Antoon Fredrik Pauw geb. 26 aug. te Bodegraven, overleden 7 april te Eefde gem. Gorssel.
Zie voor meer afbeeldingen het album “Familie Pauw“.

Hij was de jongste uit een gezin van 8 kinderen. Op 17 jarige leeftijd ging hij met zijn ouders naar Overijssel. Zijn broers en zussen woonden daar ook. Ze kozen als standplaats Rijssen. Antoon trouwde in 1923 met Maria Labrijn uit Bornebroek Ook zij was met haar ouders en broer vanuit Heerjansdam naar Overijssel gekomen. Ze trouwden bij de fam Labrijn in zoals dat toen gebruikelijk was. Het was een kleine boerderij dus werd er al spoedig naar een grotere gezocht. Zo kochten ze een boerderij in Daarlerveen. Dat was in 1925. Inmiddels wilde de broer van Marie [die trouwplannen had] ook op het bedrijf komen maar ergens was het daar toch te klein voor en besloten Anton en Marie op zoek te gaan naar een andere boerderij.

Zo kwamen ze na enige tijd bij de fam. Kisteman in Dalmsholte gem. Ommen terecht. De boerderij stond aan de Vilstersedijk. Kisteman had daar twee boerderijen staan. De èèn wilde hij verkopen en op de andere bleven ze zelf wonen. De boerderij die te koop werd aangeboden stond op een laag gedeelte van de grond. De andere boerderij stond op een veel hoger gedeelte Het perceel betrof 13 HA. Voor die jaren een middelgroot bedrijf. Alleen èèn ding hield Pauw wat tegen. Zijn vermoeden was dat het land nogal eens vaak onder water stond Hij zag dat nl. aan de grassoort. Maar er werd bij hoog en laag beweerd dat dat maar hoogst zelden gebeurde. Alleen als het extreem nat was dan misschien heel even. De koop ging door en zo trokken ze er in 1927 in. Maar na enige tijd begonnen de tegenvallers. Het land stond niet af en toe onder water maar bijna de hele winter en soms zelfs nog zomers. Goeie raad was duur. Zelfs heel duur voor een beginneling. Zo heeft Pauw tijdelijk mensen ingehuurd om rondom het laagste gedeelte van het land een diepe brede sloot te graven. In die tijd was dat nog allemaal handwerk. Dat heeft zo wekenlang geduurd, maar eindelijk was het klaar. Er werd een windmolen gekocht en op het laagste gedeelte achter in het weiland neergezet. Het werkte goed, alleen als het hard waaide was het een ramp. Dan moest hij [soms midden in de nacht de molen stil zetten want anders vlogen er alle kammen uit. Uiteindelijk was het toch nog niet helemaal ideaal.

Zo kwam Pauw op het idee om een soort gemaal op het bedrijf te zetten. Maar in de hele omgeving was geen electriciteit. Na informatie bij de IJsselcentrale was de mogelijkheid er wel als er voldoende afnemers waren. Pauw ging op pad om de mensen te polsen. Sommigen waren enthousiast maar het merendeel vond dat het maar bij het oude moest blijven. Hij is toen met een lijst langs de bedrijven gegaan en er waren enkele die tekenden. Van de IJsselcentrale werd ook voorlichting gegeven maar al met al bleven er toch mensen op tegen Uiteindelijk na veel heen en weer gepraat kwam het er toch van. En toen het er was bleek iedereen er blij mee te zijn. Een knopje omdraaien en je had een zee van licht. De olielampen en kaarsen werden opgeborgen. Pauw zat nog altijd te tobben met zijn windmolen maar nu waren er mogelijkheden. In Noord Holland werd een vijzel aangeboden en dat was net wat hij zocht. De koop werd gesloten en de vijzel werd geïnstalleerd op èèn van de wallen van de brede sloot die destijds gegraven was. Alle greppels in het land werden uitgediept en zo kon de vijzel dicht bij huis geplaatst worden Dat was ideaal Een grote stroom water golfde van uit het land in de afvoersloot. De motor van de vijzel werd voor meerdere doeleinden gebruikt. In de winter als de koeien op stal stonden pompte de motor in zeer korte tijd een groot reservoir vol water waar dan de koeien weer van dronken. Ook werd de motor van de vijzel gebruikt voor de cirkelzaag. Het hele gebied van Dalmsholte had nog steeds overlast van water. Soms was het zo erg dat het net leek of je in een merengebied woonde. Alleen het stukje grond van Pauw bleef droog. De boeren klaagden dan ook steen en been. Pauw dacht hier moet nodig een waterschap komen.

Na enige informatie zocht Pauw contact met een ingenieur de heer Rienks uit Zwolle. Die was heel enthousiast over dat plan en verleende alle medewerking. De heer Rienks kwam regelmatig op bezoek en zo werden er plannen gemaakt tot een totstandkoming van een waterschap. Er werden vergaderingen belegd. Veel mensen waren er op tegen Vooral voor de kosten waren ze erg huiverig. Ze vonden dat het altijd zo was geweest en het ook maar zo moest blijven. Hier en daar werden zelfs protestvergaderingen belegd. Maar uiteindelijk begon het toch vastere voet aan de grond te krijgen en werd besloten om een eerste bestuur te vormen. Daar in zaten o.a. Baron van Dedum, de Graaf van Recht eren en de heer Kremers. Dat waren voorstanders en tevens groot grond bezitters. Ook werden er mensen in het bestuur gevraagd die er in zekere zin op tegen waren. Dat was natuurlijk een handige zet. Later werden het grote voorstanders. Zo kwam dus met het eerste bestuur het echte waterschap van de grond. De sloten werden grondig schoon gemaakt en er werd een gemaal opgezet. Een paar keer per jaar werden de sloten geschouwd. Alles wees er op dat het goed zou gaan. Later is echter gebleken dat het toch nog veel beter kon. Ook de tijd bracht allerlei vernieuwingen met zich mee. Het oude werd vervangen door een nieuw systeem. Toch was Antoon Pauw de eerste grondlegger van wat nu het waterschap Salland is. Pauw was ook degene die er voor zorgde dat iedereen in Dalmsholte telefoon kon krijgen. Hij was de eerste die een aansluiting kreeg en toen volgden er meer.

Ook was Pauw op meer gebied actief. Hij werd vaak gevraagd bij boedelscheidingen enz. Jarenlang was hij ouderling in de Ger.Kerk van Lemelerveld. Hij moest vaak bemiddelen in moeilijke kwesties. Deze man heeft veel gedaan voor het welzijn van de hele omgeving. Dit hebben wij als kinderen van zeer nabij meegemaakt.

Bron: Janny, Adrie en Jan Pauw – 24 oktober 2012