donateurs.

Jubileumexpositie ‘Miniatuurschilders’
Het museum bestaat dit jaar 35 jaar. De geplande opening van de jubileumexpositie Miniatuurschilders moest door de carona geannuleerd worden. Het museumbestuur is blij dat deze expositie alsnog getoond kan worden. De tentoonstelling zelf, met bijdragen van een keur aan internationale kunstenaars, is echt een feest. Een wel heel bijzondere bijdrage aan de jubileumexpositie is het vignet ‘de verjaardag van Groot Moghul Aurangzeb‘. Dieter Blanke, een begenadigd schilder en aarts verzamelaar met een collectie van 30.000 historische tinnen figuren, is de maker van dit vignet. Hij gebruikte figuren die worden uitgegeven door: Zinnstübel Gabriela Donner, Schliebener Weg 2, 04939 Lebusa, Duitsland.

Het bijzondere aan deze tinnen figurenserie is dat ze is gemaakt naar het voorbeeld van een zeer kostbare 132-delige serie miniatuur figuren uit 1708. En kostbaar is een understatement. Deze serie bestaat uit geëmailleerd zilveren en gouden miniatuur figuren, ingelegd met 4.909 diamanten, 160 robijnen, 164 smaragden, 1 saffier, 16 parels en 2 cameeën. In de loop der jaren raakten 391 stenen kwijt. Al deze figuren staan op een 1 m2 groot podium van goud en zilver. Lees verder Nationaal Tinnenfigurenmuseum Ommen weer open – 35 jaar bestaan met speciale jubileumexpositie →