December 1955. Op de valreep van zijn vertrek naar Spanje heeft Sinterklaas, zoals altijd geflankeerd door zijn (daarom trouwe) knecht, gisteravond een bezoek gebracht aan de kampen Eerde en Laarbrug bij Ommen.

2025. Warm welkom voor Sinterklaas in Ommen.
Klik op deze link voor meer foto’s van intochten in Ommen van de Goedheiligman

Op beide woonoorden bevinden zich de Keiëzen en Tanimberezenm bewoners van de Molukken, die in ons land zijn ondergebracht. Ze zaten reeds lang van te voren op de komst van de kindervriend te wachten.

Hoewel de periode omstreeks 5 December de beurs van Sinterklaas aanmerkelijk had verlicht dat is nu eenmaal het gevolg van het uitdelen met gulle hand van cadeaus brachten de hoge gasten zakken boordevol speelgoed en lekkernijen mee.

Niemand moest mee naar Spanje

Nico Sabono, Johny Letsoin, Ansje Ringringulu en al die anderen in de gezellige kantine van het woonoord Eerde hadden nog maar nauwelijks het „Sinterklaasje kom maar binnen met de knecht” ingezet, toen de grijze bisschop langs de rijen naar het podium liep, waar voor hem een gemakkelijke stoel gereed stond. Maar het duurde een hele tijd voordat de ongeveer 110 kinderen, die onder stoelen en tafels waren gekropen om de door Zwarte Piet kwistig gestrooide pepernoten te bemachtigen, weer tot bedaren waren gekomen.

Voordat Sinterklaas kon beginnen met het naar voren roepen van de lieve (en stoute) jeugd, werd hij eerst welkom geheten door de Kampraad, die het de glunderende gezichten bewezen het als een grote eer beschouwde ook dit jaar weer de Spaanse grijsaard te mogen ontvangen. Zoals dat bij elk Sinterklaasfeest gaat, de brutaalsten zaten vooraan. Door luid te zingen probeerden ze in een goed blaadje te komen. Gelukkig bleek het met de ondeugendheid in het afgelopen jaar wel mee te vallen, want niemand moest mee naar Spanje, al kregen een paar belhamels een geducht standje. Overigens tot grote hilariteit van de moeders (sommigen in de traditionele sarong), vaders en ook de kinderen, die het pakje al veilig onder hun armen geklemd hielden.

De uitdelerij werd zo nu en dan even onderbroken om de glazen chocolademelk leeg te drinken en de borstplaatjes op de tong te laten smelten. Sinterklaasfeest vieren zonder te snoepen is geen feest! Toen Zwarte Piet de zak omkeerde om te laten zien dat alle pakjes waren uitgereikt, bedankte een van de leden van de Kampraad de goedheiligman en ook anderen voor de buitengewoon geslaagde avond.

Bijna een “slachtoffer”

Nadat Sinterklaas de aanwezigen had toegesproken (het bleek dat hij de taal van de Keiëzen vloeiend sprak), begaf hij zich naar het woonoord Laarbrug, waar zich uiteraard dezelfde taferelen afspeelden. Johan Freds Ahgurmase, Martha Uratmangun, Lucas Rettob en de andere 118 kinderen, die hier aanwezig waren, vroegen zich nieuwsgierig af, wat er wel voor moois in hun pakje zou zitten. Het scheelde maar een haartje of één van de ondeugendsten ging de zak in. Piet wilde al toegrijpen, maar de Sint streek de hand eens over zijn hart, zij het echter met een ernstige waarschuwing aan het adres van het “slachtoffer”, dat het huilen nader stond dan het lachen.

In beide kampen werden enige films vertoond, die, getuige de luide bijval, zeer in de smaak vielen. Het was al bij elven toen Sinterklaas en zijn knecht afscheid namen van al die tevreden gestelde kinderen, die het volgend jaar vast weer rekenen op een bezoek uit Spanje. Sinterklaas heeft het beloofd en belofte maakt schuld!, tot zover een verslag uit 1955 van het bezoek van Sinterklaas aan de woonoorden Eerde en Laarbrug

Tekst: Harry Woertink – Foto: collectie OudOmmen.nl