‘Vilsteren, een dromerig dorpje in de Vechtvallei. Om de ‘tip’, de brink van het dorpje, staan enkele geel-zwart geluikte boerderijen, de kerk, de pastorie, de herberg, de korenmolen, en het Huis Vilsteren.

Afb.: OudOmmen
Anekdotes uit 100 jaar Vilsteren

De tijd lijkt er te hebben stilgestaan, maar dat is niet zo. Net zoals overal is ook Vilsteren meegegroeid met de tijd en zijn ook binnen de muren van de romantische dorpswoningen radio, tv, computers en internet niet meer weg te denken uit het dagelijks leven. Alleen de ouderen onder de bevolking kunnen zich nog goed herinneren hoe het vroeger was. In dit boek kijken zij terug naar de tijd dat het leven in Vilsteren werd bepaald door landheer en pastoor. De tijd dat het water niet uit de kraan kwam, maar uit put of pomp. De tijd dat een auto iets zeldzaams was en het land werd bewerkt met behulp van een paard. De lange zomers en de gezellige winteravonden. De gepoetste kachel en het geslachte varken’, zo luiden de eerste regels uit het voorwoord van dit door Erna Ekkelkamp geschreven boek, dat uitgegeven werd door het Plaatselijk Belang Vilsteren. De foto’s werden gemaakt door Erna Ekkelkamp, Ignace Ekkelkamp, Ingrid van der Velde en Ineke Wunnink. De archieffoto’s zijn afkomstig van OudOmmen.nl: Tjeerd de Leeuw en Jan Hendriks.

In ‘Anekdotes uit 100 jaar Vilsteren’ vertellen diverse inwoners van Vilsteren hun eigen bijzondere verhalen over het dorpsleven in Vilsteren zoals het vroeger was. Dat leverde bijzondere anekdotes en prachtige persoonlijke verhalen op, die een unieke inkijk geven in het Vilsteren van vroeger en nu. Anna Koggel met haar ‘winkel van sinkel’, de gebroeders Bloo, de gezusters Koggel, Leida Bloo, Win Otte, Ben Gerritsen, Dini Noordman, Herman Lankhorst, Dooremeuje, Hopman Van der Jeugd, Herman Hendriks, Harry Schoorlemmer, Frits Tijhaar, Wim Herbrink en Liesbeth Cremers nemen met hun bijzondere anekdotes en verhalen de lezer(es) mee naar lang vervlogen tijden, waarin het leven niet altijd even gemakkelijk en geluk ook niet altijd gewoon was, en waarin landheer en mijnheer pastoor het voor het zeggen hadden in Vilsteren. Voor de kost moest hard gewerkt worden, en kinderen moesten dikwijls van jongs af aan mee werken thuis en op de boerderij, waardoor er weinig tijd was voor school en spelen. Lief en leed, boeiende, humoristische, realistische en soms verdrietige verhalen wisselen elkaar af in dit vlot geschreven en zeer prettig leesbare boek.

Bron: Miny Vroegindewey – 11 februari 2013

‘Evenals de Ommerschans heeft ook Veldzicht twee bestemmingen gehad.

Afb.: OudOmmen
Veldzicht vanuit het verleden gezien

Gebouwd in de laatste jaren van 1800 als Rijks Opvoedings Gesticht werd het in de dertiger jaren omgedoopt tot Rijksasiel voor psychopaten”, zo luiden de eerste regels uit het derde hoofdstuk van het door C. van de Uitvlugt geschreven boek ‘Veldzicht vanuit het verleden gezien’. Aan de hand van vele bijzondere en unieke afbeeldingen en foto’s wordt in dit boek het ontstaan en de geschiedenis van Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) Veldzicht te Balkbrug beschreven, dat tot 1930 diende als Rijks Opvoedings Gesticht voor ontspoorde jongens.

In Veldzicht was veel aandacht voor nuttige arbeid, die voornamelijk bestond uit land en tuinbouw en een afdeling ambachten, waarbij de pupillen een degelijke vakopleiding kregen. Na 1930 kreeg Veldzicht een nieuwe bestemming als Rijksasiel voor psychopaten, en werden de eerste ter beschikkinggestelden in Veldzicht ondergebracht.

Het in 1991 uitgegeven boek geeft een bijzonder beeld weer van de ontwikkelingen bij Veldzicht, dat niet meer weg te denken is uit Balkbrug, waarmee het zo onlosmakelijk verbonden is. Verder wordt in dit boek ook uitgebreid aandacht besteed aan de Ommerschans, dat in de 19e eeuw gebruikt werd als gesticht voor bedelaars, beheerd door de Maatschappij van Weldadigheid en later door de Nederlandse staat. ‘Veldzicht vanuit het verleden gezien’ is een bijzonder interessant boek met vele unieke afbeeldingen en foto’s.

