OMMEN – Ongeveer op de plek van het plaatselijk strand staat één van de laatste beroeps(Vecht)vissers, de heer Kievit, zijn netten te inspecteren. Ze zijn er niet meer de Vechtvissers.

Foto: HKO
Er is een tijd geweest dat ook deze visser geen droog brood in de Vecht kon verdienen, zo slecht was de visstand.

Er is een tijd geweest, ook al was het toen rendabel, dat ook deze visser geen droog brood in de Vecht kon verdienen, zo slecht was de visstand. Met het verbeteren van de waterkwaliteit en het aanbrengen van vistrappen is ook de visstand toegenomen. De visotter, hoe graag hij ook een vis lust, zal wel niet terugkomen. De Oprechte Ommer Courant van 2 januari 1915 vermeldt onder de plaats Vroomshoop; ‘Voor eenige dagen gelukte het den visscherjager Tuin alhier weer een vischotter te bemachtigen, een buitenkansje voor den man, daar de huid duur betaald wordt.’ De otters waren schijnbaar toen al zo zeldzaam dat het de krant haalde.

Een eindje vanaf het stadsstrand staat onze wulp die een sierlijke straal water de Vecht inspuit. Bij de voorgenomen plaatsing van de ‘Wulp’ als stadsfontein, hadden enkele hobbyvissers bezwaar aangetekend. Die waterstraal zou de vissen ernstig kunnen verontrusten, wat weer nadelig kon zijn voor de hengelaars. Het bezwaar is ongegrond verklaard en de Wulp heeft zich op een vaste plek aan de Vecht genesteld. Ondertussen zijn de bezwaren zelf opgedroogd en zitten er nu zo af en toe vissers bijna onder de Wulp te vissen. Omdat het vissen in openbare wateren alleen mocht en mag met de nodige vergunningen waren daar vroeger ook al richtlijnen voor. Lees verder HKO reeks – 100 jaar Ommer Nieuws: Vissen in de Vecht (13) →

OMMEN- Een spiksplinternieuwe rage veroverde begin jaren zeventig Nederland. Het heette ‘paaMtten’. Je moest, het liefst met een aantal verschillende mensen, op een paal gaan zitten. Die paal was minimaal een aantal meters hoog, hoe hoger, hoe mooier, en stond bij voorkeur ook nog midden in een vijver.

Foto: HKO
Wilden deze ‘dakzitters’ een record vestigen of vroegen ze aandacht voor een bepaalde zaak? Het is helaas niet meer te achterhalen.

Boven op de paal was een klein plateautje gemaakt, soms zelfs een stoel, waar de deelnemer op kon gaan zitten. Bovendien waren aan de paal ook nog een paar korte steuntjes bevestigd waar hij of zij de voeten op kon laten rusten. Al heel snel kwamen er verschillende varianten van het paalzitten. Als het maar hoog was waar je op, of in kon zitten. Alles om te zorgen dat een bepaald feest, of een zaak maar in het nieuws kwam. Of dit ook de aanleiding en het doel van deze dakzitter op de foto is weten we niet meer. Een foto in de regionale krant met een dakzitter op het dak deed het bier daaronder zeker weten weer meer stromen dan voorheen. Vooral als de zitter ook nog een aansprekend record op zijn paal of anders gevestigd had. Het werden soms regionaal heel bekende figuren. Er zijn zeker in die jaren heel wat mensen geweest die gedacht hebben, ‘wat een moderne fratsen!’ ‘Ze weten van gekkig-heid niet, wat voor nieuws ze nou weer moeten bedenken, om in het nieuws te komen!’ Daar tegenover had je de sommige voorstanders die het zelfs een sport vonden.

In de Oprechte Ommer Courant van februari 1932 wordt heel anders over deze ‘sport’ geschreven. Onder het kopje ‘Een weerzinwekkende vertooning’ vinden we het volgende: ‘Amerika maakt school in Engeland. Op een kunstijsbaan te Londen is Maandag de weerzinwekkende vertooning begonnen -waarvan de VS de ‘primeur’ hadden- van mannen en vrouwen, die probeeren hoe lang zij het kunnen uithouden om bovenop een paal te zitten. Niet om de, overigens twijfelachtige eer, maar om het lieve geld, een eerste prijs van £10. De palen zijn 3 meter hoog en van boven voorzien van een platformpje ten behoeve van de zitsters en zitters. Maandag den eersten dag, waren er vier vrouwen en drie mannen die meedongen ten aanschouwen van het publiek want het is een openbare vertooning. Lees verder HKO reeks – 100 jaar Ommer Nieuws: Paalzitters en dakzitters (12) →

Op de foto het toen nog onverwarmde buitenbad dat Ommen als grote recreatiegemeente al vrij vroeg liet bouwen. Hiervoor werd gezwommen in de Vecht en de toenmalige VVV had hier dan ook voorzieningen voor getroffen.

