Het vernieuwde pand Brugstraat 26 is met de komst van de Stadsbrouwerij/Proeflokaal werkelijk een juweeltje voor de Ommer binnenstad.

Links de nieuwe Stadsbrouwerij/proeflokaal aan Brugstraat 26. Rechts café de Herberg.

Goed voorbeeld van hoe het kan. Binnen valt het veelal houten interieur op, de buitenkant lijkt overgeheveld uit de Londense uitgaanswijk Leicester Square. Een beetje een oud-pakhuis, een brewpub zoals ze echt bestaan in Londen.

(meer…)

De Voorbrug, gelegen aan de zuidkant van de Vechtbrug, kon vroeger gerekend worden als de “voorstad” van Ommen. Er was altijd wat te doen.

Voorbrug 1924. Op de plek van café De Koppelpaarden wordt in 1893 een nieuwe kazerne van de Koninklijke Marechaussee gebouwd. Na het vertrek van de marechaussee in 1925 wordt het pand gesplitst. Aan de ene kant vestigt zich kapsalon Beijer en aan de andere kant van het pand, naast het pad dat naar de molen leidt, fotozaak Terra.
Klik op deze link voor meer historische foto’s op onze beeldbank van de Voorbrug

Hier stonden herbergen waar kooplieden onderweg een borrel pakten en hun paarden lieten uitrusten. Later, ook door de aanleg van een nieuwe brug over de Vecht, verloor De Voorbrug aan betekenis.

(meer…)

De Voorbrug, gelegen aan de zuidkant van de Vechtbrug, kon vroeger gerekend worden als de “voorstad” van Ommen. Er was altijd wat te doen.

1904. Het in 1892 door burgemeester Wentholt aan de Voorbrug gebouwde villa met de naam “Benvenuta”. Deze gaat in 1971 tegen de vlakte in verband met de verlegging van de Vechtbrug.
Klik op deze link voor meer historische foto’s op onze beeldbank van de Voorbrug

Kruispunt van wegen
Met herbergen en tapperijen, stallingen, kruidenier, bakkerij, smederij en een stadspomp midden op het plein was er ook veel te beleven. De diligence Ommen-Zwolle had er een stopplaats. Met de aanleg van een nieuwe brug, eind zestiger jaren van de vorige eeuw, verloor De Voorbrug aan betekenis. In de achttiende eeuw bestond de Voorbrug uit een pleintje dat “de brink voor de brugge” werd genoemd. Het pleintje lag op een kruispunt van wegen: via de Vechtbrug naar het centrum van Ommen of verder. Naar het treinstation (sinds 1903) en via de Zwolseweg naar Vilsteren, Dalfsen of Zwolle. Of richting Den Ham/Lemele en Junne/Beerze.

(meer…)

De gemeenteraad wil dat de oorlogsmonumenten in Ommen beter zichtbaar moeten worden en ook beter vindbaar.

11 april 1946. Met bloem- en kranslegging worden de slachtoffers van Kamp Erika herdacht. Op de voorgrond burgemeester C.E.W. Nering Bögel bij het toenmalig monument op de Besthmenerberg.

Een motie in de raad hiertoe van de Christen Unie kreeg donderdagavond steun van de hele raad. Om uitvoering aan de motie te kunnen geven stelde de raad een bedrag van maximaal 50.000 euro beschikbaar.

(meer…)

Camping de Beerze Bulten viert dit jaar zijn 75-jarig bestaan.

1959. “Temidden van het fraaie natuurschoon ligt het kamphuis De Hagehorst”
Zie voor meer afbeeldingen het fotoalbum “Camping De Beerze Bulten“

Beeldbank
Het 75-jarig jubileum is voor de stichting OudOmmen.nl aanleiding om hier aandacht aan te besteden. Een stukje geschiedenis in combinatie met het uitbreiden van de Beeldbank met vele tientallen professionele foto’s.

Recreëren aan de Vecht
In 75 jaar veranderde camping de Beerze Bulten van een kale zandvlakte in een 5-sterrencamping. Het begon toen Gerrit-Jan Hagedoorn – warme bakker uit Almelo – in 1949 in Beerze midden in de natuur en dicht aan de Vecht een stuk zandvlakte met bulten kon kopen. Hij zette er een theehuis neer en gaf wie dat wilde de mogelijkheid om hier tegen een kleine vergoeding te kamperen. De plek om de tent op te zetten mocht zelf uitgekozen worden, immers er was genoeg ruimte. Eerst was er alleen dagrecreatie met zwem- en visgelegenheid in de Vecht. Maar al snel was er behoefte aan een ‘huuske’ en nog weer later wilden gasten blijven overnachten. Er kwamen enkele zomerhuisjes bij. De zaken gingen goed en toen Hagendoorn ontdekte dat er meer brood zat in de camping dan in de bakkerij richtte hij zich geheel op de camping in Beerze en werd de bakkerij in Almelo van de hand gedaan.

(meer…)

Vereniging de Ommerschans start zondag 26 mei weer met de maandelijkse rondwandeling met gids door het mooie en historische gebied de Ommerschans.

Ommerschans weer middelpunt van rondwandelingen met gids.

(meer…)

Wat stond er in de krant 50 jaar geleden.

