De Ned. Herv. Kerk van Ommen was oorspronkelijk de kerspelkerk. Wanneer de eerste kerk op deze plaats werd gebouwd is niet na te gaan, maar wel is uit de archieven aan te tonen dat er reeds voor 1238 een kerk stond.

In 1319 wordt zij als kerspelkerk vemeld, gewijd aan de Heilige Brigitta. Eerst werd gedacht, dat zij oorspronkelijk aan een andere heilige zou moeten zijn toegewijd. Want Brigitta stierf in het jaar 1373 en werd in 1391 heilig verklaard, zodat het vanzelf spreekt dat voor die tijd een andere heilige, patroon of patrones moet zijn geweest. Jhr.Hr. D.P.M. Graswinckel heeft aangetoond, dat de oorspronkelijke patroon of patrones niet voor een andere heeft moeten plaats maken, maar dat van naamsverwisseling sprake is. De kerk van Ommen heeft zowel voor als na het jaar 1393 één en dezelfde heilige gehad. De verwarring is ontstaan door het feit, dat naast de H. Brigitta van Zweden meerdere malen de H. Brigida van Ierland wordt genoemd. Een kroniek van het klooster St. Agnietenberg bij Zwolle vermeldt, dat in dit klooster in het jaar 1427 stierf Egbertüs de Linghen, rector enz. van het klooster te Diepenveen. Deze was, zoals mede vermeld wordt, geboren in de stad Ommen en aldaar gedoopt in de kerk van de H. Brigida. Deze Egbertüs werd in 1395 tot priester gewijd. In het algemeen moet iemand vijf en twintig jaar oud zijn om tot die waardigheid te kunnen worden gewijd. Trekt men nu van het jaartal 1395 vijf en twintig jaar af, dan krijgt men het jaartal 1370, wat om en nabij het geboortejaar van Egbertüs moet zijn geweest. De kerk van Ommen, waar hij dus omstreeks 1370 gedoopt werd, moet derhalve wel gewijd zijn geweest aan Brigida, want Brigitta, die een drie en twintigtal jaren na 1370 heilig werd verklaard, kon toen nog niet als beschermheilige fungeren. Lees verder Het wapen van Ommen →

Het was in december 1907, dat het toenmalige VVV-bestuur als agendapunt besprak, „oprichting van een muziekvereniging”. Men was het er over eens dat het ontbreken van een plaatselijk muziekcorps een leemte was, waarin zo spoedig mogelijk voorzien moest worden.

Met hiervoor in aanmerking komende ingezetenen werden besprekingen gevoerd, met als resultaat dat reeds op 1 februari tot oprichting van een fanfarecorps kon worden overgegaan. Als naam werd Crescendo gekozen. De leidende figuur was ongetwijfeld wijlen de heer H. Luttekes, beter bekend als „de smid”. Deze kleine man werd voor Crescendo de ,,grote man” wiens naam onverbrekelijk met corps verbonden zal blijven.

„DE SMID”
Crescendo werd een deel van zijn leven. Bijna 48 jaren gaf hij al zijn krachten aan deze vereniging, waarvoor hem niets teveel was. Met 16 man werd begonnen o.l.v. directeur S. Verlare, onderwijzer aan het toenmalige Opvoedingsgesticht te Balkbrug. Als repetitielokaal diende het koetshuis van Pension, „Het Laar” van de heer J. Lokin. Het lokaal lag voldoende ver van het deftige pension af, zodat de gasten niet in hun rust gestoord werden. Er werd zó ijverig gestudeerd, dat het corps reeds vijf maanden later op de Ommer Bissing een mars door de stad kon maken. Het repertoire bestond weliswaar slechts uit twee marsen, maar het publiek was opgetogen. Ommen had een eigen muziekcorps.

