Blij en trots waren ze nu er een gemeentelijke weg lag over de Lemelerberg. Niet alleen het gemeentebestuur, maar ook de inwoners van Lemele.

1961. Wethouder Albert Jan Immink opent met het doorknippen van een lint officieel de Kerkweg op de Lemelerberg. Twee ponyruitertjes escorteren de wethouder. De schaar is hem liefdevol aangereikt. [Noot: wie kent de ruitertjes en het meisje?]
Foto: OudOmmen
Zie ook het album “1961 – Opening wegen Lemelerberg”

Wie anders dan wethouder Albert Jan Immink kwam in 1961 de eer toe om de nieuwe verharde weg officieel te openen met het doorknippen van een lint. Twee ponyruitertjes escorteerden de wethouder en de schaar wordt hem liefdevol aangereikt. Na deze plechtigheid kon iedereen de berg op en over en was de weg ook vrij voor toeristen die graag de Lemelerberg op wilden voor een wandeling of in de wintermaanden bij sneeuw te kunnen skiën. De officiële opening was dan ook een hoogtepunt waar bijna heel Lemele voor was uitgelopen.

Lemele-Dalmsholte
De (Kerk)weg over de Lemelerberg was van oorsprong een simpele zandweg en moeilijk begaanbaar. De zandweg verbond de kom van Lemele met Dalmsholte. Bij regen was de weg moeilijk begaanbaar en werd dan ook maar weinig gebruikt. Maar steeds meer mensen wilden de berg op om te genieten van de zanderige paadjes om naar de uitzichtpunten te wandelen. Zomers reden bussen af en aan om hun passagiers op de Lemelerberg de kans te geven te wanddelen door de bossen, over de heidevelden en langs de vennetjes om met een beetje ook geluk de schaapskudde aan te treffen. De drukte werd zo groot dat in 1950 verboden werd voor bussen.

Knallende ruzie
Vanaf dat moment ontstaat een knallende ruzie tussen de gemeente Ommen en de Nederlandse Heide Maatschappij. De laatste ging als eigenaar tol heffen bij de bezoekers van de Lemelerberg. Aan het begin van de Parkweg – de toenmalige toegangsweg richting de berg – kwam een tolwachtershuisje met de onvermijdelijke tolboom. En wie de berg op wilde om van het fraaie uitzicht over de omgeving te genieten moest voor dat genot vijftien cent betalen. Wilde men met de auto de Lemelerberg op, dan moet men voor dat gemak nog eens 55 cent extra betaald worden. Ommen vreesde dat deze stap de streek geen goed zou doen en vele toeristen zou weerhouden. Lees verder Kerkweg van zandweg naar toeristenweg over de Lemelerberg →

Met veel respect en gastvrijheid werd hij in Ommen ontvangen, de 35-jarige Oostenrijker, Wilfried Wendl.

1959. Wereldrecordhouder lange afstand rijden te paard, Wilfried Wendl uit Klagenfurt in Karinthië (Oostenrijk) wordt in Ommen opgewacht door burgemeester C.P. van Reeuwijk (derde van links) en wethouder A.J. Immink, vierde van links.
Foto: OudOmmen
Zie ook het album “1959 – Bezoek Wilfried Wendl”

Bij hotel Stegeman aan de Voorbrug was ruiter en paard z’n beetje op de helft van de 6723 kilometer lange afstandsreis vanuit Oostenrijk door Europa. De lange reis door Europa slaagde waardoor de Oostenrijker zich wereldrecordhouder lange afstand te paard mocht noemen.

Stempels
Burgemeester C.P. van Reeuwijk en wethouder A.J. Immink hadden bij de doorkomst de stempels klaarliggen van de gemeente om de papieren van de Oostenrijker te stempelen als bewijs dat Wendl Ommen had aangedaan. Fotograaf van dienst Herman Wigbels legde de doorkomst in Ommen vast op de gevoelige plaat. Twee Oostenrijkse ruitervrienden maakten in het begin van 1959 het plan op, om een reis te paard door West-Europa te maken van zo rond 9.000 kilometer. Met de bedoeling om aan de ene kant propaganda te maken voor de ruitersport en aan de andere kant zelf talrijke volken en landen te leren kennen. Om dan tenslotte over de reis een boek te gaan schrijven.

Op zijn eentje
Per dag werd tussen de 40 en 60 kilometer afgelegd. Onderweg werd veelal gelogeerd bij ruitervrienden, dankzij de hulp van ruiterorganisaties. In Stuttgart kwam echter een scheiding. Een der ruiters brak een arm en dat betekende, dat de andere op zijn eentje de reis moest voortzetten. De partner van Wendl Rosalinde hield de reis netjes en nauwkeurig bij. Zij deed het echter niet per paard, maar maakte gebruik van de openbare vervoersmiddelen. Lees verder Hartelijke Ommer ontvangst voor wereldrecordhouder lange afstand paardrijden Wilfried Wendl →

We schrijven 1958 als het Groene Kruis in Ommen jubileert. Maar liefst een halve eeuw bestaat dan de Ommer afdeling, dat gevierd wordt met een receptie. Het Overijsselsch Dagblad maakte verslag van deze feestelijke bijeenkomst.

