In de bibliotheek van Nieuwleusen wordt op dinsdag 3 mei van 20.00 tot 22.00 uur een lezing gehouden over kamp Erica in Ommen.
Foto: OudOmmen
De toegangspoort van Kamp Erika
De avond wordt verzorgd door Dieks Horsman in samenwerking met Jan van der Kooij, leden van de Historische Kring Ommen.
Kamp Erika (na de Tweede Wereldoorlog Kamp Erica) was een strafkamp in de bossen van Ommen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was gevestigd op de plaats waar voor de oorlog de Sterkampen van de theosofische beweging werden gehouden. Kaarten zijn in de bibliotheek Dalfsen en Nieuwleusen verkrijgbaar.
Bron: Vechtdal Centraal – 9 april 2011
OudOmmen.nl 
Waar komt de focus op te liggen?
De na-oorlogse tijd (Kamp Erica) of de oorlogstijd (Kamp Erika)?
LikeLike
Mijn oom Jans Kerssies heeft daar vast gezeten tijdens de oorlog. Mijn moeder Johanna Kerssies (Willems) vertelde, als zij op de fiets van De Krim naar kamp Erica ging het geregeld gebeurde, dat zij in de greppel moest duiken langs de spoorweg om dat die beschoten werd door Engelse jacht bommers.
LikeLike
Mijn vader heeft in de oorlog gevangen gezeten in park Erica in Ommen. Hij was lid van de verzetsgroep Nieuwleusen en was door de duitsers opgepakt omdat hij er van verdacht werd mee geholpen te hebben aan het overlopen van een SS-er. Bewijs hadden ze op dat moment niet.Toen ze het begraven uniform van de SS-er vonden in het land naast de boerderij van mijn vaders ouderlijk huis hadden ze dat bewijs wel. Iemand bij de Nieuwleusense autoriteiten heeft het doorgeven aan de duitsers 1 dag kunnen vertragen. Twee verzetsvrienden van mijn vader zijn snel naar Ommen gegaan en hebben hem toen uit het kamp bevrijd. Hij was tewerk gesteld in het bos. Ze hebben er een fiets neer gezet en in een onbewaakt ogenblik heeft hij de fiets gepakt en is er als een speer vandoor gegaan.
LikeLike
Ik ben er niet trots op. Totaal niet trots op. Maar mijn opa kwam vlak voor de oorlog als amsterdamse werkloze te werk in Kamp Erika. Ook toen de Duitse bezetter hier een verschrikkelijk regime voortzette. Een regime waar ik enkel maar van hoorde, maar nooit mee gemaakt heb. (Doordat ik pas in ’67 geboren werdt) Hij heeft er nooit over gepraat. Enkel zei hij zo af en toe “ik hoop dat mijn kinderen en kleinkinderen dit NOOIT hoeven mee te maken. Nooit heb ik die uitspraak begrepen. Waarom wilde hij dat zijn eigen kinderen en kleinkinderen dit NIET mee hoefde te maken? Terwijl hij toch de keuze maakte om voor de onderdrukker te werken. Mijn grootouders zijn na de oorlog gescheiden . Hertrouwden en kwamen uiteindelijk begin jaren 70 weer bij elkaar. Mijn opa had ondertussen zijn leven weer opgebouwd in Duitsland. Daar hij tijdens zijn gevangenschap vluchtte vanuit de Limburgse mijnen naar Duitsland. 2 weken voor zijn vrijlating. Zijn straf was dat hij tot 1988 nederland niet meer in kwam. Als klein jongetje werdt ik geconfronteerd dat zijn naam in het blad Panorama vermeld stond. Een lijst met andere oorlogs misdadigers, Dat deed zeer. Gaf een gevoel van onbegrip hoe mijn opa deze keus had kunnen maken. Vooral mijn oma en moeder hebben hier onder geleden. Mijn moeder leerde haar vader pas kennen in haar huwelijk met mijn vader. Nooit had ze geweten wat haar echte achternaam was. Mijn oma was in de oorlog gevlucht met 2 kleine kinderen. Mijn moeder op haar arm. En haar zoontje naast haar. Zonder kinder wagen. zonder helemaal niets. Met politiek had ze niets maar na de oorlog werdt haar zoontje van haar
afgenomen. Hij moest ‘gedegermaniseeerd’worden. En overleed op 5 jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersen bloeding vlak na de oorlog. Mijn oma begreep totaal niets van de situatie. Tot aan zijn dood hebben wij geprobeerd hmijn opa te begrijpen. Haten konden wij hem niet. Maar begrijpen ook niet. Wat was zijn geheim ? Wat heeft hem uiteindelijk zo veranderd ? Mijn moeder werdt vaak voor baantjes afgewezen. En dit terwijl ze niets van dit alles begreep. En nu zij 68 jaar is, is dat besef er nog steeds niet. Wie het antwoord weet mag het mij zeggen. Maar 1 ding kan ik maar bedenken op het moment dat ik deze mijmeringen en overdenkingen van mij afzet…Waarom ? Ik weet dat mijn gevoel in een kolk van het niets verdwijnt, vergeleken met al diegene welke hun familie en geliefden zijn kwijt geraakt. Afgevoerd als een stel beesten. Om vervolgens niet meer terug te keren naar de plek waar ze hun bestaan hadden. De plek waar ze lief en leed deelden. Dat wonderlijke wat in ieder mens verscholen zit. Hoe raar het ook mag klinken..
LikeLike