IJVERIGE STUDIE Lees verder Crescendo gaat jubileren →

• Burgemeester en wethouders hebben J. Jans te Almelo opdracht verstrekt plannen te ontwerpen tot restauratie van de aangekochte molen op Den Oordt.
• Ommen telt thans ± 350 telefoonaansluitingen in Ommen + Vilsteren. In 1955 bedroegen de uitgaande interlokale gesprekken in Ommen 115.000. In 1956 verwacht men een stijging tot 150.000. Het aantal lokale gesprekken bedroeg in 1955: 175.000. Gedurende de zomermaanden wordt ± 20% meer getelefoneerd dan in andere maanden. Het aantal door de telefonisten afgewikkelde interlokale en internationale gesprekken bedroeg ± 289.000 d.i. gemiddeld per werkdag 1100. Dit betekent dat met de lokale gesprekken er bij gerekend de telefonisten per dag elk 350 gesprekken tot stand brachten. Chef telefoniste was mej. B. van Elburg. Postdirecteur is B. van der Werf. Telefonistes waren: Bonna van Elburg, Jans Helwich, Bea Massier, Marja Haverkamp, mevr T. Egberts-Poel en de heren H. Moerman en J. ter Haar.

Bron: OudOmmen – uit het archief van Jan Lucas – Map14-211+212 # Vertaling: Arie van Tongeren

Minder valide arbeidskrachten beleven weer arbeidsvreugde.

Maandagmorgen vond in hotel Paping te Ommen door burgemeester mr C P. van Reeuwtjk de officiële opening plaats van de Centrale Werkplaats. Na een speciaal woord van welkom tot de vertegenwoordiger van de mi­nister van Sociale Zaken, mr J. van Doorn, merkte de burgervader op, dat het hier niet betrof de opening van een groot gebouw, maar van een ui­terst bescheiden werkplaats.

Het is goed, aldus spr., even stil te staan bij de gedachte, die aan deze werkplaats ten grondslag ligt, namelijk het ver­lenen van hulp en bijstand aan mensen in nood, die om een of andere re­den niet in het gewone arbeidsproces opgenomen kunnen worden. In deze werkplaats staat met recht de mens als mens in het middelpunt van de belangstelling. Zulks in tegenstelling met hef bedrijfsleven, waar de mens door de ver doorgevoerde mechanisatie op het tweede plan dreigt te ge­raken.
Lees verder Centrale werkplaats te Ommen officieel geopend →

• De eeuwenoude boerderij “De Goede Vrouw” te Beerze is zo bouwvallig geworden, dat zij binnenkort gesloopt zal worden. Deze boerderij deed vroeger, toen de vecht er nog langs stroomde, dienst als herberg. Vooral de schippers trokken hierheen zodat men ook wel sprak van een schippershuis. Uit folkloristisch oogpunt is het jammer, dat dit historische gebouwtje gaat verdwijnen, maar de moderne tijd stelt nu eenmaal andere eisen aan een boerderij.

Bron: OudOmmen – uit het archief van Jan Lucas – Map14-137+138 # Vertaling: Arie van Tongeren

Een ambacht dat bijna geheel verdrongen is

Het beroep van touwslager roept herinneringen op aan Michiel de Ruijter, die als jongen de ganse dag aan het grote wiel stond te draaien op de lijnbaan. Een geestdodend werk, waarvoor wekelijks enige stuivers werden betaald. Berend van der Vegte te Ommen weet hier van mee te praten, want ook hij bracht zijn jeugd door aan het wiel op de lijnbaan. Maar verder gaat de vergelijking met de grote admiraal niet op, want leed deze ondragelijke smart, bij Berend lag het anders. Hij had namelijk zijn hart verpand aan dit beroep, evenals zijn vele voorvaders. Want sinds eeuwen wordt dit verdwijnende ambacht door dezelfde familie beoefend. Het is zelfs niet na te gaan welke Van der Vegte er mee begonnen is. Omstreeks het begin der 18e eeuw raakt men het spoor bijster.
Lees verder In Ommen is nog een touwslagerij →

Met de financiën van de gemeente Ommen zag het er vroeger allesbehalve rooskleurig uit. Door oorlogskosten heffingen en inkwartieringen, was de stad zó diep in de schulden geraakt, dat zij in 1680 aan de Staten van het gewast moest verzoeken om kwijtschelding van de achterstand, die werd verleend onder voorwaarde, dat binnen een jaar een derde afbetaald zou worden.

