DALMSHOLTE – door Erna Ekkelkamp – “Telkens als ik in het boek aan het lezen ben, realiseer ik me; wat bijzonder, dit heeft zich allemaal in mijn eigen huis afgespeeld.”
Foto: Erna Ekkelkamp
De neven Dieks Horsman en Johan van Dorsten voor het ‘spullegie’ van Albert en Aaltje Horsman, de ouders van Dieks. “Mooi om je familiegeschiedenis te lezen”
In zijn handen houdt Dieks Horsman het boek ‘Soms was het haast teveel’, dat door zijn neef, de schrijver Johan van Dorsten, werd geschreven over het leven van zijn ouders. Een familiegeschiedenis in romanvorm. Dat is eens iets anders dan een droge stamboom, en heel gewild, ervaart Johan van Dorsten. “Ik krijg vaak verzoeken om over bepaalde mensen te schrijven”, vertelt de 82-jarige schrijver. “Maar daar ga ik alleen op in als het om interessante mensen gaat. Het moet tenslotte wel een mooi verhaal worden. Vijftien jaar geleden heb ik een boek geschreven over mijn grootouders, die ook de grootouders van Dieks zijn. Na ‘Lied aan de Vecht’ heb ik verscheidene boeken geschreven, maar nu wilde ik weer eens iets over mijn eigen familie schrijven.” Johan van Dorsten schreef in totaal bijna veertig boeken.
Hij begon hiermee na zijn vervroegd pensioen, dat betekent dat hij gemiddeld tweemaal per jaar een boek aflevert. Zolang hij zich kan herinneren was het zijn wens om schrijver te worden. Maar zijn vader, kleermaker Gerrit Jan van Dorsten, zag dat niet zitten. “Daar is geen droog brood mee te verdienen. Ga jij maar gewoon een vak leren.” Dat deed Johan, maar het schrijven liet hem niet los. “In 1960 kregen we na een paar zoons, eindelijk een dochter. Daar was ik zo blij mee, dat ik in één adem een kinderboekje schreef, dat nog werd uitgegeven ook. Daarna schreef ik een boek over Staphorst. Ook dat werd uitgegeven, maar leverde zo weinig op, dat ik ermee stopte”, vertelt hij. Pas toen hij op 57-jarige leeftijd werd wegbezuinigd bij zijn baas, besloot hij de pen opnieuw op te pakken. “Voor de vorm heb ik geprotesteerd tegen mijn gedwongen ontslag, maar in mijn hart dacht ik: mooier kan het niet. Nu kan ik schrijven, terwijl het geld gewoon binnenkomt.” Inmiddels is Van Dorsten met name in de christelijke hoek, een bekend schrijver. Lees verder Soms was het haast teveel – ‘Met schrijven is geen droog brood te verdienen, ga jij maar een vak leren’




Het blijkt dat de steen met het verhaal van een uil en een kat afkomstig is van een woning aan de Brugstraat waar zich een arts zou vestigen. De steen is bedoeld geweest om er een sneer mee uit te delen aan degene die ook zijn oog had laten vallen op de woning met de bedoeling daar dokterspraktijk te beginnen, zo blijkt uit een onderzoek van amateur-historicus Ben Wösten. 

