OMMEN – Ongeveer op de plek van het plaatselijk strand staat één van de laatste beroeps(Vecht)vissers, de heer Kievit, zijn netten te inspecteren. Ze zijn er niet meer de Vechtvissers.

Foto: HKO
Er is een tijd geweest dat ook deze visser geen droog brood in de Vecht kon verdienen, zo slecht was de visstand.

Er is een tijd geweest, ook al was het toen rendabel, dat ook deze visser geen droog brood in de Vecht kon verdienen, zo slecht was de visstand. Met het verbeteren van de waterkwaliteit en het aanbrengen van vistrappen is ook de visstand toegenomen. De visotter, hoe graag hij ook een vis lust, zal wel niet terugkomen. De Oprechte Ommer Courant van 2 januari 1915 vermeldt onder de plaats Vroomshoop; ‘Voor eenige dagen gelukte het den visscherjager Tuin alhier weer een vischotter te bemachtigen, een buitenkansje voor den man, daar de huid duur betaald wordt.’ De otters waren schijnbaar toen al zo zeldzaam dat het de krant haalde.

Een eindje vanaf het stadsstrand staat onze wulp die een sierlijke straal water de Vecht inspuit. Bij de voorgenomen plaatsing van de ‘Wulp’ als stadsfontein, hadden enkele hobbyvissers bezwaar aangetekend. Die waterstraal zou de vissen ernstig kunnen verontrusten, wat weer nadelig kon zijn voor de hengelaars. Het bezwaar is ongegrond verklaard en de Wulp heeft zich op een vaste plek aan de Vecht genesteld. Ondertussen zijn de bezwaren zelf opgedroogd en zitten er nu zo af en toe vissers bijna onder de Wulp te vissen. Omdat het vissen in openbare wateren alleen mocht en mag met de nodige vergunningen waren daar vroeger ook al richtlijnen voor. Lees verder HKO reeks – 100 jaar Ommer Nieuws: Vissen in de Vecht (13) →

OMMEN- Een spiksplinternieuwe rage veroverde begin jaren zeventig Nederland. Het heette ‘paaMtten’. Je moest, het liefst met een aantal verschillende mensen, op een paal gaan zitten. Die paal was minimaal een aantal meters hoog, hoe hoger, hoe mooier, en stond bij voorkeur ook nog midden in een vijver.

Foto: HKO
Wilden deze ‘dakzitters’ een record vestigen of vroegen ze aandacht voor een bepaalde zaak? Het is helaas niet meer te achterhalen.

Boven op de paal was een klein plateautje gemaakt, soms zelfs een stoel, waar de deelnemer op kon gaan zitten. Bovendien waren aan de paal ook nog een paar korte steuntjes bevestigd waar hij of zij de voeten op kon laten rusten. Al heel snel kwamen er verschillende varianten van het paalzitten. Als het maar hoog was waar je op, of in kon zitten. Alles om te zorgen dat een bepaald feest, of een zaak maar in het nieuws kwam. Of dit ook de aanleiding en het doel van deze dakzitter op de foto is weten we niet meer. Een foto in de regionale krant met een dakzitter op het dak deed het bier daaronder zeker weten weer meer stromen dan voorheen. Vooral als de zitter ook nog een aansprekend record op zijn paal of anders gevestigd had. Het werden soms regionaal heel bekende figuren. Er zijn zeker in die jaren heel wat mensen geweest die gedacht hebben, ‘wat een moderne fratsen!’ ‘Ze weten van gekkig-heid niet, wat voor nieuws ze nou weer moeten bedenken, om in het nieuws te komen!’ Daar tegenover had je de sommige voorstanders die het zelfs een sport vonden.

In de Oprechte Ommer Courant van februari 1932 wordt heel anders over deze ‘sport’ geschreven. Onder het kopje ‘Een weerzinwekkende vertooning’ vinden we het volgende: ‘Amerika maakt school in Engeland. Op een kunstijsbaan te Londen is Maandag de weerzinwekkende vertooning begonnen -waarvan de VS de ‘primeur’ hadden- van mannen en vrouwen, die probeeren hoe lang zij het kunnen uithouden om bovenop een paal te zitten. Niet om de, overigens twijfelachtige eer, maar om het lieve geld, een eerste prijs van £10. De palen zijn 3 meter hoog en van boven voorzien van een platformpje ten behoeve van de zitsters en zitters. Maandag den eersten dag, waren er vier vrouwen en drie mannen die meedongen ten aanschouwen van het publiek want het is een openbare vertooning. Lees verder HKO reeks – 100 jaar Ommer Nieuws: Paalzitters en dakzitters (12) →