1974. De Konijnenbeltsmolen aan de Zwolseweg in desolate toestand. Aan de buitenkant van de molen verschenen in de loop der jaren grote silo’s, een maalderij, loodsen en werd kantoorruimte aangebouwd. Door de langdurige stilstand was de molen sterk in verval geraakt. De gemeente Ommen besluit tot aankoop van de molen en restaureert de molen deels. Bij deze restauratie werd “het gaande werk” helaas niet hersteld. De molen kan nu alleen “voor de Prins draaien”: er is geen maalwerk meer aanwezig. In 1990 is rond de Konijnenbeltsmolen het appartementencomplex “Molenerf” gebouwd. Deze bouw past niet bij de biotoop van de molen en vormt dan ook een flinke windbelemmering.

De website OudOmmen.nl brengt u regelmatig op de hoogte met ‘oud’ nieuws uit Ommen.

(meer…)

door burgemeester Hans Vroomen

Het Kamp Erika-monument op 4 mei 2024.

Gedicht
Terwijl de avond
naar de lente loopt
en wij hier zwijgen
ritselt het in de wind.

Wij gaan voorbij de stilte
naar wie verdween.

Met zoveel vrijheid om ons heen
mogen wij hier verder leven
de stilte is voor hen alleen.

Wij denken aan wat is
wat was
het ademt in het gras.

In vrijheid zijn wij gekomen
In vrijheid zijn wij vandaag naar deze plek gekomen.
Vrijwillig staan wij hier op de Besthmenerberg.
In vrijheid kunnen wij onze gedachten laten gaan over deze plek.
Misschien hoort u de stilte of voelt u de rust.

De gevangenen van Kamp Erika zijn hier naartoe gesleept. Zij hadden geen keuze, ze kwamen terecht op een plek waar een schrikbewind heerste. Gevangenen werden afgebeuld, uitgehongerd en afgeranseld. Niet alleen hun vrijheid is hen afgenomen, maar ook hun waardigheid als mens. De gevangenen van Erika hebben geen rust ervaren.

Niet alleen de bezetter, maar ook landgenoten hebben hier hun lusten bot gevierd op deze gevangenen. Gedetineerden die om allerlei redenen hier terecht zijn gekomen hebben hier geleden: vermoord, mishandeld, uitgehongerd. Ruim 170 gevangenen vonden de dood.

Levens getekend
Voor hen die het overleefden, waren hun levens getekend. En soms ook de levens van hun kinderen en kleinkinderen. Het maakte deze plek ook voor hen en voor ons tot een ongemakkelijke plek. Misschien wel een schuldige plek.

Toch was er ook toen een enkel sprankje hoop. De gruwelen van Erika ging in 1943 niet voorbij aan drie Leeuwarder raadsheren, die een verdachte moesten veroordelen. De man had 1.500 gulden gestolen van zijn schoonfamilie. De raadsheren realiseerden zich dat de verdachte na veroordeling naar deze plek gestuurd zou worden. Dat konden zij niet met hun geweten in overeenstemming brengen. In hun vonnis spraken zij dit uit: klip en klaar. Zij legden hem een zodanige straf op, dat de veroordeelde direct naar huis kon. Kamp Erika is hem bespaard gebleven. Het was een uitzonderlijk verzet in het besef, dat de bezetter dit niet zou accepteren. De bezetter gooide hen dan ook het gerechtshof uit.

Belangstelling voor het verhaal gegroeid
De afgelopen jaren is de belangstelling voor het verhaal van Kamp Erika gegroeid. Daar was tijd voor nodig: de pijn en de ervaren schuld waren groot. Het is ook geen gemakkelijk verhaal: geen kamp van de bezetter, maar een Nederlands kamp. Geen bezetter die zich beestachtig gedroeg, maar landgenoten die zich gruwelijk vergrepen aan hun medemens. Bovendien een kamp dat na de oorlog fungeerde als kamp voor foute landgenoten. Ook met hen zijn verschrikkelijke dingen gebeurd.

Belangrijk
Het is belangrijk dat het verhaal van Kamp Erika telkens wordt verteld. Als waarschuwing aan ons allemaal. De drie raadsheren zochten naar rechtvaardigheid: een mens tot zijn recht laten komen. Hem beschermen tegen een onmenselijke behandeling.

Wij staan voor een samenleving waarin mensen veilig zijn, ze mogen zijn wie ze zijn, en hun menselijkheid wordt beschermd. Een samenleving waarin we verbonden zijn in onze verscheidenheid. Een samenleving waarin we ook de ander zijn plek gunnen; waarin we met elkaar mogen leven in vrijheid.

Laten we dat besef meenemen als we dadelijk verder lopen, terug ons eigen leven in. Met zoveel vrijheid om ons heen mogen wij hier verder leven.

Uitgesproken door Hans Vroomen, 4 mei 2024, 18.00 uur.

Enkele honderden mensen bezochten zaterdag 4 mei de Dodenherdenking bij het Kamp Erika-monument op de Besthmenerberg.

Rikus van Heerde (rechts) legt als oud-gevangene van Kamp Erika samen met zijn zoon bloemen bij het monument.
Zie voor meer afbeeldingen het fotoalbum Dodenherdenking 2024

Toenemende belangstelling
Het lijkt erop dat de belangstelling voor deze herdenking elk jaar toeneemt. Het in beton uitgevoerde monument met de contouren van de barakken herinnert aan het gevangenkamp Erika in de bossen op de Besthmenerberg. De Nederlandse vlag hing ter gelegenheid van Dodenherdenking halfstok. De herdenking werd gehouden vanaf 17.50 uur om zo herdenkingen van 20.00 uur elders mee te kunnen maken.

Vrijheid
Burgemeester Hans Vroomen hield een indrukwekkende toespraak waar hij inging op de martelingen die de gevangenen moesten ondergaan. Ook het belang van herdenken en het in vrijheid kunnen leven werden door Vroomen benadrukt.

(meer…)