Mijn WO II ervaringen en belevingen in huize Dennekamp te Ommen, die nogal een diepe indruk op mij hebben achtergelaten.
De heer van der Klip samen met 2 kleinkinderen voor huize Dennekamp in 2013
Foto: Karel van der Klip
De stichting OudOmmen.nl ontving van de heer van der Klip uit IJsselstein zijn relaas over de tweede wereldoorlog in de vorm van negen ervaringen vanuit zijn ouderlijk huis aan de Wolfskuil “huize Dennekamp”.
Ervaring 1
10 mei 1940 lag ik met mijn jongere broer George te bed in de woonkamer met waterpokken. Ik weet nog goed dat de overgordijnen midden op de dag gesloten werden. In het begin merkte je, als toen nog net een jongen van 5 jaar, niet dat de wereld oorlog was uitgebroken. Alleen mijn moeder begreep dit heel goed en maakte zich grote zorgen om mijn vader. Hij was een van de vele soldaten die moesten vechten tegen de Duitsers. Hij was toen ter tijd luitenant en zat in de omgeving van Soesterberg. Wij hoorden de Duitse Junker bommenwerpers overvliegen richting Rotterdam en dat waren er heel wat. Op een gegeven moment hoorden wij via de radio dat De compagnie van luitenant van der Klip het goed maakte. Later hoorde ik van mijn vader, dat hij direct na de capitulatie de soldaten de dekens en bruikbare spullen mee naar huis liet nemen en de geweren werden onklaar gemaakt door o.a. roestige spijkers in de loop te stoppen en er werd heel veel van hun munitie en andere voor de Duitsers eventuele bruikbare zaken gedumpt in de Vinkeveense plassen.
Ervaring 2
Verder merkte je in het begin van de bezetting als jonge jongen nog niet veel anders van de bezetting dan dat je veel van die Duitse officieren zag rijden in open DKW’s en die kwamen in het begin ook heel vriendelijk over, uiteraard veranderde dit in de loop der tijd. Vooral toen ze ook in Ommen met de Joden vervolging begonnen, dat was eigenlijk ook het begin, dat je als jonge jongen ging beseffen dat het niet goed zat met die bezetter. Vooral toen je zag en merkte dat allemaal leeftijd genootjes werden opgepakt, die allemaal met een gele ster op hun jasje genaaid voor die Duitsers uit liepen met het geweer op hen gericht. Je vroeg je af: wat hebben deze kleine jongens en meisjes misdaan. Zelf vond ik dit als kind verschrikkelijk om aan te zien. Die beelden vergeet je van z’n leven nooit meer. In het Laarbos hingen boven de zitbanken op een gegeven moment ook allemaal bordjes met de vermelding: “Verboden voor Joden”.
Ervaring 3
Aan de rand van het Bos stond een Kindertehuis zo tegen de weilanden aan met uitzicht op de Lemelerberg. Dit tehuis werd zo rond 1942 gevorderd door de Duitse SD. Ook geen lieverdjes. Hiervan kan ik mij nog herinneren dat zij Russische gevangenen uit Georgië buiten hadden staan. Waarschijnlijk voor een verhoor of zo iets, maar wij kregen van mijn moeder een mand met eieren en gaven die eieren aan deze mensen, die er een gaatje in prikten en zo leeg slurpten. Verder weet ik dat zij een jonge man met een bakfiets vol met grote ronde kazen opbrachten. Deze jongen moest later, zoals wij merkten, voor die lui in de keuken werken. Daar bietsten wij nog wel eens wat als kind. Op een gegeven moment zagen mijn broer en ik dat zij een kanaaltje groeven en aan het eind van dat kanaaltje een kastje plaatsten. In dat kastje hingen zij enkele worsten op. Wat bleek, dat het een rook kanaal voor die worsten was. Oké, dachten wij, dat lijkt ons wel lekker. Wij er stiekem naar toe, de scharniertjes er uit getikt en de worsten eruit gehaald en op gepeuzeld. Dat vonden zij schijnbaar niet leuk en er werden rondom allemaal voetgranaatjes, lijkende op pantservuisten, gestrooid. Levensgevaarlijk, maar wij hebben ze opgeraapt, thuis het steeltje eraf geschroefd en het kruid op een hoopje laten vallen. Daarna staken wij de fik erin. Lees verder Mijn WO II ervaringen en belevingen in huize Dennekamp te Ommen →
Met deze waardebon kan de vereniging advies krijgen van de Sesamacademie. De senioradviseurs van deze academie, die tijdens hun arbeidzame leven gepokt en gemazeld zijn in de top van het bedrijfsleven of bij de overheid, zetten hun kennis en ervaring belangeloos in om vrijwilligersorganisaties te ondersteunen. “Ni’jluusn van vrogger” is een van de 40 organisaties die dit jaar een waardebon krijgen. De aanvrage werd deze zomer ingediend en is uitverkozen uit de vele aanmeldingen. De uitreiking vond plaats in het Dominicanenklooster in Zwolle.
Het gaat om kaarten van de gemeenten Avereest, Gramsbergen, Hardenberg en Ommen die moeten worden gedigitaliseerd en voorzien van metadata, zoals achternaam, voornamen, geboortedatum en geboorteplaats. Van 1938 tot 1994 werden gegevens van inwoners bijgehouden op persoons- en woningkaarten. Hiervan zijn er in totaal ongeveer een kwart miljoen in de archieven van Ommen en Hardenberg bewaard gebleven.
OudOmmen.nl 