Burgemeester mr. C.P. van Reeuwijk feliciteert baronnesse Clara Helena Mulert-van Pienbroek voor haar zo juist ontvangen koninklijke onderscheiding op het gouden jubileumfeest van het Groene Kruis afdeling Ommen.
Foto: OudOmmen
Zie ook het album “1958 – 50-jarig jubileum Groene Kruis | Onderscheiding Baronesse Mulert v. Pienbroek”

OMMEN- Het moge dan al waar zijn, dat de jaarvergaderingen van het Groene Kruis slecht bezocht worden, zoals voorzitter dokter G. Pos opmerkte, maar uit de grote belangstelling die voor de receptie bestond blijkt overduidelijk, dat deze sympathieke vereniging zich gedragen weet door de gehele bevolking. Ongeveer anderhalf uur lang kon het bestuur gelukwensen in ontvangst nemen van afgevaardigden en particulieren, waarbij steeds meer bloemstukken werden aangevoerd, zodat het podium in een bloementuin werd herschapen.

Namen oprichters
Dokter G. Pos gaf vervolgens een kort overzicht vanaf 1914 omdat de notulen van de eerste jaren ontbreken. Wel zijn de namen der oprichters bekend, t.w. dokter G. Warnsinck, de Groot, baron A. J. A. Mulert, mevr. van Hunsel, mevr. Ekkel-de Ruiter, ds. Ubbink, pastoor Wolters, J. A. v.d. Bend en G. Bulk. De oprichting zal in het destijds oerconservatieve Ommen beslist niet vlot zijn gegaan. Bij de oprichters waren geen Oll’ Ommers en dat is niet best. In het algemeen zal men wel weinig voor deze nieuwigheid gevoeld hebben. Met de financiën was het in ieder geval niet goed, want in een der notulen staat vermeld dat de ijszakken vervangen werden door varkensblazen, dit was goedkoper. In 1916 klonken de eerste stemmen voor een eigen gebouw, omdat men slechts de beschikking had over een magazijntje. In 1933 werd mevr. Mulert gekozen als penningmeesteresse, waarbij zij haar man als zodanig opvolgde. Ds. de Graaf was de eigenlijke bouwheer, zonder hem had men geen wijkgebouw gekregen. In 1938 kon dit gebouw in gebruik worden genomen. In 1941 werd de algemene vergadering bezocht, door liefst 238 leden. Het praatje deed namelijk de ronde, dat men mevr. Mulert “d’r uut” wilde stemmen. In 1951 werd het Kraamcentrum Dedemsvaart-Ommen opgericht, hetgeen spreker een belangrijke verbetering noemde. Al gaat nu alles goed, toch moeten wij ons hoeden voor gezapigheid want het gebouw moet uitgebreid worden. Lees verder Grote belangstelling voor 50-jarig jubileum Groene Kruis – Bevolking offerde spontaan f 2500 →

De leden van de “Vereniging tot beoefening van Overijssels Regt en Geschiedenis” maakten op 6 juni 1928 een excursie van Coevorden naar Ommen.

Het dorpje Beerze verraadt door zijn bouworde onmiddellijk zijn Saksischen oorsprong.
Foto: OudOmmen
Zie ook het album “Beerze”

Van deze excursie werd destijds verslag gedaan. We pakken het uitstapje van de geschiedenisliefhebbers op zodra Beerze in zicht komt.

“Onze excursie vervolgende komen wij nu in een streek die ons imponeert door haar overweldigende natuurrijkdom. Wij rijden in de richting van het dorpje Beerze, dat ingesloten ligt tusschen de vermaarde Beerzer Belten. Zij bestaan uit een lange rij heuvels, waarvan de bodem door stuifzand bedekt is. Deze Belten zijn gedurende de laatste 300 jaren ontstaan op een terrein, waarop voor dien bouwakkers waren gelegen. Door herhaalde zandstuivingen ontstond een willekeurige keten van hoogere en lagere heuvelen, die later, dank zij vooral de energie van de Heeren van Beerze, werden vastgelegd. Het geheel bestaat nu uit valleien van wit stuifzand, dat blikkert en schittert onder de verzengende stralen der zomersche zon, met daartusschen de begroeide, schaduwrijke heuvels, een ware uitkomst voor de hier toevende wandelaars. Gedurende vele jaren was dit eldorado een druk bezocht en geliefd oord van honderden toeristen, maar zooals dat steeds gaat, werd na ieder seizoen de schendende hand van den „natuurliefhebber” duidelijker merkbaar, hetgeen Baron Bentinck deed besluiten de Belten voor het publiek niet langer open te stellen. Zoodat, van welken kant wij deze prachtige heuvelenreeks ook naderen, ons nu overal het bordje „Verboden Toegang” tegengrijnst.

Kozakken
Een der mooiste valleien is wel het z.g. „Ruitersdal”, hetgeen zijn naam ontleent aan het feit, dat, toen de Kozakken ons land binnentrokken en hun weg namen door het dorpje Beerze, de ingezetenen met hun vee hierin de vlucht namen, vanwaar zij de ruwe strijders zagen passeeren. Ten Noorden der Belten stroomt de rivier De Vecht. Aan de oevers derzelve was het, dat eens het Huis Beerze was gelegen, dat reeds in 1227 bestond en vermoedelijk in 1836 werd afgebroken. Nog zijn er van aanwezig een deel der grachten en het Bouwhuis. Het Huis was eertijds een Havezathe, het laatst in het bezit van de Familie Pallandt van Beerze. Lees verder Verslag excursie van Coevorden naar Ommen →