Bron: Miny Vroegindewey – 11 februari 2013

‘Zandstormen, brutale kasteelheren, knoflookpadden, de Junner cowboy, het middelpunt van een nieuwe wereld of een alles verwoestende stadsbrand.

Afb.: OudOmmen
Dit is Ommen – Siem van Eeten en Evert Ruiter

Het zijn slechts enkele onderwerpen, die in tachtig korte en lichtvoetige verhalen over de stad Ommen, haar buurtschappen, het culturele erfgoed en de rijkdom aan natuurschoon worden beschreven. Vanuit het heden met soms een knipoog naar het verleden en een blik op de toekomst. Om te lezen voor de tent of de open haard met een lekker glas Sallandse witte wijn.’

Zo luiden de eerste regels van de beschrijving op de achterzijde van het schitterende boek ‘Dit is Ommen.’ Zomaar wat titels van de hoofdstukken: De Bisschop van Ommen, het koffiehuis van de Volksbond, Parels in het groen, Eigengeërfde boeren, meiers en kotters, De ridder uit Arriën, Verrassend Vilsteren, De laatste otter van Ommen, en nog vele andere bijzondere titels en verhalen. Uiteraard worden ook de buurtschappen, de familie Van Pallandt van Eerde, kasteel Eerde, het toerisme en de scouting niet vergeten. Heel bijzonder zijn de fraaie foto’s van de flora en fauna in het Vechtdal, zoals die van de das, nachtzwaluw, ijsvogel, korhoen, zandhagedis, veenbloembies, de bekende vechtdalanjer, en andere dieren.

‘Dit is Ommen’ is een bijzonder fraai kijk en leesboek met schitterende foto’s en aansprekende verhalen, waarin heden en verleden elkaar ontmoeten. Een boek om te beleven, te bekijken en te lezen en vooral te ervaren. De prachtige foto’s zijn gemaakt door Ron Elfring. ‘Zoals ooit Krishnamurti zijn innerlijke landschap spiegelde aan de natuur in Ommen en die inspiratiebron overbracht aan mensen van over de hele wereld. Hij zei: ‘Als je geest je gedachten en je hart tegelijkertijd aan iets anders denken kun je niet echt naar een vogel luisteren.’ ‘Rust wat uit. Dat kan in Ommen’, zo besluit Arend ten Oever zijn voorwoord.

Bron: Miny Vroegindewey – 12 januari 2013

Jeugdherinneringen van Corrie de Groot – van der Meulen

Afb.: OudOmmen
De kom van Ommen 1938–1947 – Corrie de Groot–van der Meulen

‘Meisjes, kijk eens vlug. Die berg aan de horizon..dat is de Lemelerberg..’, wijst beppe uit het coupéraampje. ‘We zijn er bijna. Het volgende station is Ommen’. Ze neemt het rieten koffertje met de leren riemen alvast uit het bagagenet en ze bedisselt in het Fries: ‘Als heit als eerste uit de coupé stapt, kan ik heit na de koffer de kinderen aangeven’. Nelleke, mijn zusje en ik, we klemmen onze poppen en kindertasjes stevig in onze handjes; bevreemd kijken we door de smalle raampjes van de treincoupé naar de dennenbomen langs de spoorlijn.

Zo luiden de eerste zinnen uit het boek ‘De kom van Ommen 1938 – 1947’, geschreven door Corrie de Groot – van der Meulen. In dit boek beschrijft Corrie haar jeugdherinneringen in Ommen gedurende de periode rond de Tweede Wereldoorlog. Haar vader ‘Meester’ van der Meulen was benoemd tot onderwijzer aan de openbare school en werd later hoofd van de openbare Ulo in Ommen. Het gezin verhuisde van Oosterbeek naar Ommen en ging wonen aan de Prinses Julianastraat. Het was voor iedereen wel wennen, en zeker de periode tijdens de Tweede Wereldoorlog was allesbehalve gemakkelijk, want de familie had het beslist niet breed.

In het boek zijn ook gedeelten uit de dagboeken van Meester van der Meulen opgenomen. Hij was een groot natuurliefhebber, en hij trok elke zondag erop uit met verrekijker en fototoestel om vogels te observeren, en noteerde zijn bevindingen van zijn trektochten in de natuur en het dagelijks leven. Zijn kinderen leerde hij zwemmen in de Vecht. ‘Oosterbeek en Loenen vond hij mooi maar Ommen vindt hij mooier, met alle ups en downs is hij geworteld in Ommen, het mooiste stukje natuur van Nederland.’

De in het boek opgenomen foto’s maken het boek extra aansprekend en levendig, en geven een bijzonder tijdsbeeld weer. ‘De kom van Ommen’ is een levendig geschreven boek, dat zowel jong en oud zal aanspreken omdat het een heel persoonlijk verhaal is van een jong meisje.

Bron: Miny Vroegindewey – 26 januari 2013