In 1694 besloot men tot aanstelling van een stadsontvanger over te gaan en benoemde men de secretaris Jurrien Derk van Ommen, hopende hierdoor verbetering te krijgen in de financien, omdat onwillige belastingbetalers nu beter vervolgd konden worden. Al deze pogingen mochten echter niet baten, want in 1708 moest men zelfs overgaan tot de verkoop van alle stadsgoederen om de schulden te kunnen afbetalen. De credietwaardigheid was zo gering, dat de keurmeester in 1711 nog geen kan wijn op rekening kon krijgen en secretetaris Friesendorp de gemaakte vertering uit eigen zak moest betalen. Deze Friesendorp, die aanzien genoot, werd in 1713 tot stadsontvanger benoemd. Hem gelukte het inderdaad, de financien weer in evenwicht te brengen en het crediet te herstellen. Dat de middelen die hij hiervoor aanwendde, niet altijd even prettig waren, blijkt uit de klacht van een aantal keuterboeren bij de drost van Salland, waarin zij beweerden des Zondags, wanneer zij uit de kerk huiswaarts keerden, door de stadsburgemeester te worden aangerand, ja, dat deze hun de pijen uittrok en alzo naakt lieten lopen om hen zodoende te dwingen meer bruggerogge aan de stad te voldoen. De jaarlijkse belasting-aanslagen en de stadsrekening gaven in 1732 aanleiding tot een oproer. Een deel van de bevolking verlangde inzage van de uitzettingscedellen en wilde tegenwoordig zijn bij het uitbrengen van de stadsrekening. Op zekere dag trokken ganse rotten, gewapend met geweren en grepen, met vliegende vaandels, door de stad, allerlei bedreigingen uitende. Om verdere wanorde te voorkomen, besloten de burgemeesteren de onruststokers op enkele punten tegemoet te komen, maar zonder resultaat. Lees verder Uit de historie van ommen – Stadsfinanciën veroorzaakten oproer →

Ter gelegenheid van het 12-jarig bestaan van het Jeugdkamp Eerde commandant de heer Willems, werd aldaar een feestavond gegeven, waarvoor zeer veel belangstelling bestond.

In zijn openingswoord, wees de Commandant op de prettige verhouding tussen de bevolking en het kamp. In de afgelopen 12 jaren heeft het kamp ruim 6500 jongens opgeleid, eerst jeugdige werklozen, later wilszwakke jongens en thans a.s. schippers. Tenslotte deelde spreker mede, dat hij met ingang van 1 Januari een betrekking heeft aanvaard bij het Christelijk Nationaal Vakverbond en derhalve zijn functie als commandant zal neerleggen. Het afscheid, aldus spreker, valt mij zwaar, maar in verband met mijn leeftijd, heb ik gemeend dit aanbod niet af te mogen slaan.

Nadat de anwezigen twee coupletten van het Wilhelmus hadden gezongen, werd door de leerlingen een komisch schetsje opgevoerd, o.l.v. de heer G. van Doorn. Dan was de beurt aan de zangclub van Eerde, aan de piano door mej. Willems begeleid. Tijdens de pauze werden verversingen aangeboden. – Door de staf van het kamp werd vervolgens de klucht „De Huistyran” opgevoerd, eveneens o.l.v. de heer G. van Doorn. Het wakkere troepje kreeg een dankbaar applaus. Na een dankwoord van de heer Willems, dankte de heer Schats namens het Departement van Onderwijs de heer Willems en sprak de hoop uit, dat deze ook in zijn nieuwe taak veel goeds zou kunnen verrichten.

Bron: Krantenknipsel uit het archief van Jan Lucas – 4 november 1947

In het aan natuurschoon zoo rijke Eerde ligt, geheel verscholen tussen de bossen, het Rijkskamp voor Sociale Jeugdzorg in Ommen, echter beter bekend als het Kamp Willems.