In de Oprechte Ommer Courant van 21 mei 1932 staat hoe het afliep met een ongeoefende zwemmer die het waagde te gaan zwemmen in de Vecht. Een buitenbad, zoals op deze foto, was er toen in Ommen nog niet.

In de krant van februari 1932 staat een verslag van de laatst gehouden VVV-vergadering. Er is op initiatief van de plaatselijke VVV een badhuisje geplaatst aan de Vecht, de meningen hierover zijn nogal verdeeld. Het badhuisje leverde namelijk vanaf de Zeeseroever geen fraai gezicht op. Voordat de stevige discussie losbarstte bracht de voorzitter dank aan den heer Postma die bestek en tekening maakte.

Eén van de eerste dingen waarover men viel was het ontbreken van deurtjes, het aanbrengen hiervan was dan ook een eerste vereiste. Omdat het huisje wegneembaar was, zou het ook verplaatst kunnen worden, bijvoorbeeld naar een terrein in Zeesse. Hiertegen bleken nogal wat bezwaren te bestaan, men vond de afstand te groot en het toezicht zeer gering omdat de omgeving daar zeer stil is. Ook werd in overweging gegeven om het huisje te draaien met de achterkant naar de Zeeserweg.

De heer Weijers meende dat een reddingsboei in de dichte nabijheid geplaatst moest worden. Die laatste opmerking kon wel van iemand zijn met een helderziende blik. Lees verder HKO reeks – 100 jaar Ommer Nieuws: Reddingsboei in buitenbad (11) →

OMMEN – In de nieuwe uitgave van De Darde Klokke krijgt Witharen dit keer alle aandacht Van de hand van Jan van der Veen wordt de geschiedenis van de pioniers van Wiuiaren beschreven die gaat van woeste grond naar groene weiden.

De naam van de Ommer buurtschap is afkomstig van ‘Wijtharen”, met als betekenis het verre zand vanuit Ommen gezien, gelegen temidden van een groot moerasgebied. Met de invoering van tolheffing in 1809 profiteerde de Stad-Ommen van Witharen. Het tolhuis aan de Balkerweg 60 staat er nog steeds. Vanuit de kamer in de boerderij kon de tolgaarder beide zijden van de weg in de gaten houden. Voor paard en wagen moest 15 cent tol betaald worden.

In 1926 kwam een einde aan de tolheffing. De jeugd in Witharen moest vroeger lopend naar school naar Ommen, Ommerveld, Ommerschans of Arriërveld. De vooruitgang was dan ook groot toen in 1927 de gereformeerde school geopend kon worden. De school is altijd van grote betekenis geweest voor Witharen. Het schoolhoofd had een landbouwakte zodat de jeugd van Witharen in de wintermaanden ook in landbouw onderricht kon worden. Daarmee waren drie diploma’s in de wacht te slepen: met vrucht, met veel vrucht en met héél veel vrucht. Behalve Witharen krijgt ook de Ommerschans aandacht in het historische tijdschrift van de Historische Kring Ommen en worden oorlogshandelingen in het Ommerveld verhaald.

De Darde Klokke is te koop bij boekhandel Diek in Ommen.

Bron: Ommer Nieuws – 11 juni 2008

Dit is de Julianastraat, dezelfde straat waar men nu het grote vracht- en landbouwverkeer trachten te weren omdat dit niet meer te combineren is met het overige drukke verkeer.

Een boer heeft zijn koeien opgehaald en loopt door de Julianastraat om ze in alle rust naar een andere weide te brengen.

In de verte zijn nog de huizen op Den Oord te zien. De boer op de foto heeft zijn koeien opgehaald om ze te ‘verweiden’. In alle rust gaan ze over deze straat naar een andere weide, waar een nieuwe voorraad mals en jong gras wacht. Heel vroeger had men geen afgepaalde weiden waar men koeien liet grazen, maar liet men ze onder de hoede van een koeherder op de gezamenlijke gronden weiden. Tegen de avond kwam dan, hopelijk voldaan, het hele spul terug. Niet overal had men deze herderlijke gewoonte met het gehoornde vee.

Dit las ik in de Oprechte Ommer Courant van 27 februari 1915, met daarbij als extra nog het recept voor een zeer speciale pannenkoek: ‘In Drenthe, onze provincie met de alleroudste overblijfselen, zeden en gewoonten, bestaan nog een drietal boo-en met daarbij behoorende booheeren. Dat zijn koeschuren met koe-herdersverblijven. Naar de boo-en worden de koeien gedreven van Lichtmis (2 februari) tot Kerstmis, en gedurende dien tijd neemt de boo-heer -even over de grens ‘boe-mann’ genoemd- de zorg voor het vee waar. De instelling moet wel zeer oud wezen, want de woordvorm boo (uit te spreken als boe) vindt men in het oud-Hoogduits, oud-Saksisch en Angelsaksch terug als ‘bu’ en in het Sanskriet als ‘bhu’ voor het begrip woning. Lees verder HKO reeks – 100 jaar Ommer Nieuws: Onder de hoede van de koeherder (10) →