De heer Willems is namelijk ook commandant van dit kamp, evenals vóór de oorlog van het kamp voor jeugdige werkelozen en later voor wils-zwakke jongens. Nu is het een selectiekamp voor de schippers-internaten te Dieren, Dordrecht en Vlaardingen. Deze internaten leiden op voor de kustvaart, Rijnvaart en desgewenst voor de grote vaart. Schipperszoons kunnen rechtstreeks naar het internaat; de andere jongens, die interesse voor de scheepvaart hebben, komen via de arbeidsbureaux eerst in het kamp te Ommen. Zij moeten hier 3 maanden verblijven en krijgen gedurende die tijd onderricht in bankwerken, timmeren en schilderen en herhalingsonderwijs in taal, rekenen en aardrijkskunde. Aan de culturele vorming wordt eveneens aandacht besteed; volkszang, muziek, toneel, enz. Voor de lichamelijke ontwikkeling worden verschillende sporten beoefend, zoals voetbal, handbal, turnen. Het kamp en de internaten staan op algemeen Christelijke grondslag. De geestelijke verzorging is in handen van Protestantse en Rooms-Katholieke geestelijken, waarvoor wekelijks een dag gereserveerd wordt. De voornaamste taak is karaktervorming en het aankweken van gemeenschapszin.

Er is plaats voor 70 jongens, die in groepen van 18 uitgezonden worden naar een der bovengenoemde internaten. Elke jongen, die van het internaat af komt, wordt ook geplaatst. Lees verder Rijkskamp voor Sociale Jeugdzorg te Ommen – Gratis opleiding tot schipper →

Beroepen.
Ds. J F. Colenbrander, die reeds een beroep ontving naar Bodegraven, heeft nu een beroep ontvangen naar de Geref. kerk te Dordrecht.

Onze jongens in Indië.
Naar wij vernemen is soldaat E. Poelarends van Dalmsholte licht gewond. Hij wordt verpleegd in het ziekenhuis te Tjimahi.
Soldaat J. G. Hendriks van Vilsteren die onlangs gewond werd, is aan de beterende hand.

Vertrek P. Postma.
De oud-gemeentearchitect, thans wnd. hoofd van het Provinciaal Bureau v. d. Wederopbouw te Gelderland, heeft thans voor goed onze stad verlaten. De heer Postma werd op 15 Februari 1924 als gemeenteopzichter te Ommen aangesteld, welke functie hij tot 1 April 1946 vervulde, toen hij op zijn verzoek eervol ontslagen werd. Onder zijn leiding kwam de omlegging van de nieuwe weg tot stand, benevens de bouw van de Vechtbrug en de zogenaamde eierhal. Hij was tevens commandant van de brandweer en hoofd v. d. luchtbeschermingsdienst, tevens directeur van de Avondvaktekenschool, consul van de A.N.W.B. en bestuurslid van de V.V.V. Door het vertrek van de heer Postma verliest onze stad een man, die zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen, veel en goed werk heeft verricht in het algemeen belang.

Bezoek cantinewagen.
Foto: OudOmmen – ontvangen van Jan Veneman
De cantinewagen met op de beide zijkanten onder het stedelijk wapen: ’t Giet ow goed, Bij al wa’j doet’. ’t Volk van Ommen”.

De lang verwachte Niwin-cantinewagen is er dan geweest. Het is een stevige auto die er bovendien keurig uitziet. Voorop de naam Ommen en op de beide zijkanten onder het stedelijk wapen: ’t Giet ow goed, Bij al wa’j doet’. ’t Volk van Ommen”.

Van binnen heeft de cantinebeheerder de beschikking over vijf koffie en theeketels met filter, waarin de vloeistof, zelfs in Holland een etmaal warm kan blijven. Daaronder zijn zes laden voor de aluminium-bekers.

Een watertank met afwasbak completeert de inrichting. In Indië zal de wagen de voor onze soldaten onmisbare artikelen, als postpapier, veters en kammen verkopen. Een radio met versterker zal nog worden ingebouwd.

Bron: uit het archief van Jan Lucas – Map10-118 (krantenknipsel uit 21-10-1947)